Ze heeft het nogal zwaar hier

Annabel heeft een nieuwe jas.

Dat zit zo, tijdens een kledingbeurs heb ik voor Annabel een lange bruinfluwelen (Annabel:“fuluwelen”) manteljas van Jottum gekocht. Jottum is zo’n merk waarvan ik, wanneer ik de prijs zie, ook meteen ‘Jottum!’ ga roepen. Tweehonderdvijftig euro voor een kinderjas, hoe verzin je het!

Op die beurs hing de manteljas voor twintig euro in de rekken. Ik heb een knoopje verzet en het ding is weer als nieuw. Annabel is er verliefd op. Ze lijkt een beetje op een figuurtje uit Ot en Sien. Of uit Aap Noot Mies. En nu is Zus jaloers. Zus wil ook zo graag een ‘jurkjas’ van fluweel. “Dat wil ik al heel lang hoor. Al voor dat Annabel hem kreeg.”

Dus ging opzoek naar een tweede manteljasje. Dit keer voor de Zus. Na lang zoeken vond ik er een op marktplaats. (Wederom van Jottum, ze zijn duur maar wel goed.) Blauw fluweel. Niet zo mooi geprijsd als die van Annabel maar toch, voor een nieuwe jas, acceptabel. Zestig euro. “O ja,” zuchtte Zus toen ze de jas op de foto zag. “Die is mooi zwierig.”

Afijn. Ik boekte het geld over en zei tegen mijn dochter dat de jas zou worden toegestuurd. “Volgende week krijg je hem,” zei ik, de marge wat ruim nemend om teleurstelling te voorkomen. Zus, die inmiddels heeft geleerd dat de dingen niet sneller gaan als je gaat zeuren, zuchtte diep.

“Nou ja,” zei ze. “Dan heb ik tenminste nog wat om naar uit te kijken.”

Leave a Reply