Wie denkt dat een bevalling pijnlijk is leze deze blog!

tegel“Mam”, vraagt Annabel. “Hoe is het om oud te zijn?”

Kindervragen. Altijd leuk. Vooral als ze zo lekker confronterend zijn. “Ga jij ooit dood?” “Hoe worden baby’s gemaakt?” “Hoe is het om oud te zijn?” Even overweeg ik mijn dochter door te sturen naar oma, maar het is duidelijk dat ze nu een antwoord wil. Nog vóór de volleybaltraining van start gaat.

Auw auw

“Nou”, begin ik, “dat is wel een goeie vraag. Wat wil je precies weten?” Annabel schopt een steentje weg en kijkt in de verte, richting de sporthal. “Nou kijk, ik wéét hoe het is om jong te zijn”, zegt ze. “Maar hoe is het later? Jij kan het vergelijken, jij was vroeger ook jong.” Vroeger. Jong. Auw.

Wie denkt dat de geboorte pijnlijk is, moet eens afwachten tot z’n kinderen kunnen praten.

Blog van toen

In gedachten ga ik terug naar een blog die ik een jaar of vijf geleden schreef. Over de verschillende stadia van het leven. “Steeds als ik weer wat ouder was, wilde ik niet meer terug naar de tijd ervóór,” zeg ik tegen mijn dochter. “Toen ik vijftien was, wilde ik geen tien meer zijn, toen ik vijfentwintig was keek ik vooruit, twintig had ik al gehad.”

En nog wilde ik niet terug, schreef ik na elke alinea in die blog. Maar ik vroeg me ook dingen af. Zou dat gevoel van 'het is goed zo' altijd blijven? Zou er een omslagpunt komen waarop je wél terug wil naar de tijd van ervoor.

Hoe is het nú eigenlijk, denk ik opeens. Is dat omslagpunt al gekomen?

Oké, ik heb rimpeltjes onder mijn ogen (kieuwen noemt Annabel ze) en gewicht verliezen wordt steeds lastiger, maar ik heb nu veel meer tijd voor mezelf dan tien jaar geleden. De fijne baan die ik nu heb, had ik toen nooit gekregen. Ik wist nog niet wat ik nu weet, ik had nog geen grote kinderen.

- Tien + gave huid = ?

“Misschien wil ik wel weer dertig zijn”, mijmer ik. “Maar dan wel met grote kinderen én alles wat ik nu weet. Of ik wil wel gewoon veertig zijn maar dan zonder rimpels.”

Ik vind je lief

Annabel pakt mijn hand en knijpt er even in. “Ik hoef ook niet terug", beslist ze. “Want dan moet ik weer al die tafels leren. En als ik straks oud ben, dan hoop ik dat ik net zo word als jij. Ook met van die kieuwen. Want die vind ik juist heel leuk aan jou.”

En zo wandelen we samen de sporthal in. Hand in hand. Moeder en dochter. In de wetenschap dat we precies zijn zoals we willen zijn.

En jij? Wil jij terug naar een bepaalde leeftijd? Of denk je - net als Harry Jekkers - 'zo mooi, wordt het nooit meer, zoals die allereerste keer' en vind je het goed zo?

3 Responses to "Wie denkt dat een bevalling pijnlijk is leze deze blog!"

  • Eline
    10 november 2015 - 15:46

    Heerlijk, zulke gesprekken! Mini-filosoofjes zijn het, kinderen.

  • Eline
    10 november 2015 - 15:49

    O en ‘wie denkt dat een bevalling pijnlijk is, moest eens wachten tot de kinderen kunnen praten’, hij is leuk 😉 Is daar een tegeltje van?

  • Moi
    10 november 2015 - 16:16

    Op zich ben ik wel blij met de leeftijd die ik nu heb, nog redelijk rimpelvrij (49), maar ik moet nog steeds wennen aan de aanspreektitel ‘mevrouw’. Want ik voel me nog steeds geen ‘mevrouw’. Toch lief dat je dochter je kieuwen zo leuk vind, hihi…

Leave a Reply