Gastblogger Inge is… in Afrika!

Twee weken ben ik nu in Afrika. De eerste vier dagen in Nairobi was ik bij Anne en Mike en hun lieve dochtertje Lisa. Ik vond het jammer dat ik gedag moest zeggen toen ik de vierde dag aan mijn avontuur begon; overlanding Afrika in een grote truck. Maar het bleek al snel onwijs gezellig op die grote truck en onderweg gebeurt van alles.

In de goot.

Ik deel mijn tent met een Australische waarmee het hartstikke goed klikt. Samen zetten we binnen 5 minuten onze tent op. Als het regent kunnen we het nog sneller. En regenen doet het zo nu en dan behoorlijk. Zo zijn we met truck en al van de weg afgegleden. Midden in de Masai Mara stonden we vast in een greppel. Twee uur en een aantal lokale helpende handen hadden we nodig om de truck weer op de weg te krijgen. Een week later gleed er weer een truck van diezelfde weg. Het kostte een Australisch echtpaar het leven. Vreselijk. Het heeft weinig zin om je hier aan een schema te houden. Zonder flexibiliteit kom je niet ver in Afrika. Je leert je snel aan te passen aan alle omstandigheden. Zo kwamen we twee dagen geleden in botsing met een taxibusje die dacht ons te kunnen passeren. Inschattingsfoutje. De hele straat stroomde vol met mensen die zich ermee bemoeiden. Chaos. Uiteindelijk is het busje opgetild en aan de kant van de weg gezet. Ondertussen liep de lokale markt uit om ons te voorzien van wortels, aardappels en voetbalshirts. De verkopers klommen nog net niet over elkaar heen onze truck in.

Doe ff lokaal!

De Masai Mara was bijzonder om te zien. Het is de tijd van de great migration en er zijn miljoenen gnoes op het moment. En dan zijn er natuurlijk de Masai Mara mensen zelf, die bekend staan om hun hoge springkunsten. Natuurlijk stopten we bij een Masai dorp om te zien hoe zij leven. We blijven toeristen en deze verplichte stops horen er, helaas, bij. Met verveelde gezichten werden de welkomstdansjes afgedraaid. Toen de mannen uit onze groep mee moesten springen en de vrouwen hier een rondedansje omheen moesten doen ben ik afgehaakt. Ik vond een schaduwplekje onder een boom en heb daar met een baby geitje zitten knuffelen. Aan het eind van de rondleiding door het dorp was daar de onvermijdelijke souvenirshop met “lokale en zelfgemaakte” producten. Ik heb een paar kraaltjes en schaaltjes opgepakt om te zien of er geen ‘Made in Taiwan’ stickers aan de onderkant prijkten. Het is toch frappant dat alle souvenirs die je in je gezicht gedrukt krijgt overal hetzelfde zijn. Hoe lokaal is lokaal precies?

Over de natuur ben ik enthousiaster, de Masai Mara, Lake Naivasha, Hells Gate NP, Nakuru NP, het is allemaal zo mooi.

Geen paniek!

Inmiddels zijn we in Oeganda waar we in een kamp aan oever van de Nijl zitten.

Ik ben wezen white water raften. Wát een adrenaline shot! We hadden acht stroomversnellingen (rapids) in de categorieën 4 en 5. Twee keer zijn we volledig omgeslagen. Als je omslaat word je onder water getrokken en moet je er maar op vertrouwen dat je vanzelf weer boven komt. Wat ook gebeurt. Dus regel één is, Never panic! Dat gebeurde gelukkig niet, maar ik moest wel een beroep doen op de lifeguards. Voor het raften begon vond ik dat nog wel een aardig idee. Toen ik die gespierde mannen op de reddingsboot zag besloot ik dat ik het niet heel erg zou vinden als ik ‘gered’ moest worden. Ik herinnerde me diverse Baywatch scènes en kon me daar ook wel een Nijl-variant bij voorstellen.

Careful what you wish for…

En we gingen dus inderdaad om. Jammer alleen dat ‘elegant’ gered worden, op de Baywatch manier, niet bestaat. Als een orka werd ik aan mijn zwemvest terug de boot in gesleurd, waarbij mijn teen bleef haken achter een strak getrokken touw, hevig begon te bloeden en direct opzwol. Omdat Free Willy hier dreigde terug te glijden pakte een tweede hand me bij de achterkant van mijn legging. Met een harde ruk (en “wedgie”, fijn!) stuiterde ik, face first, op mijn buik, terug die boot in. Het riempje van mijn helm sneed venijnig in mijn hals, een snottebel bungelde op mijn bovenlip en mijn oor zat pijnlijk dubbel geklapt. Ik werd op mijn rug gerold en hevig blaffend spuugde ik de halve Nijl uit. Hoe chique… Helaas moesten de lifeguards een uur later weer in actie komen. Gelaten liet ik me voor de tweede keer aan boord hijsen. Mijn waardigheid bleef achter in de kolkende rapids van de Nijl. Gered worden is echt niet sexy!

Nou, proost dan maar.

Alsof ik nog niet genoeg voor lul had gestaan werd ik later die dag, toen ik met vier reisgenotes gehurkt in de bosjes zat, weggestuurd door een dame die ons vriendelijk verzocht niet in haar tuin te plassen. We dachten écht dat we in de berm zaten! Lachend en wijzend naar onze witte billen renden haar kinderen achter ons aan terwijl we afknepen en ons, met broek op de enkels, haastten naar een plekje buiten de tuingrenzen.

Wonden likken ...

’s Avonds zijn we maar de bar ingedoken en hebben we geproost op een geweldige dag. Achteraf gezien dan.

PS ik ben nog steeds héél blij met mijn nieuwe iPod. Lees hier Esthers blog over mijn geluksmomentje! Doe mee & win loten voor de Staatsloterij Gelukstrekking!