Blog Archives

Tag Archives: zuid afrika

Zo’n balletje kan raar rollen

December 2001.

Een column uit mijn begintijd bij Viva. De kern van het verhaal: Paul lijkt op voetballer Philip Cocu en ik word nog wel eens met Máxima vergeleken.

Mei 2006.

Een stukje voor Vrouwonline. De kern van het verhaal: ik word niet (vaak) meer met Máxima vergeleken, Paul nog wel steeds met Cocu. In tegenstelling tot het WK 2002, is Nederland nu wél van de partij.

Waarom dit stukje?

De kern van het verhaal: Paul lijkt nog steeds op Cocu. Dat hebben ze bij SBS6 inmiddels ook door. Samen met een dertigtal andere Nederlands elftal look-a-likes, maakt hij dit weekend een rondvaart door Amsterdam. Tijdens die boottocht vindt een screentest plaats. Daarna komen de opnames voor televisie. Wie scoort mag blijven.

Ik slikte. “We vonden het béiden een leuke grap. Toch?”

Ja. Dat vonden we. Een leuke grap. Maar dat telefoontje maakte het opeens wel heel serieus. “Straks kom je op TV,” giechel ik. Paul keek een beetje moeilijk. Hij dacht na over de consequenties van deze grap.

Want en un momento dado kan je niet meer terug.

Meer over het WK? Bekijk de WK special op http://www.vrouwonline.nl/_WKspecial/

Es-Bruiloftstress!

Hallo, hier Es-bruiloftstress!

Nog één dag en dan gaat het gebeuren. Ik ben er helemaal zenuwachtig van. Alsof ik zelf ga trouwen! Mijn mobiel staat vol met noodnummers, mijn tas zit vol schema’s en mijn speech is af. Pfoe. Ik heb het nu al warm en dan heb ik nog niet eens mijn zwarte pak aan!

Gelukkig zijn de kinderen bij mijn moeder. Kan ik me in alle rust concentreren op het feit dat ik me nergens op kan concentreren. “Ga toch eens rustig zitten,” zegt Paul een beetje geïrriteerd. Rustig zitten?! Rustig zitten! Wat denkt hij wel?! Over één dag vinden er twee Belangrijke Bruiloften plaats! Dan kan ik toch niet rustig gaan zitten?!

Wat nou als mijn broer de ringen vergeet? Of als de foto’s bij vriendin N. allemaal mislukken? En stel dat de taart te laat komt? “Taarten komen áltijd te vroeg en blijven te lang,” zegt Paul rustig. “En bovendien, er zit daar een Albert Heyn om de hoek. Dan haal ik wel een kersenvlaai.” Leuk. “Jij kan helemaal geen taart halen want je moet zorgen dat Lizzy en Annabel de kerk niet afbreken.” Mopper ik.

En dan gaat de telefoon. Het is mijn broer. “Spannend hoor,” zegt hij, “ik hoop maar dat alles goed gaat.” “Natuurlijk gaat het goed,” zeg ik, “daar heb je mij toch voor?” Broer grinnikt en zegt: “Nou, we zijn anders behoorlijk zenuwachtig.” We kletsen nog wat en hangen dan op. “Ik ga mijn speech oefenen,” roep ik nog snel.

Zenuwachtig. Tsssk. Hij is zenuwachtig. Wat een onzin zeg. Waarvoor dan? Als er iets misgaat is dat toch mijn probleem? Pff. Sommige mensen kunnen ook níets hebben hè? Alles uit handen geven en dan nóg zenuwachtig zijn!? Waarom in Godsnaam? Waar gaat het nou helemaal om. Beetje in een mooie auto rijden, leuk glimlachen op de foto’s. En het énige belangrijke; ‘ja’ te zeggen. Dat lijkt me nou niet echt iets om zenuwachtig over te zijn.

Ik grinnik om mijn eigen flauwe grap en ga mijn speech oefenen.