Wat een sterke Wil!

En toen was ik aan het hardlopen zo-even, en toen dacht ik: fuck. Ik ga er gewoon een blog over schrijven ook. Het is toch eigenlijk een prachtig verhaal. 

Toen mijn oma een aantal jaar geleden overleed, liet ze twee zusjes achter. De zusjes - mijn twee oudtantes - waren weduwe en ze hadden nooit kinderen gekregen. Maar ze hadden wel: elkaar! Alleen zij waren nog over uit een gezin van 13.

Kibbelen

Ze belden elke dag, die zusjes. Zagen elkaar (bijna) elke dag en kibbelden als een getrouwd stel. Ze woonden alleen niet bij elkaar, de ‘tantetjes’ hadden elk hun eigen huisje.

Gemiddeld 81

De tantetjes trokken veel op met mijn ouders. Gingen met ze op vakantie en lieten zich de goede zorgen welgevallen. Over het algemeen waren ze ondanks hun hoge leeftijd (gemiddeld waren ze 81) in goede gezondheid en deden ze hopies leuke dingen.

De woensdagen

Tot een paar weken geleden, want toen kwam het jongste zusje in het ziekenhuis te liggen. Oudere zus ging elke woensdag met mijn ouders op visite en dan aten ze hier. Dat was gezellig en zo zagen we elkaar nog eens! Een paar woensdagen geleden was dat voor het laatst, want toen overleed de jongste zus. Ik stuurde een brief naar de 'overgebleven' tante, over hoe ik met haar meeleefde en zo.

Verbouwereerde moeder

Afgelopen donderdag was de crematie. Tantetje was al die tijd bij mijn ouders geweest en daar ging ze nu ook weer een. Om een beetje bij te komen. Alleen echt bijkomen deed ze niet, want twee dagen na de crematie werd ook zij opgenomen in het ziekenhuis. Een hersenbloeding. Mijn moeder belde zondagavond tamelijk verbouwereerd op. Eigenlijk had tantetje niet eens gewild dat we de ziekenwagen zouden bellen, zei mijn moeder, want ze wilde ‘er zo dood bij neervallen’. Maar ja, dat was ook weer zo wat. Dus kwam er toch een ziekenwagen.

Tantetje won!

Nog twee dagen hielden ‘ze’ haar in leven. Misschien moest ze naar een hospice? Maar uiteindelijk ‘won’ tantetje en voegde ze daad bij daad. Niet helemaal letterlijk natuurlijk, maar ze werd in elk geval niet meer wakker. En dus zitten we volgende week weer in de aula, dit keer voor het andere tantetje, het laatste zusje. De brief die ik haar stuurde ligt vermoedelijk nog ongeopend op de mat bij haar thuis.

Door mijn tranen heen

O, er zal gehuild worden. Zeker door mij, want daar ben ik supergoed in. Ik vond het tantetje ook echt heel erg lief. Maar mocht ze meekijken, van bovenaf of zo, dan zal ze de lach zien door mijn tranen heen.

Goed gedaan, tantetje. Ik vind je zó stoer!

6 Responses to "Wat een sterke Wil!"

  • Linda van der Klooster
    1 december 2016 - 14:46

    Gecondoleerd.

  • Anne-Marie
    1 december 2016 - 17:17

    Gecondoleerd !

  • gjans
    1 december 2016 - 17:30

    Mooi!!!

  • Missannahcake
    1 december 2016 - 22:46

    Wat lief geschreven.

  • Granny
    4 december 2016 - 10:54

    Mooi lieverdXX

  • MLotte
    5 december 2016 - 16:00

    Gecondoleerd.
    Dit is toch heel mooi. Ze hadden elkaar, en nu nog steeds blijven ze bij elkaar, kunnen dus niet zonder elkaar. Heel mooi….

Leave a Reply