Ik ben de laatste tijd weer zo gruwelijk lomp, ik word er zelf niet goed van!
Neem nou gisteren. Ik stootte zó hard mijn scheenbeen, dat ik gewoon misselijk werd van de pijn. Eergisteren was het ook al bal, toen plette ik mijn vingertopje tussen mijn armsteun en mijn bureau. Auw! En nog niet zo lang daarvoor haalde ik een vinger open aan de handrem op mijn fiets. Gaat lekker he?
Wat gaat er toch altijd mis met mij, in de wasstraat?!
Echt, het is niet te geloven, ik hoef er maar lángs te rijden en er gebeurt iets raars met mij(n auto). Neem nou gisteren. In de wasstraat zelf ging het zowaar goed (de vorige keer stond mijn wiel niet goed en zat ik halverwege klem, terwijl er overal alarmbellen afgingen) maar daarna ...
Ik zal het maar zeggen. Ik ben flink zuur.
Ik heb namelijk een fles azijn laten vallen op de hagelnieuwe (!), glimmende terrazzovloer in de keuken. En ik dacht nog: ‘O, azijn, dat moet ik snel opdweilen!’ en dat deed ik dus ook. Ik dweilde meteen ook de gang. De WC. En daarna ging ik naar boven.
Het is de laatste tijd weer huilen met de klompen aan* voor wat betreft mijn ruzies met de zwaartekracht. Echt, de ene na de andere (plastic) beker gaat om en alles wat ik neerleg valt, of rolt weg. Ook als het niet rond is.
“Wat heb jij een stoer shirt aan!”
De verpleegkundige probeert Annabel op haar gemak te stellen. Het is nodig, want ze wás al zenuwachtig en twintig minuten wachten voor een prik - terwijl het ene na het andere kind aangeslagen voorbij komt - gaat je niet in je koude kleren zitten.
Op het tuinpaadje lagen stenen. Van die grote, zware keien. Eentje lag los en omdat ik te ingespannen naar het naambordje staarde, zag ik hem over het hoofd. Mijn teen schoot eronder, de steen vloog omhoog en kwam precies óp mijn voet terecht. Ik droeg open schoenen. Auw.
Paul reed, de meisjes zaten achterin en ik rommelde in mijn tas. Hm. Agenda vergeten. Even langs kantoor dan maar, we reden er tenslotte praktisch langs.
Ik stond al halverwege de parkeerplaats toen de dames aan kwamen rennen. Ze wilden mee naar binnen. Vooruit dan maar. Wel opschieten!
