Wat zou jij doen?

Discussie van de dag

Zeg jij er wat van als andermans kinderen zo hard gillen/ schreeuwen dat jij er last van hebt? En zo ja, zeg je dat dan tegen de kinderen? Of tegen de ouders?

Elke vrijdagmiddag wordt het voorheen zo rustige ‘turnuurtje’ in de kantine verpest door een groepje kinderen (leeftijd drie tot vijf) waarvan de ouders het kennelijk normaal vinden dat hun kroost de boel terroriseert. Ze gillen, rennen en schreeuwen zo hard door de ruimte dat mensen elkaar niet meer kunnen verstaan. Niemand durft er iets van te zeggen want verder dan geïrriteerde blikken gaat het niet. Ik zeg ook niets, behalve als ik zo ongeveer over ze struikel. Dan sis ik ‘ssst’ en ‘doe eens wat rustiger’. Tegen de kinderen. En ik merk het vaker dat dit soort dingen speelt. In winkels, op straat, laatst zelfs in de hal van de bioscoop.

Ik heb niets tegen spelende kinderen. Maar gillen, schreeuwen en mensen voor de voeten lopen - zeker in openbare ruimtes - vind ik echt niet oké.

Wat doe jij in zo'n geval?

Meer lezen? Op Vrouwonline.nl gaat het vandaag over 'Een natuurramp? O, dan doe ik mee!'

Foto is van Kids-go.nl

13 Responses to "Wat zou jij doen?"

  • marianne
    24 november 2013 - 16:40

    Zwaar irritant. Maar ik herken het de kinderen aanspreken. Doe het dan wel vaak zo dat ouders het wel horen.

  • marianne
    24 november 2013 - 16:41

    Twee vliegen in één klap.

  • esther
    24 november 2013 - 17:09

    Ja, dat doe ik dus ook. Maar ergens vind ik dan toch ook weer niet goed voelen, dat kind weet dan niet beter denk ik. Ik moet ook wel zeggen, die ouders in die kantine zijn wel een geval apart, daar komt ruzie van en ik vrees dat iedereen dat denkt.

  • Manon
    24 november 2013 - 17:28

    Het is een moeilijke.
    Ook ik merk dat me ik sinds enige tijd irriteer aan gillende, rennende en ‘vervelende’ kinderen. Maar dat komt omdat die van mij al een stuk ouder zijn geworden.
    Vroeger, toen mijn jongens ook van die streken hadden, kon ik er echter niet tegen dat anderen er iets van zeiden. Het blijft lastig.

    Pas als het zal gebeuren in een ruimte waar ik de ‘leiding’ zal hebben, zal ik er dus iets van zeggen. Maar in een openbare ruimte zal ik het laten. Maar als er gevaar dreigt (rennen bij een trap, naast een fietspad of in een ruimte waar er geserveerd wordt (denk aan dames met bladen vol heerlijke drankjes) zal ik het ook wel doen).

  • Tanja
    24 november 2013 - 19:18

    Ik ken die ergernissen ook maar ik ben ook geen held dat ik de ouders meteen aanspreek. Eerst probeer ik het met de kinderen, leg ze kort uit waarom ik last heb van de herrie. Dat ik hoofdpijn heb. En of ze als muisjes zo stil kunnen zijn. Dat werkte soms wel. Mijn lief spreekt wel ouders aan als de kinderen zich in bv een supermarkt ernstig misdragen. Ze pakten ondermeer spullen uit zijn wagentje ;-( Als antwoord kreeg hij: ik geef mijn kinderen een vrije opvoeding. Lekker makkelijk denk ik dan. Maar bij het zien van zijn ( erg indrukwekkende) boze blik riepen ze toch de kinderen tot orde 🙂

  • Kdb
    24 november 2013 - 22:57

    Lastig! Ik heb veel last van hoofdpijn (hersenschudding gehad) en merk dat ik echt heel slecht tegen gillende en drukke kinderen kan. Maar als ik op visite ben bij vriendinnen, vind ik niet dat ik kan verwachten dat ze stil zijn voor mij. Ik probeer dan langs te komen als ze op school zitten of in bed liggen.
    Mijn vriendinnen vinden het goed (zelfs soms prettig) als ik de kinderen ergens op aanspreek. Ik doe het niet gauw, maar soms wel. Maar.. de herrie, ja dat blijft vervelend.

    Ik denk dat ik er wel wat van zou zeggen, tegen kind of ouders.

  • Nicky
    25 november 2013 - 06:50

    Verder dan geirriteerd kijken kom ik meestal niet, durf zeker de ouders er niet op aan te spreken tenzij ze een ander kind (of mijn kind) pijn doen. Dan grijp ik zeker in als de ouders dat niet doen.

    Als het wel qua geluid uit de hand loopt en de ouders doen er niks aan dan zou ik het personeel aanspreken of een andere plek zoeken om te wachten/zitten.
    Moeilijk is het wel omdat ik zelf zeer streng ben voor mijn kinderen wat betreft gedrag op openbare plekken.

  • esther
    25 november 2013 - 08:42

    Ik blijf het ook lastig vinden. Ik heb (gelukkig) geen gil/schreeuw/brulkinderen. Als ze dat dan toch een keer willen dan doen ze dat maar boven, ik vind niet dat ik daar last van hoef te hebben. Dat gaat hier rij makkelijk dus misschien heb ik makkelijk praten. Maar ik vind wel dat er een grens is tussen spelen als je alleen bent en spelen als er andere mensen bij zijn. Als je je gesprekspartner niet meer kan verstaan door het gedrag van een kind dan wordt wat mij betreft de grens overschreden.
    En weggaan, tja, in zo’n kantine is dat lastig, je moet toch ergens wachten 🙂

  • Soxx
    25 november 2013 - 09:19

    Lastig inderdaad. Als de ouders de kinderen al aanspreken, doe ik niks, maar als die ouders de kinderen hun gang laten gaan, spreek ik de kinderen er vaak op aan. Ik heb zelf ook behoorlijke lawaaikinderen, maar ik probeer er wel iets aan te doen. Mijn moeder zei altijd: andere mensen hoeven geen last te hebben van jouw kinderen. Maar het hangt ook zeker van het type ouders af; Er zijn ouders waarbij ik bij voorbaat al zie dat aanspreken een zinloze actie is. Maar als er gevaar dreigt, voor kinderen of anderen, grijp ik altijd in. Jammer dan.
    Succes met je dilemma

  • dine
    25 november 2013 - 10:12

    Ik heb het een beetje gehad met ouders die hun kinderen niet opvoeden, natuurlijk worden alle kleine kinderen lastig zodra ze moeten wachten in een kantine terwijl hun broers/zussen aan het turnen zijn, maar dan laat je of je kinderen thuis, of je gaat zelf naar huis met het jongste kind of je voed ze zodanig op dat ze gewoon luisteren en niet gillen, schreeuwen en andere mensen lastig vallen…..Wij hebben deze opvoeding vroerger ook gehad en we zijn er voor de meeste heel goed vanaf gekomen…Ik spreek de ouders er dus op aan, en indien ze dat niet kunnen waarderen dan is dat jammer maar helaas !

  • Moeke
    26 november 2013 - 09:20

    Heel lastig. En herkenbaar. Ik heb er een hekel aan en zoonlief mag het niet van me. Helaas maak ik het soms van dichtbij mee. Wat er op een verjaardag soms in resulteert dat ik de hele middag loop te sussen, en zeg niet rennen,niet gillen. Terwijl de andere jongens lees neefjes wel als een achtelijke tekeer mogen gaan. De familie fluistert me dan toe, joh laat het lukt je zo niet. Kan me niet schelen, ik wil dat mijn kind zich fatsoenlijk gedraagd. En mijn ouders willen geen gezeur dus die zeggen niet te veel. Tja…lastig puntje.

  • Muis
    27 november 2013 - 15:34

    meestal zeg ik er wel wat van, of ik stuur een blik… Die schijnt meestal ook wel duidelijk te zijn, haha

  • Gabrielle
    28 november 2013 - 11:48

    tsja, meestal is het juist bij de ouders die je niet durft aan te spreken (de ‘aso’s’) dat de kinderen zich ook het meest asociaal gedragen. Misschen kan de beheerder van de sporthal er iets over zeggen, vanuit zijn of haar ‘ functie’

Leave a Reply