Het Twaalfjarige Puber-Bestand

Ik zong mee met een liedje op de radio – Nielson, Wat doe jij nou? – toen Annabel plots de radio op een andere zender zette. Wat doe jij nou?

“Het is echt zó awkward als jij gaat meezingen!”

Rollende ogen
Ik weet niet wat het is maar ik kan de laatste tijd weinig meer goeddoen. Als ik zeg dat Verliefd op Cuba een baggerfilm is en dat alleen Jan Kooiman ‘worthy’ is, gaat er één barf-geluiden maken. Sta ik voor het raam te zwaaien als ze naar school fietsen, word ik met veel misbaar zelf weggewuifd. En als ik ook maar íets positiefs over mezelf zeg, wordt er met de ogen gerold en verzucht: “Ze vindt zichzelf weer geweldig.” Zoals ik al zei, ik kan weinig meer goeddoen.

Me low life
Het is niet dat ik het niet snap. Het losmaken, jezelf vinden, het dient allemaal een doel. Ook voor de ouders. Maar wat heb ik aan het Tiende Inzicht als de hele kamer weer vol vaat staat? En echt, een grote mond kan ik wel hebben, eigenwijs gedrag ook, zelfs kwaad gestamp naar boven vind ik nog wel oké. Maar waar ik echt niet tegen kan is die ‘loathing’, de intense walging die uit hun puberporiën dampt. Dat ze je aankijken alsof je poep bent, of nog erger: een poepbacterie.

Ik vind het écht niet meer leuk
De afgelopen dagen heb ik een paar keer verzucht dat ik het echt niet meer leuk vond thuis. En voor wie nu denkt: dat meent ze niet, nou, dat meent ze dus wel. Terwijl ik de ene na de andere ruzie uitvocht (met als enige feedback van Paul: 'Doe eens rustig!'), kwelde ik mezelf met beelden van mijn twee peuter/kleutertjes; kindjes die hun moeder het Allerbelangrijkste vonden en die elke dag om kusjes en knuffels vroegen. Maar daar werd de sfeer natuurlijk niet beter van.

Het is een fase
‘Het is een fase’, roept Paul zoals altijd opgewekt. ‘Dat waren de Jura en ’t Krijt ook,’ knarsetand ik, ‘die duurden een paar miljoen jaar.’ Volgens Paul moest ik ‘het’ vooral negeren maar hoe negeer je een kutsfeer? Evengoed, volgens mijn omgeving heeft hij gelijk: de loathing trekt langzaam weg en maakt plaats voor een nieuwe vorm van respect. Duurt alleen nog zo’n jaartje of twaalf, volgens de kenners.

“Hoezo mijn eigen verantwoordelijkheid? Ik had je toch geappt dat jij dat geld moest overmaken?”

Twaalf jaar knokken?
En zo kom ik tot de titel van deze blog. Want aangezien ik geen zin heb om twaalf jaar te knokken en mezelf een burn-out te curlen, heb ik aangestuurd op een wapenstilstand. Ik zal jullie de details besparen maar het was een beetje monopoly-en: als jij station Zuid krijgt, wil ik de Kalverstraat. En als je dan in mijn straatje komt, doe je wat ik zeg (lees: moet je dokken!). Daar moeten we het de komende jaren mee doen. Wie zich niet aan de regels houdt gaat direct naar de gevangenis en krijgt geen zakgeld.

Loslaten
Tot nu toe werkt het en heel voorzichtig komt de lol terug. Geloof ik dat het allemaal goed komt en dat we elkaar meer ruimte kunnen geven. Opvoeden is loslaten en kennelijk moeten kinderen ook hun ouders opvoeden. Ik hoop op meer gezelligheid en minder strijd.

En ondertussen ben ik gruwelijk blij met mijn vier-dagen-buiten-de-deur-baan. Man, je zal thuisblijfmoeder (of vader) zijn. Ik moet er toch niet aan dénken...

2 Responses to "Het Twaalfjarige Puber-Bestand"

  • Cleo
    1 maart 2019 - 17:18

    Ik heb lang geaarzeld of ik zou reageren. Ik vind het een nogal heftig stukje. Beetje droevig ook, eerlijk gezegd. En ik wil geen kritiek uiten.

    Loslaten oké maar walging is nogal wat. Je bent volgens mij een lieve en moderne moeder, het komt allemaal niet echt respectvol over. Hopelijk is het een fase en beseffen ze hoe ze het getroffen hebben. Onderhandelen kan over bepaalde zaken, begrijp het, maar ik zou zeggen, het is nog wel mijn huis met mijn regels.
    Ik hoop dat het snel ten goede keert, dat lijkt me voor iedereen wat gezelliger. Sterkte.

    • Esther Vuijsters
      1 maart 2019 - 18:23

      Ha cleo dank voor je eerlijke reactie op mijn eerlijke blog 😉

Leave a Reply