Vier Vuijsten … op de foto

P1020005Bij gebrek aan man (nog steeds in Rusland) vroeg ik mijn broer mee naar de ‘familie’ fotoshoot, behorende bij de advertorial waar ik momenteel aan werkte. 

Vrijdagmiddag, kwart voor drie. Hoewel ik wist dat er voornamelijk ‘bedrijfskleding’ te zien zou zijn, had ik wél erg mijn best gedaan op mijn outfit. Je zag toch al snel ergens een shirtje onderuit piepen en dat kon dan beter een kek hemdje zijn. Zo ijdel was ik dan ook wel weer. Ik had toevallig net nieuwe kleren gekocht - reden: een nieuwe baan - dus dat kwam goed uit. Mij kon niemand wat maken.

Zo natúúrlijk

Broer en nichtje zagen er ook vlekkeloos uit. Gelukkig maar, want achteraf bleken er vooral ‘familiemomentjes’-aan-tafel te worden geschoten. Wij, kindjes erbij, kindjes samen. Broer met nichtje. Het regende complimenten. Vooral voor mijn broer. "Heb jij vaker model gestaan? Je bent zo natuurlijk!” En daarna tegen mij: “Jullie zijn écht een mooi fotoduo hoor. Geef maar door aan jullie ouders.”

Veren poetsen

Een leuk gesprek en een boel foto's later vertrok de fotografe. Broer en ik besloten ergens een hapje te gaan eten. En ik had mijn salade nog niet op tafel of ik gooide een klodder dressing over mijn nieuwe vest. “Jammer dat die fotografe al weg is”, zei mijn broer. “Zo ben je veel natuurlijker.” Licht grommend verdween ik naar het toilet om mijn veren te poetsen.

Cryptogrammetje?

Annabel en nichtje waren ondertussen verdwenen naar het speeltuintje buiten. “Cryptogrammetje?” zei mijn broer en hij haalde een oude weekendbijlage uit zijn tas. "Slappeling die zijn eigen gang heeft", las hij de eerste omschrijving voor. Hij schoof de krant naar voren. "Pas op", riep ik, maar het was al te laat. Het flesje water, dat op de hoek van de tafel stond, wankelde en viel om. Het water gulpte over de rand, precies in míjn tas die onder de tafel - open - op de grond stond.

“Wat doe je dat toch weer … natuurlijk”, sneerde ik.
“Goed dat je ook je tas precies daar hebt gezet.” Zei mijn broer.

Sukkel

Afijn. Nadat alles weer was opgedroogd (tafel, tas maar ook de tranen van het lachen) konden we eindelijk aan de slag met onze puzzel. “Sukkel”, zei ik tegen mijn broer. "Wat je zegt ben je zelf", kaatste bij (beledigd) terug. Ik schudde mijn hoofd. "Sukkel is het antwoord op die eerste crypo-omschrijving. Sukkel."

En daar is het maar weer mee bewezen. Mijn broer en ik hoeven niet samen te werken om de Vier Vuijsten te zijn. Dat kunnen wij ook héél goed in onze vrije tijd.

Tagged ,

4 Responses to "Vier Vuijsten … op de foto"

  • Inge
    28 september 2015 - 11:41

    Jaloers, heb geen naaste familie. Fijn dat je zo’n goede band hebt. Daar kan niets tegen op. Koester het maar.

  • Eline
    28 september 2015 - 14:00

    O, ik vind de Vier Vuijsten altijd zo leuk! Kan je broer geen gastblogger worden?

  • Granny
    28 september 2015 - 16:19

    Ben trots op jullie.
    Ik glim helemaal :-))

  • Tanja
    28 september 2015 - 23:02

    Voortaan maar tas aan de stoel hangen en niets met dressing bestellen 🙂 Wat leuk dat jullie zo natuurlijk zijn 😉

Leave a Reply