Zombi-es KILL KILL KILL

Het is bijna kerst en de tranen zitten los.

Rutte schrijft emotionele brieven aan het volk, we janken massaal om het hondje in de Staatsloterij-reclame en als het aan Albert Heijn ligt, eten we dit jaar uitsluitend planten. Het is de tijd van Vrede-op-aarde, ik-wens-je-fijne-dagen en nééé-ik-zie-je-gewoon-niet-meer-dit-jaar!

Het is gemoedelijk. Het is vredig. Het is rustig.

Behalve...
Behalve in mijn hoofd. In mijn hoofd is het oorlog. In mijn hoofd woedt World war Z: me against the Zombies. Hoe dat zo kwam en waar het toe heeft geleid vertel ik je in deze (niet bepaald kerstige) blog. Lees, kijk en huiver….

World War Z
Het begon allemaal toen ik op mijn verjaardag het boek World War Z kreeg. ‘Een zombie-oorlog?!’ dacht ik nog, ‘wat moet ik dáár nou weer mee?’ Maar het boek bleek verrassend leuk. Vervolgens raakte ik, na een tip van een doorgewinterde Zombie-lover, verslingerd aan de Netflix-serie I Zombie en toen kon ik het niet langer ontkennen: ik was ‘into’ zombies!

They-are-everywhere!
En ineens waren de zombies all around me. Zo hoorde ik via via over Zombie-runner. Een app die je tijdens het hardlopen meesleept in een spannend verhaal (over, verrassend, zombies). Nou zocht ik net een nieuwe uitdaging - ik heb voor 2019 een nogal ambitieus doel namelijk; een halve marathon lopen - dus dit leek me wel wat.

Inmiddels heb ik mijn eerste sessie gehad en: wat een briljante app!

Pick up stuff
Zomie-runner draait om jou : je ben een van de weinige overlevenden in een zombie-wereld. Zolang je blijft rennen (onderweg naar Basecamp) ben je safe. Je luistert naar je eigen playlist, terwijl het verhaal ondertussen verder gaat. Af en toe moet je versnellen omdat er een zombie achter je aan zit. Onderweg pick je ook stuff up. Behalve motiverend is het verhaald ook bepaald hilarisch. Als ik ren met Zombie-runner, merk ik dat ik regelmatig loop te grinniken.

‘You picked up a package of antidepressants’
Sorry? Wat heb ik upgepickt? Joehoe? Basecamp? Een medical kit vind ik tot daar aan toe, maar dit?!

Fit ’n fruity me
Ondertussen ben ik door al dat on-dode gedoe zélf helemaal uit de zombie-modus gekomen. Want ja, daar zat ik een beetje in. Ik had kwalen en ik was van meh en bluh en zo. Bepaald zombie-achtig. Maar dan zonder de zin om hersenen te eten.

En dat is nu voorbij. Ik ben fit, mijn kwalen zijn in remissie en ik ben zelfs lekker afgevallen. Nog ff het jaar uitrelaxen en dan volle bak richting 2019. Had ik al verteld dat we met het hele spul naar Vietnam gaan? Hoe vet is dat?! Echt nu al zoveel zin in!

Maar goed, zover is het nog niet. Voorlopig moet ik nog uit de handen van de zombies blijven. Run Forrest, rún!

Het ligt op de bank en het Netflixt
Voor vandaag is het weer gelukt in elk geval. Ik kwam vanochtend net op tijd binnen om één van de pubers naar school te sturen. (‘Hóeveel uur uitval heb je??!’) Dat ligt daar dan ook maar op de bank een beetje voor zich uit te grommen. Net een…

Inderdaad. Zoals ik al zei, opeens zijn zombies all around me. Zelfs in mijn eigen huis.

2 Responses to "Zombi-es KILL KILL KILL"

  • Bajoena
    21 december 2018 - 11:31

    Hoera! Eindelijk een medezombierunner! (Al ren ik niet zo hard!!) tipje, het leukst issie door de binnenstad rond een uur of twaalf s nachts 😬, je schrikt je helemaal de blubber als er dan zo’n studenten fiets langs komt rammelen!!!

    • Esther Vuijsters
      21 december 2018 - 11:33

      Hahaha cool maar dat vind ik wel wat laat 😂

Leave a Reply