Vrede op aarde

Rare vogels

Het is natuurlijk geen geheim dat wij hier thuis dól zijn op rare vogels.

Paul, mijn schoonvader, mijn broer, ze horen er allemaal - op hun eigen bijzondere manier - helemaal bij. En daarnaast hebben we natuurlijk – iets lager in de pikorde – onze échte vogel Tuffy, de valkparkiet.

Problematisch

De relatie tussen Tuffy en  Paul is lange tijd problematisch geweest.  Paul heeft ‘het verenpak’ (zoals hij beestje liefkozend noemt), een paar keer bruut van zijn hoofd afgemept, waarop de vogel wraak nam door ’s avonds keihard met zijn belletje tegen de kooi te gaan rammen. Altijd nét als het interessant werd bij Pauw en Witteman.

Maar de laatste tijd gaat het goed. Zo goed zelfs, dat we overwogen om er een tweede valkje bij te nemen. Er werd weliswaar veel met Tuffy gespeeld en geknuffeld, maar hij zat toch ook nog wel eens alleen, als de rest van de familie uithuizig was. Bovendien, vogels zijn gewoon leuk en huisdieren zijn goed voor kinderen. Dus.

Stuntende supermarkten? Nou en?!

Afijn. Het woord ‘babyvogel’ was nog niet gevallen of het ging hier thuis nergens anders meer over. De oorlog in Syrië? Hoezo oorlog? “Wij krijgen een babyvogel!” Stuntende supermarkten? Nou en! “Wij krijgen een babyvogel!” Ik zweer u, niets in de wereld was belangrijker dan het feit dat wij een babyvogel zouden krijgen. We belden de dierenwinkel en namen een ‘optie’.

Gisteren was het zo ver. Babyvogel at zelfstandig en mocht worden opgehaald. Heel erg baby was hij trouwens niet meer hoor. Hij had de lengte van een volwassen parkiet. Alleen aan zijn rommelige kuif kon je zien dat hij nog erg jong was. Tien weken om precies te zijn. Oud genoeg om vriendjes te worden met Tuffy.

Mokken

En dus hebben we nu twee kuifjes in een kooi. De nieuwe, een soort wit/geel blij ei, heet Koko en voelde zich direct thuis. Gezellig kletsend inspecteerde hij zijn nieuwe onderkomen. Tuffy daarentegen, die weet het allemaal zo net nog niet. Met argusogen bekeek hij dat rare vogeltje. Je zág hem denken. “Heb ik hier om gevraagd?” As we speak zit hij met zijn kop achter zijn geliefde bel. Te mokken.

Even afwachten dus. Of ze elkaars aanwezigheid ‘pikken’. Of dat er toch eentje uitvliegt, want knokkende parkieten, dat moeten we niet hebben natuurlijk. Er is al genoeg oorlog in de wereld.

“Vrede”, roep ik nu steeds, als Tuffy weer eens vijandelijk zijn kuif opzet tegen zijn nieuwe huisgenoot. “Vrede op aarde!” Ik roep het nog maar eens heel hard, in de hoop dat alle rare vogels in de wereld het horen.

Hebben jullie huisdieren? En zo ja, ben je er blij mee?

vogel

16 Responses to "Vrede op aarde"

  • Pantervrouw
    13 september 2013 - 11:56

    Grappig dat jullie iets met vogels hebben, ik hou wel van rare vogels en adelaars, maar zulke kleintjes, dat doet me niet zoveel. Maar vind het wel heel lief wat voor band jullie met Tuffy hebben. Ben heel benieuwd of deze blozende Koko Tuffy’s hart weet te veroveren.

    Vroeger hadden we cavia’s en hamsters, en ik heb ooit een paar weken de kat van mijn zus gehad, maar daar bleek ik allergisch voor te zijn, dus zij moest een ander thuis krijgen. Nu heb ik geen huisdieren meer. Tenminste niet van het soort dat welkom is en een naam heeft.

  • KarinH.
    13 september 2013 - 12:00

    Wij zijn liefhebbers van dieren. Helaas brengt die liefde ook veel verdriet mee bij ziekte of doodgaan van de beestjes. Op dit moment hebben wij nog een jeweetwel-kater, een prachtrosella en 2 valkparkietjes.

  • Scooter
    13 september 2013 - 13:49

    Wij zijn heel blij met onze hond van bijna 16 maanden en onze twee katten, een poes van 13 jaar en een (je-weet-wel)kater van 7 jaar.
    Een beetje klaar ben ik persoonlijk wel met onze cavia’s van 4 jaar. In het begin waren de kinderen heel enthousiast, maar inmiddels is het een strijd wie de kooi moet verschonen, dus dat doe ik inmiddels gewoon maar … dit verklaart meteen waarom ik op ze uitgekeken ben 😉

  • Anitah
    13 september 2013 - 13:51

    Ik heb al jaren twee grasparkieten. Als je er een nieuwe bijneemt is het altijd spannend of het klikt. Drie jaar geleden is het mannetje overleden, dus een jongeman erbij genomen. Een paartje is het niet geworden, maar ze kunnen samen in een kooi. Het vrouwtje ging hem voeren alsof het haar eigen jong was, zo lief!
    In de natuur leven ze in groepen, dus is een vogel alleen eigenlijk zielig ook al zijn er mensen om hem/haar heen, is mijn mening.
    We hebben eens een parkietje alleen te logeren gehad en dan zie je toch gestoord gedrag; hij wist niet hoe zich te gedragen tegenover een leuke parkietenmevrouw 😉

    Succes met de gewenning en hopelijk kunnen ze het vinden samen!

  • Moeke
    13 september 2013 - 15:32

    Wij hebben een labrador van 11 een schat van een beest, ik kan hem iets minder uitstaan wanneer hij in de rui is of net in een moddersloot is gesprongen…

    De kat die wij bij ons huis kregen (de vorige bewoners wilden hem niet meenemen en anders ging ie naar het asiel) is 20 jaar geworden en helaas van ouderdom net een paar maanden geleden dood gegaan. Maar ik neem toch geen nieuwe, één huisdier is wel voldoende.

    o ja en we hebben sinds kort twee egeltjes in de tuin ben heel benieuwd….

  • Linda van der Klooster
    13 september 2013 - 16:21

    Wij hebben een chagrijnige kat, Nina. Als de oppas komt gaat Nina de tuin in of op zolder, anders valt ze aan.

    • esthervuijsters
      13 september 2013 - 16:32

      🙂 Linda

  • Hood
    13 september 2013 - 16:27

    Ik heb er twee. De ene heet Elena (vrouwtje) en de andere Alek (mannetje). Ze zijn nog erg jong en moeilijk af te richten. Ze hebben veel ruimte en aandacht nodig. Maar het gaat steeds beter, ze zijn inmiddels zindelijk en bijten niet (meer). Ook zijn ze erg speels en nieuwsgierig. Ze praten na als een papegaai, springen als kangoeroes, rennen als antilopes, slapen als luiaards, brullen als leeuwen. Rara, wat zijn het?

    • esther
      13 september 2013 - 16:28

      Nou ja, aangezien hun vader een Bonobo is, zullen het wel kleine aapjes zijn 🙂

  • Hood
    13 september 2013 - 16:31

    Hmpffff

  • Gabrielle
    13 september 2013 - 17:00

    Wij hebben 2 honden en ik ben er gek op! En ze zorgen dat ik iedere dag een heel eind loop en dat is erg goed voor mij!

  • T-Pol
    13 september 2013 - 20:38

    Ik mis verrassingsvrijdag?

  • Tanja H.
    13 september 2013 - 22:26

    Ik zou me geen leven meer kunnen voorstellen zonder (huis)dieren. Ik kan alle nadelen uit mijn hoofd, haren, kosten, ziekte, kapotte meubels etc. Maar die wegen niet op tegen de warmte en liefde die ik van ze krijg. Poes Anne, bijgenaamd “de Hertogin”, Jack Russel Belle (Donna), Golden Retriever Prins Charming (van Belle) en knuffelkater Dave. ze houden me aardig bezig, mijn A,B,C,D tje. Maar ik verveel me niet 😉

  • esther
    14 september 2013 - 14:44

    T-Pol dat is niet meer elke vrijdag :-

  • Chrissy
    14 september 2013 - 18:45

    2 honden, waarvan er 1tje begin dit jaar is overleden helaas. Nu nog eentje over en ondanks dat hij ontzettend ondeugend is, moet ik ook altijd weer erg om hem lachen en maakt hij me erg gelukkig ..ja, zelfs als hij ons eten weer van het aanrecht heeft gehaald en opgegeten of lekker in bed heeft gelegen 😉
    kan niet echt zonder dieren om me heen, maar mag er van man-lief helaas geen hond meer bij 🙁

  • Tanja H.
    14 september 2013 - 20:11

    @Chrissy, Mijn advies: niet opgeven! Deed ik ook niet 🙂

Leave a Reply