De vlugge voetjes van Annabel

Annabel is geen ochtendmens. Niet bepaald.

Als wij allemaal al lang en breed achter de kom rechtsdraaiende yoghurt zitten, dan komt Madame Morning-no-so-fine de trap afgesjokt. (Als je geluk hebt.) Tot voor kort sjouwde Paul haar op zijn rug naar beneden. Insane, ik weet het. Maar ja. Het blijft toch je kind hè.

Hip ding: werkt niet

Toen ze een nieuwe kamer kreeg, hebben we haar ook een wekker cadeau gedaan. Een heel hip ding van Loods 5 dat eenvoudig doch doortastend te werk zou gaan (dachten wij). Het werkte niet. Dat wil zeggen, de wekker werkte niet. Of Annabel werkte niet (mee), het is maar hoe je het bekijkt.

Duwen/manen/trekken/temen

De wekker bleek eenvoudig noch doortastend. We gingen terug naar Start: Paul riep haar 2x, daarna ik nog 1x, daarna begon het duwen/manen/trekken/temen/dreigen (ligt een beetje aan mijn humeur).

“Je komt nú je bed uit!”

“Lieverdje te komt te laat.”

“Ik ga nu weg, als je te laat komt is het je eigen schuld.”

Met de parkiet

Ik ben zelfs wel eens met de parkiet naar boven gegaan om haar te laten wakkerzingen. Dat was een leuke, ludieke actie (die erg goed werkte), maar ja, daar heeft zo’n parkiet niet elke dag zin in. Ik trouwens ook niet.

Geen alleen-slaapmens

Naast geen ochtendmens, is Annabel ook geen alleen-slaapmens. In de weekends logeert ze bij Grote Zus en doordeweeks probeert ze zich elke avond bij ons in bed te kletsen. Dat lukt niet, dus wordt er regelmatig een nachtmerrie in de strijd gegooid. Of een andere smoes. Inmiddels trappen we daar niet meer in.

Effe plassen

Maar de laatste tijd heeft ze iets nieuws. Nadat het haar een keer gelukt was om na het plassen – om kwart over zes – bij ons in bed te kruipen, verscheen ze ineens elke ochtend om kwart over zes. De eerste paar keer had ik het niet door (tussen vijf en zeven reageer ik extra traag heb ik gemerkt) maar ineens viel het me op.

Vlugge voetjes

Elke ochtend kwam ze op de vlugge voetjes de zoldertrap af. Elke ochtend om kwart over zes. Om vervolgens – wanneer wij waren opgestaan – ons bed niet te willen verlaten. (Herhaling vanaf alinea 3.)

Hoe kan dat?

“Hoe krijg je dat toch voor elkaar”, zei ik gister tegen haar. “Je komt nooit je bed uit ’s ochtends, we krijgen je bijna niet wakker, maar je bent wel elke ochtend om kwart voor zes bij ons op de kamer, hoe kan dat?”

Annabel keek me aan, onschuldig en met grote blauwe ogen. “O”, zei ze. “Heel simpel. Ik zet tegenwoordig de wekker om kwart over zes.”

Tagged ,

3 Responses to "De vlugge voetjes van Annabel"

  • Odette
    29 oktober 2016 - 18:26

    Die gebruikt haar wekker goed. Je moet er maar opkomen.

  • Annamarie
    29 oktober 2016 - 19:31

    Oooowwww…. wat moest ik hier om lachen… sorry *bloos*…
    Mijn jongste (toen 2,5) kroop elke morgen rond half 5 bij me in bed… vond het niet zo’n probleem in het begin maar na een maand of wat… toen hij ook nog boos werd op mij omdat ik snurkte… heb ik hem verteld dat als hij daar zo’n last van had hij lekker in z’n eigen bed moest blijven…. tsja… dat wilde hij dan toch ook weer niet!

  • GJ
    4 november 2016 - 18:17

    Ik snap Annabel wel…mijn jongste zeer zeker ook. Papa en mama slapen samen. Zijn broers delen een kamer omdat ze dat leuk vinden en hij ligt alleen. (Dat zijn zus alleen wil slapen, vindt hij stom.) Bij zijn broers is hij s ochtends echt niet welkom, bij ons wel, dus komt hij zodra hij wakker wordt om uiteraard nog heel lang het liefst met ons in ons bed te blijven liggen. Als we niet opletten, start hij ook in ons bed. En we genieten er nog even van. Voor we er erg in hebben zijn ze allen uitgevlogen.

Leave a Reply