Verlammend

Ik ben gestrest.

Echt. Ik ben net terug van vakantie en ik ben nu alweer gestrest. Het komt vast door die twee weken Relatieve Rust. Verder denken dan de vraag of de rolstoel door het steegje paste, of waar we die avond gingen eten, hoefde niet. Het was ook te warm trouwens, om verder te denken.

Schreeuwerige reclames

En nu ben ik weer terug in Nederland. Alles komt zó op me af. Schreeuwerige reclames, het nieuws, alles wat moet. Wat ik moet regelen. Zou moeten lezen. Zou moeten. Ik ben weer aan het werk, ik heb er alweer drie ziekenhuisafspraken opzitten - Liz wordt in oktober weer geopereerd, dit keer aan de kruisband - en de eerste deadlines zijn in zicht.

Zielfietsen?

In de wachtkamer bij de orthopeed lees ik een paar tijdschriften. Het idee was ter ontspanning, maar eigenlijk word ik er alleen maar moedeloos van. Hoe doen al die mensen dat? Trends volgen, de juiste make-up dagen, de mode volgen, altijd de juiste programma’s kijken. Ik ben al blij dat ik één keer in de week naar aquarobics kan, van sporten als SoulCycling en Bossaball heb ik nog nooit gehoord.

Hippe trui op tennisrokje

Kledingtrends van nu zijn de pastels, de bloemen en vooral de combi sportief en chique, lees ik. Hippe trui op tennisrokje. Ik zucht. Ik héb niet eens een tennisrokje. (Ook geen hippe trui trouwens.) En als je het écht goed wil doen, dan gebruik je Eco make-up. Nee he. Moet ik daar nu ook op al op gaan letten?! Foundation moet de Y-vorm van je gezicht accenturen (eh?) en als je het niet meer ziet zitten volg je een cursus mindfulness in het tropisch regenwoud. Maar niet voordat je je huis hebt in ingericht volgens de laatste trends en alle nieuwe series op Netflix hebt gekeken. En dan heb ik het nog niet eens gehad over die stapel boeken die ik nog moet lezen.

Verlammend

Het werkt op een bepaalde manier verlammend. Al die keuzes en al dat moeten. Zelfs muziek luisteren is niet meer ontspannen met al die playlists op Spotify. Natuurlijk, keuzes en stress zijn er altijd geweest, maar na zo’n vakantie waarin je noodgedwongen niets deed, valt het gewoon extra op.

“Ik geef me over aan het leven”, zegt Liesbeth Star in een interview in Nouveau.
Ik geef me over aan het leven. Ik wou dat ik het kon.

5 Responses to "Verlammend"

  • Esther Vuijsters
    14 augustus 2015 - 10:06

    Hm. Ik vrees dat het verhaal wat deprimerender is geworden dan dat ik bedoeld had. Dan ga ik nu maar – uit therapeutische overwegingen – het huis poetsen.

  • CBL
    14 augustus 2015 - 10:21

    Lieve Esther,

    Daar is ze weer. Ik lees ALTJD mee, maar reageer bijna nooit meer. Niet omdat ik niet WIL, maar alles gaat snel-snel-snel. Weet je nog wie ik ben? Dat meisje wat in haar zwangerschapsverlof jouw boek las. En inmiddels heb ik, net als jij, 2 dochters, 2 kleine kletsen dus! En ondanks dat ik waanzinnig lurk, geniet ik nog steeds enorm van jouw stukjes. Omdat alles zo heerlijk herkenbaar is.

    En omdat dit wat jij nu schrijft, óók zo herkenbaar is! En dus MOET (haha) ik gewoon even reageren. Dat ik je snap. Dat ik precies hetzelfde heb. Je beloofd jezelf altijd tijdens je vakantie dat je dat relaxte gevoel ook ná je vakantie vast blijft houden, althans, dat doe ik, maar het lukt nooit. Opgeslokt in de waan van alle dag. En soms is dat gewoon helemaal niet leuk ?.

    XXX

    • Esther Vuijsters
      14 augustus 2015 - 10:23

      Maar zo’n fijne reactie doet me dan wel weer goed 🙂 En ja, ik weet nog wie je bent 🙂 (Ook van de sierraden toch?) Fijne dag.

  • CBL
    14 augustus 2015 - 10:37

    Jaaaaa, wat goed van jou! Al moet ik zeggen dat ik de kettingen etc letterlijk in de wilgen heb gehangen, met 1 terror peuter en een beebie :-), zoooo druk! Zit tegenwoordig in de haarspeldjes. Wel zo toepasselijk ?.

    Jij ook een fijne dag. Ik ga weer vaker reageren!

  • Tanja
    14 augustus 2015 - 22:44

    Ik moet, ik moet, slaaf van de agenda en van mijn eigen moeten. Ik had daar een paar jaar geleden al last van en toen besloot ik iets te veranderen. Geen tv kijken leverde me heel veel tijd op en veel minder stress Veel minder prikkels kwamen binnen. Verder nam ik me bewust voor geen trends te volgen en alleen te doen wat ik zelf mooi vind, al staat er vaak iets anders in de blaadjes 🙂 Ik durfde ook beter zonder schuldgevoel dingen af te bellen, als mijn hoofd er echt niet naar stond.Mijn werk, daar had ik veel plezier in en voelde niet aan als moeten. Als je ( kleine) kinderen hebt moet je idd veel meer, maar toch kun je vaak zelf gaan strepen in wat echt moet en wat niet zo dringend is 🙂 Zo kun je die druk die op je drukt wel verminderen denk ik. Het is een kwestie van keuzes maken 😉

Leave a Reply