Wat een rust, wat een rust

Wat een rust, wat een rust.

Sinds ik gestopt ben met mijn column voor Vrouw is een grote rust over me gekomen. Geen koortsachtig zoeken naar onderwerpen meer, geen zorgen om hoe nijdig de goegemeente dit keer zou worden, niets van dat alles. Gewoon mijn eigen blog en mijn eigen publiek. Heerlijk.

Vrouwenvertwijfeling
Ik twijfelde al vanaf de eerste column die ik voor Vrouw schreef. Ik twijfelde eigenlijk al toen ze me, vlak na het succes van Puberbingo, vroegen om voor ze te gaan schrijven. En dat had ik nooit eerder. Niet bij Viva, niet bij Kek Mama, bij de verschillende blogs voor de Consumentenbond, Carp en alle andere platforms waarvoor ik ooit mocht schrijven. Altijd knipte en plakte ik mijn eigen zinnen en ideeën en ontstond er een leuke dynamiek. Niet dat er nooit een pittige discussie was, maar ik kon het handelen.

Wat zij vindt
Bij Vrouw kon ik dat niet. Het format 'Opinie' voelde vanaf het begin als een te haastig gekocht kledingstuk. Een pakje dat eigenlijk niet lekker zat. Want ik vínd genoeg, maar eigenlijk hoef ik dat niet echt met iedereen te delen. Tenzij het grappig is, maar dat was dan weer niet echt de bedoeling. En als ik dan een keer écht iets vond, dan paste het niet bij het publiek. Of het was niet actueel genoeg. Nog nooit werd een onderwerp zo vaak afgekeurd als in het afgelopen jaar.

Speeldag voor hoogbegaafden
De column over de speeldag voor hoogbegaafde kinderen werd niet afgekeurd. Maar het werd wel mijn zwanenzang. Ik had toen eigenlijk al gezegd dat ik ermee wilde stoppen maar dit vond ik dan nog wel interessant. Iets waar ik echt iets van vond. Maar die column viel niet zo lekker. Heel Holland Hoogbegaafd was boos en dat lieten ze merken ook.

Er zijn inmiddels vele columns NIET door mij geschreven. En er zullen er nog vele volgen.

Te dom om slim te zijn
Uiteindelijk voerde ik er met een aantal ouders interessante gesprekken over. Maar verreweg het grootste deel van de berichten (die varieerden van ‘jij bent te dom om hoogbegaafde kinderen te begrijpen) tot: ‘pas jij maar op, meisje!’ heb ik genegeerd. Maar daarna was het wel klaar. Hier had ik helemaal geen zin in.

Tijd voor reflectie
Inmiddels zijn we alweer twee maanden verder. Het jaar loopt af en er is tijd voor reflectie. Er zijn inmiddels vele columns niet door mij geschreven. En er zullen er nog vele volgen. Daarvoor in de plaats is rust gekomen. Ik werk nog steeds met veel plezier bij Lindenhaeghe en ik blog regelmatig hier. Niet omdat het moet of omdat iemand me daarvoor betaalt, nee, gewoon omdat ik het wil.

Luxe
Die luxe neem ik mee het nieuwe jaar in. De luxe die ontstaat door te doen wat je echt wilt. En door soms gewoon ‘nee’ te zeggen. Want mán wat voelt dat lekker.

En ja, 'nee zeggen' is lastig. Maar nee, 'nee zeggen' is niet onmogelijk.

4 Responses to "Wat een rust, wat een rust"

  • Dine
    16 december 2017 - 18:39

    Goed dat je gedaan hebt wat goed voelde, en dus lekker gestopt bent! Ik lees je blog met heel veel plezier zoals je weet, fijn dat je je blogjes met ons wil delen! Fijne feestdagen en geniet van je vrijheid 😀

  • Moi
    16 december 2017 - 20:30

    Duidelijk goede keuze voor jezelf. En nee zeggen of stoppen met iets is ook niet makkelijk. Hoop dat je nog lang leuke blogs op je eigen site schrijft, zonder druk van wie dan ook en over dingen die je zelf interessant of leuk vind om te delen.

  • gjans
    16 december 2017 - 20:45

    Heel goed!! Al die zeurpieten lekker laten zeuren!
    Kunnen wij gewoon van je genieten!

  • Carin
    17 december 2017 - 13:35

    Lekker bezig Esther!

Leave a Reply