Vijftig tinten, de parodie

“Misschien hebben ze de titel niet goed begrepen?!”

Vol verwondering kijk ik om me heen. De gemiddelde leeftijd hier ligt een stuk hoger dan ik had verwacht. “Is de kunstbus misschien verdwaald?” opper ik. Waar zijn onze zielsverwanten? “Ze dachten zeker dat ‘vijftig tinten grijs’ op hun haarkleur sloeg”, grapt B. “Of op hun leeftijd.”

Vijftig tinten, de parodie

Buiten regent het pijpenstelen en onder het motto ‘buiten nat, binnen nat, zo heb je altijd wat’ ben ik met drie vriendinnen bij Vijftig tinten’ de parodie beland. We hebben alle vier het boek gelezen (met gemengde gevoelens) en we zijn erg benieuwd naar deze ‘hilarische en verleidelijke’ (aldus de site) musical die zorgt voor ‘rode oortjes én een schaterlach’.

Dat het met de schaterlach wel goed zit, dat blijkt al snel. De ‘musical’ begint met een zogenaamde auditie en alle vrouwen willen Anastatia Steele (later: het subje) spelen. Uiteindelijk kiest de regisseur Brirgit Schuurman (de enige die de boeken niet heeft gelezen, ze doet auditie omdat ze geld nodig heeft) als Ana en zichzelf als Mr. Grey. De rest van de rollen wordt verdeeld - “Jij bent de schrijfster, jullie zijn het boekenclubje en jij (de enige andere man, red.) bent de man van die, die én die en je speelt de Innerlijke Godin.” – en het stuk kan beginnen.

Erotische droom

Feitelijk zijn er drie verhaallijnen. De schrijfster E.L. James begint, na een erotische droom over haar uitgever, verwoed te tikken (met regelmatig één hand tussen haar benen) terwijl ze ondertussen haar eigenlijk huwelijk om zeep helpt. "Seks sells!" roept haar uitgever. Een leesclubje leest en bespreekt ‘vijftig tinten grijs’ (het boek) en Anastasia en Mr. Grey spelen het verhaal. Nou ja, spelen, persifleren is een beter woord.

Anastasia (in wit jurkje en met kinderstemmetje): “O. Ik ga nu Mr. Grey interviewen. Ja, dat ga ik nu doen. Op mijn eigen gekke, onhandige en vooral dómme manier, hihi, terwijl ik zelf echt totáál niet door heb, hoe sexy ik eigenlijk ben, hihihi.”

Grey (diepe stem): “Ik ga nu juffrouw Steele woord staan. Ik wil eigenlijk met haar naar bed. Dat ik haar te dom vind om te poepen maakt daarbij niet uit. Kijk. Ik loopt nu knap en zelfverzekerd naar haar toe. Kijk toch eens, hoe knap en zelfverzekerd ik ben. Had ik al gezegd dat ik héél machtig ben en multimiljardair?”

Het leesclubje volgt alles op de voet. Een van de leden wuift zichzelf (tussen de benen) koelte toe met het dikke boek. Een ander beweert dat dit boek beter is dan een man. “Dit boek laat geen stinkscheten in bed.” Het derde lid beaamt dat: “En dit boek hoeft je niet door te slikken!”

Geen slipje?!

Tijdens de pauze zien we tot onze grote schrik een dame aan de bar staan die het stuk blijkbaar iets te serieus heeft genomen. Ze draagt een lange zwarte jurk met enorme splitten en – volgens B. – géén slipje. Haar man houdt haar vast alsof hij bang is dat ze gestolen wordt. We hopen nog even dat ze bij de cast hoort, maar dat blijkt niet het geval te zijn.

“Kan het niet gewoon seamless zijn?” opper ik. Maar S. schudt haar hoofd. “Niet zo naïef. Het is helemaal hip om onderkledingloos door het leven te gaan. Een slipje is zó roken!”

Wet wet wet

Na de pauze wordt het alsmaar natter binnen. De verhaallijnen beginnen door elkaar te lopen (de schrijfster roept het leesclubje tot de orde, Mr. Grey bemoeit zich met de plot) en Anastasia is bíjna zover dat ze haar Meester volledig tegemoet komt in de Rode Kamer van pijn. Helaas, op het moment suprême roept Ana het ‘codewoord’ Roodborstje (is dat in het boek ook zo? Even gemist.) en verdwijnt van het toneel. Het gevolg: een ontroostbare Mr. Grey die nu 'eindelijk' zijn jeugdtrauma's naar buiten laat komen en hieraan uiting geeft door zich - op onnavolgbare wijze - over te geven aan een gierende huilbui, terwijl hij ondertussen de naam van zijn geliefde roept: “Anastasia, boehoehoe, Ánnie, boehoe, Ánnie!”

Ondertussen komt Anastasia’s innerlijke godin tot wasdom in de persoon van Abel Nienhuis die – in zijn onderbroek en behangen met stropdassen – roept dat Ana ‘een ongelooflijke muts is’ en ‘moet stoppen met zeiken’. Hij/zij kruipt weer in zijn/haar hok met de woorden: “Bah. Vróuwen en ik lig inmiddels onder mijn stoel van het lachen.

Ze kunnen ook nog zingen!

Afijn. We zijn het er allemaal over eens. Vijftig tinten, de musical (o ja, vergeet ik helemaal te zeggen, ze kunnen ook nog waanzinnig zingen!) is veel leuker dan het boek en iedereen die neigt het leven (én de literatuur) iets te serieus te nemen, moet hem zeker gaan zien. Ook mannen. Vooral mannen.

Na afloop nemen we nog een wijntje en tenslotte stappen we helemaal opgeladen naar buiten. Het regent nog steeds en terwijl A. zich afvraagt of het misschien een idee is om een boekenclubje te beginnen, vraagt B. zich af of de mevrouw zonder slipje met dit weer geen kou zou vatten.

En morgen... is er weer een nieuwsoverzicht!

8 Responses to "Vijftig tinten, de parodie"

  • leeuwtje
    14 oktober 2013 - 12:23

    Ben 1 van de weinige Nederlandse vrouwen die de boeken 50 tinten NOG niet heb gelezen.
    Maar moet zeggen dat ik er steeds nieuwsgieriger naar wordt.
    En nu ook naar die “musical”.
    Prachtig geschreven weer Esther!
    Lees (bijna) al je blogs,(en van vele anderen) maar reageer bijna nooit. :p

  • Jelte
    14 oktober 2013 - 12:38

    Ik wil ook 🙂

  • Jelte
    14 oktober 2013 - 12:39

    Ze kunnen deze recensie wel op hun site zetten!

  • esther
    14 oktober 2013 - 12:54

    Leeuwtje, dank je 🙂 Heb je meteen en goede reden om te gaan lezen: dan is de voorstelling volgens mij veel leuker!

  • odette
    14 oktober 2013 - 13:14

    Ben in boek 1 ergens halverwege blijven hangen, had iets van gaat het zo echt 4 delen door….. Volgens vriendinnen moet ik even doorbijten en wordt het echt nog wel wat. Ik heb mijn twijfels, dat gebijt op die onderlip, ik kon er niet meer tegen.
    Maar hele volksstammen dames vonden de boeken fantastisch dus het zal wel aan mij liggen, misschien waag ik me er nog wel eens aan als ik echt niks anders meer te lezen weet.
    De musical klikt erg leuk.
    Brrrrr koud hoor zonder onderbroek, het was guur weer van het weekeinde. Hoewel waarschijnlijk het soort onderbroek dat ze zou hebben gedragen als ze wél een onderbroek zou hebben gedragen ook niet een lekker warm exemplaar zou zijn geweest.

  • Tanja H.
    14 oktober 2013 - 21:04

    Zo, Esther gaat los! 🙂 Een (hier en daar) 18+ blogje 😉 Ik hoop dat de klasgenoten van Liz deze niet lezen 😛 Ik heb de boeken ook niet gelezen, al heeft 1 dochter alle 3 de delen gekocht en uitgeleend aan haar 2 zussen 🙂 Ik was nijdig over de titel: vijftig tinten….. Ik zeg namelijk al zeker dertig jaar : ik hou niet van zwart/witte mensen of meningen, er zit tussen zwart en wit zoveel tinten grijs! Nu vind ik het niet leuk meer die mening te verkondigen, dan denkt men vast dat ik die tinten grijs gejat heb van de boeken 🙁

  • Moeke
    15 oktober 2013 - 15:48

    meesterlijk, geweldig ik ga ook naar de musical… lijkt me zo goed, ik vond de boeken niets. Heb ze wel allemaal gelezen, omdat iedereen zei dat het nog beter werd. Maar ik werd er niet vrolijker van en vond het op een gegeven moment wel overdreven en vergezocht allemaal. Wel alles kwam op haar pad.

    Maar de schrijfster heeft gelijk het verkoopt wel, want ze is miljonair. Misschien moeten we ook zo iets verzinnen. 30 kleurnuances roze

    • esther
      15 oktober 2013 - 16:45

      Ik koop aandelen! 🙂

Leave a Reply