Mam! Je laat je eigen dochter toch niet doodvriezen?!

Nu ik weer wat meer tijd doorbreng (klik) met mijn kinderen, valt me ineens op hoe groot ze zijn geworden.

In de tweede en de vierde zitten ze alweer. De oudste heeft haar profiel(en) gekozen en de jongste is ‘brugpieper’-af. Ze bewaken hun eigen agenda (met wisselend succes), zijn niet altijd op de plek waar ik ze verwacht (onhandig) en bepalen zelf hoe (en óf) ze eruitzien.

Rolletje voor de moeder

Bij dat laatste speel ik nog wel een (bescheiden) rol overigens. Enerzijds omdat ze regelmatig vragen of een jurkje leuk staat ('niet heel raar?'), of een vlek 'heel erg opvalt' en of dit truitje leuker is dan dat truitje. Anderzijds - en dat is eigenlijk veel boeiender - omdat ze af en toe mijn kledingkast plunderen.

Rhapsody in blue

Zo kwam het de laatste tijd voor dat ik 1) geen panty's meer had 2) mijn favoriete sjaal miste en mijn 3) sportsokken nergens meer kon vinden. Het allermooiste hierbij is dan nog wel de verontwaardigde blik als ze misgrijpen. (“Hoezo heb jij geen blauwe panty's!?”) Alsof mijn kledingkast een dure modezaak is, ik personeel ben en zij een stel verwende BN'ers. Hm. Nu ik er eens over nadenkt: dat is eigenlijk precíes wat het is. (Al bloggend kom ik vaak tot scherpe analyses, dat blijkt maar weer!)

"Als je het niet overleeft, mag ik dan je nieuwe Nike-trui hebben?"

Min vijftien kilo

Gelukkig hebben ze voorlopig nog wel een andere maat én een andere lengte dan ik dus mijn favoriete jurkjes, rokjes en broeken zijn relatief veilig. Wel ontdekte Liz laat de tas met kleding ‘die-ik-zeker-weer-ga-dragen-bijvoorbeeld-als-ik-vijftien-kilo-ben-afgevallen’. Alles stond haar prachtig en ja ik was oprecht ontroerd. Mijn kind! In mijn kleding. Tot mevrouw opgewekt riep: “Wel fijn dat oversized de mode is hè mam!”

Afijn. Weer een stukje van mijn ego door de gehaktmolen.

Waar gaat dat heen?

Maar ergens moet ik natuurlijk blij zijn dat we niet dezelfde maat hebben. Zo vertelde collega Maureen me dat haar dochter (wel dezelfde maat als moeder) er onlangs vandoor gegaan was met collega's favoriete jas. ‘Ik leen hem éven wat langer’, had de dame eufemistisch aangekondigd, nadat moeder had gevraagd ‘waar dat heenging met haar jasje’. Wat bleek: het kleedgeld was niet helemaal handig uitgegeven en nu was er niet genoeg om een behoorlijke jas te kopen. Toen Moeder aankondigde dat Dochter dan maar ‘even’ moest nadenken over een andere oplossing (anders dan de jas van moeder te pikken) werd er verongelijkt gereageerd: ‘Maar mam, je laat je eigen dochter toch niet doodvriezen?!’

Emotionele chantage

Ja, emotionele chantage, daar zijn ze goed in. Dat merk ik hier ook dagelijks. Laatst nog, toen ik weigerde Liz met de auto naar de sportschool te brengen, kreeg ik te horen: “Als er onderweg wat gebeurt is het jouw schuld!” Waarop Annabel meteen opmerkte: “Nou Liz, als je het niet overleeft, mag ik dan je nieuwe Nike-trui hebben?”

Bitchclap

Kijk, zo doen we dat hier. Gelijk een bitchclap terug. Hard? Jazeker. Maar het leven is hard. En ze zijn al zo groot, het is goed dat ze leren hoe ze zich kunnen wapenen. En aangezien hun kleedgeld niet toereikend is om een harnas van te kopen (ziet er ook niet uit trouwens, dat snap ik dan wel weer), is het goed dat ze op andere manieren kunnen wapenen. Met woorden bijvoorbeeld.

En woorden? Daar heb ik er genoeg van. Die mogen ze altijd lenen. Sterker nog, mits goed ingezet mogen ze altijd gebruiken. Go girls. Go Go Go.

One Response to "Mam! Je laat je eigen dochter toch niet doodvriezen?!"

  • Misssannahcake
    13 oktober 2018 - 12:59

    Leuk! En ja wat cliche hoe hard dan opeens bujna jong volwassenen worden 🙂

Leave a Reply