Vlijtig Lizje

Ze schreef’ een boek, haalde haar typediploma en leerde bridgen in een speciaal klasje op school. Maar nog was het niet genoeg. Ze ging op hockey, dansen en leerde zichzelf fietsen op een eenwieler. Maar nog was het niet genoeg.

Vlijtig Lizje wil meer

Spaans op school was niet zo’n succes. Tennis wil ze wel proberen, maar dat is meer iets voor de zomer. Liz wil alles leren. Gitaarles dan? Ja, gitaar. Dat moest het worden. Samen met een vriendin. Hier vlak in de buurt, konden ze mooi samen op de fiets.

Steeds vaker gaat er iets ‘samen’ op de fiets. Vooral nu het weer wat lichter wordt. Met de meiden naar hockeytraining, een open dag op een middelbare school en naar de supermarkt om melk te halen. Maar nog is het niet genoeg. Madame wil zonder moeder naar de stad. “Gitaarles is vlak bij de stad, dan kan ik daar toch ook wel alleen heen?”

Eh. Nou. Mama vindt ‘de stad’ toch net één halte te ver, mop.

Op haar nieuwe fiets zie ik haar gaan. Gitaar op haar rug, hand opgestoken naar haar vriendin. Schijnbaar moeiteloos laveert ze door het verkeer. Ze kent de regels, maar wat als ze ze nou eens vergeet toe te passen? Ze kent de theorie, ze weet de weg, maar is het genoeg?

Er zit muziek in haar leven, dat is zeker. En voor die zeven sloten ben ik niet zo bang. Als die auto’s maar niet zo verschrikkelijk hard reden. En als dat centrum maar niet zo lonkte. Daar loopt echt van alles rond! Natuurlijk mag ze naar de winkels hier op de hoek, maar het is niet meer genoeg.

Mam! Hoe vaak ga je dat nog zeggen?!

Elf jaar pas. Een meisje in mijn hoofd, een tiener op papier, een jonge vrouw in wording. Heb ik haar wel genoeg voorbereid? Gewezen op de gevaren, valkuilen en verlokkingen? Heb ik wel vaak genoeg gezegd: stoppen bij rood en bij twijfel niet inhalen?

Ik zwaai  mijn dochter na, terwijl ze van me wegfietst. Bij twijfel niet inhalen. Je bent verstandig, toch?! Ik heb je toch geleerd om verstandig te zijn? Ik heb er echt mijn best voor gedaan, weet je. Voor jou. Mijn best. En nu kan ik alleen maar hopen dat het genoeg was.

10 Responses to "Vlijtig Lizje"

  • corrie
    26 februari 2014 - 19:59

    Valt niet mee om ze los te laten.

  • albertien
    26 februari 2014 - 20:26

    Wat mooi geschreven, brok in mijn keel.

  • Petra
    26 februari 2014 - 20:38

    Oh wat spannend en eng zeg…!

  • Jo
    26 februari 2014 - 22:46

    Prachtig! Blijft lastig he? Maar heb maar vertrouwen! Komt vast goed met die Liz, en jij went er vast ook wel aan.

  • Tanja
    27 februari 2014 - 02:00

    Soms moet je jezelf dwingen niet na te denken over wat mis kan gaan maar die raad is makkelijker gezegd als gedaan. Dus probeerde ik het anders te benaderen. Ik dacht: er worden zoveel mensen hoogbejaard dus waarom zij niet. En juist jij ondervond dat al, de meeste ongelukken vinden plaats in en om het huis. Nu is dit ook niet echt een troost, ik hou het maar liever bij het oud worden. Struisvogelpolitiek, ik weet het, maar soms moet je wel anders word je gek van de zorgen. Je kan en mag ze niet in een glazen kooitje zetten, wel de risico’s nuchter proberen in te schatten. En jij weet het beste wat je kind kan en wat niet. Veel sterkte met loslaten, ook alle andere ouders.

  • Linda van der Klooster
    27 februari 2014 - 09:11

    Ach wat lief geschreven. Ontroerend.
    Maar om Liz hoef je je geen zorgen te maken. Die komt er wel.

  • dine
    27 februari 2014 - 11:21

    Ik weet het, het is heel moeilijk dat loslaten, maar het is nodig, want als je dat niet doet dan maken zij zich los, zonder dat je het weet…. Ik nam ze bijvoorbeeld mee naar de stad, en liet ze dan alleen met vriendinnen, ik was nooit ver weg en met een GSM makkelijk te bereiken en zelf had ze het idee dat ze nu toch echt groot en volwassen was….Loslaten gaat met kleine stapjes en vooral proberen het vertrouwen te geven en wat heel belangrijk is : hou het contact en probeer alles bespreekbaar te houden, dan moet het helemaal goed komen !

  • Lizzie
    27 februari 2014 - 18:10

    Heel mooi en herkenbaar geschreven, zelf heb ik 2 zonen waarvan 1 al 2 jaar uit huis is. Zelfs nu nog is het soms moeilijk om je geen moederlijke zorgen te maken. Ach hoort erbij zolang het maar voor beide partijen werkt.

    • esther
      28 februari 2014 - 09:49

      Hi Lizzie! Ik dacht even dat mijn eigen Lizzy op het stukje gereageerd had 🙂 Je kind al het huis uit… heftig.

  • Lizzie
    28 februari 2014 - 11:44

    Hihihi snap je verwarring helemaal 😉 . Mijn zoon was net 20 toen hij in opleiding ging bij de luchtmacht. De eerste 2 weken mocht hij geen contact hebben met ons thuis, wat best erg moeilijk was. Maar als je hem dan weer thuis hebt, en je hoort en ziet hoe enthousiast en geweldig hij het vindt komt er een rust over je. Kleine kinderen worden (gelukkig maar) groot en gaan dan hun eigen weg, wat ook weer heel mooi om te zien is.

Leave a Reply