Blog Archives

Tag Archives: vintage

Cadeautjes van vroeger: de vrachtwagen

Read more...

"Throwback Thursday. Het patina van de tijd ligt over de foto's, de verhalen en cadeautjes van vroeger. Weet jij het nog?"

Háár meest bijzondere cadeautje is … een vrachtwagen!

“Ik was op jonge leeftijd al flink geëmancipeerd", mailt Maartje. Read more

Cadeautjes van vroeger: de snorfiets

Read more...

"Throwback Thursday. Het patina van de tijd ligt over de foto's, de verhalen en cadeautjes van vroeger. Weet jij het nog?"

Háár meest bijzondere cadeautje is … een snorfiets!

"Wat een toestand", mailt Miranda me. "Eerst alle kasten overhoop gehaald, toen de zolder. Ik vond van alles terug, behalve die ene foto van mezelf en mijn Citta. Ik kwam nog wel ergens een jarige foto tegen met een hele grote taart, maar ja, die had je al gehad. En echt bijzonder was hij ook niet. Afijn, ik naar mijn moeder maar die kon die foto ook niet meer vinden en uiteindelijk was de hele familie voor mij opzoek." Read more

Cadeautjes van vroeger: de jurk

Read more...

"Throwback Thursday. Het patina van de tijd ligt over de foto's, de verhalen en cadeautjes van vroeger. Weet jij het nog?"

Háár meest bijzondere verjaardagscadeautje is … een jurk!

Ze was de eerste die gehoor gaf aan de 'cadeautjes-van-vroeger'-oproep. Mijn moeder. Nog diezelfde avond vond ik deze foto in mijn mailbox. Zeven jaar is ze hier en ze poseert in de mooie nieuwe jurk die ze kreeg voor haar Eerste Heilige Communie. Prachtige foto hè? Ik ben er trots op dat ik hem op mijn weblog mag plaatsen!

Jurk Eerste Heilige Communie

Jurk Eerste Heilige Communie

Read more

Cadeautjes van vroeger: de taart

Read more...

"Throwback Thursday. Het patina van de tijd ligt over de foto's, de verhalen en cadeautjes van vroeger. Weet jij het nog?"

Mijn meest bijzondere verjaardagscadeautjes is … een taart!

Toegeven, tegenwoordig valt zo'n prachtige ballroomtaart nog maar nauwelijks op. DIY-taarten sites als De Leukste Taart en het nóg smakelijker De Taartenmaker hebben bakken tot kunst verheven en loodsen je gemakkelijk door de meest ingewikkelde recepten.

002

Read more

Ouwe lulle!

Af en toe moet je er gewoon eens even helemaal uit.

Dansen en sjansen. Dronken en pronken. Hoeren en sloeren. Afijn, je ken het wel. Gewoon even flink van de ketting. De kroeg in.

Enige probleem in de gemiddelde kroeg is de gemiddelde leeftijd. Die ligt al snel een jaar of vijftien lager dan leuk is. Een drankje, een paar minuten in situ, en je voelt je als een bejaarde op schoolreisje. Een gerimpeld appeltje tussen de abrikoosjes. En dat hoert en sloert níet lekker.

Vriendin C. kwam met een goed alternatief. De Ouwe Lulle Disco. “Een soort schoolfeest maar dan met kraaienpootjes!” omschreef ze. We belden wat vriendinnen, groeven door een paar jaar kleding, en daar gingen we. Geplooirokt en al, op naar het feest.

Het was er snoeiheet. (Door het feest liep ik saunadate mis, achteraf gezien was er weinig verschil. Even los van de kleding dan.) Een foute zanger schreeuwde in een opzichtige microfoon. Madonna, Luv en Melissa Etheridge passeerden de revue. Heerlijk die eighties. “Alles kraakt hier,” zei ik toen ik het gammele toilethok betrad. “Dat krijg je met dertig-plus,” merkte iemand gevat op.

Al snel werd ik geteisterd door een verschroeiende dorst. Relight my fire, Brand new day, Drancing Queen. Ach, iedereen van vóór 1975 zingt ze zó mee. De rosé was niet aan te slepen. Once upon a time, there was a tabbern. Ik danste en danste. Ik danste terug in de tijd.

De muziek denderde nog lang door. Ik kon er zelfs niet van slapen. Onder het dekbed zweette ik de hitte van de disco eruit. De volgende ochtend, ik moest nog werken ook, voel ik me brak, muf en vooral gesloopt. “Alles doet pijn,” mopperde ik vermoeid tegen Paul.

“Het heet niet voor niets Ouwe Lulle Disco,” reageerde hij droog.

Trouwweekend

Vrijdag trouwdag vriendin N. Zaterdag trouwdag broer G.

Jammer genoeg lukte het me niet meer om vrijdagochtend vóór tien uur vijf kilo af te vallen. Met al het andere kwam ik een heel eind. Rond tien uur stond ik al bij de kapper standaardgrapjes te maken (“Hou je die rollers in?”). Ik was in een bijzonder goede stemming. En niet voor niets! De lentezon lachte en Paul had drie ballonnen aan mijn fietsstuur gebonden. Onderweg haalde ik twee grote lattes en een brownie. Vriendin N. en ik picknickten bij de kapper.

Het was een goed begin van wat twee mooie dagen zouden worden. Het zonnetje, al die vrolijke gezichten, de champagne op de boot. Ik voelde me gelukkig op een vakantieachtige manier. En ondanks dat ik best veel te doen had, heb ik me eigenlijk alleen maar ontspannen gevoeld. (Oké, ik geef toe dat, toen Paul belde dat hij de flesjes van Annabel was vergeten, toen bleek dat ik wéér om heel Amsterdam héén moest rijden en toen de gebrande CD met huwelijksmuziek het niet bleek te doen, ik éven iets van stress voelde. Maar het was minimaal. Zelfs het knappen van het enkelbandje van mijn schoen bracht me niet van mijn stuk. Sterker nog; het gaf me, al’improviste, een heel goed begin voor mijn speech. (“Ik heb aan alles gedacht, behalve aan een extra paar schoenen.”) Ik had meteen de hele Amstelkerk in mijn zak en begon bijzonder ontspannen aan mijn verhaal.)

Erg leuk vond ik het ook, dat de bruiloften van vriendin N. en broer G. zo totáál verschillend waren. Alléén al hun kleding. Vriendin N. had gekozen voor een trouwjurk van soort zeegroen changeant. (Ze was echt prachtig! Ze kwam in een bootje aanvaren en in de schittering van de zon leek ze wel een klassieke meermin!) Ze trouwde in een monument en er stond ‘stijkje’ (maar dan van blazers) in één van de nissen.
Schoonzusje S. was een traditionele witte bruid mét een sluier die (en dat vond ik erg leuk) in het opgestoken haar ontsprong, waardoor het net leek of was getooid met een enorme bos engelenhaar. ’s Avonds was er een pittige zangeres en een D.J. Geen Klassiek, wel Classics. Heerlijk om weer eens ouderwets mee te brullen met Lady Marmelade.

Halverwege de avond werd het filmpje getoond van mijn broers vrijgezellenfeest. Veel bier, een verdwaalde sigaar, en – hoera hoera – de cameraman was ze overal gevolgd. Óók toen ze gingen naaktzwemmen. Je begrijpt, de stemming zat er goed in.

De stemming zat er trouwens ook al goed in toen het bruidsboeket werd gegooid. (Door mijn schoonzusje S. welteverstaan want vriendin N. had een dusdanig ingewikkeld vlechtwerk van takken en bloemen dat er maar niet mee werd gegooid; er zou iemand gewond kunnen raken!) Het zat er natuurlijk dik in; ik kreeg het boeket recht in mijn armen geworpen (nog knap ook want S. stond toch écht met haar rug naar ons toe!). Ikzelf was van het hele boeket niet bijster onder de indruk maar P. (ja, die van het andere groene peugeotje op het vrijgezellenfeest) dreigde dat, wanneer ik de vangst niet in mijn dagboek zou vermelde, zij elke dag opmerkingen over trouwen zou komen maken op vrouwonline.

Anyway, de avond eindigde gepast aangeschoten (ik) en vermoeid (Paul). Ík viel in de auto lekker in slaap en droomde van twee kleine meisjes in witte broderiejurkjes die rozenblaadjes strooiden op de rode loper. Het kleinste meisje probeerde de rozenblaadjes die haar zus strooide op te eten. Het grotere meisje schudde haar roze mandje leeg en kroop bij me op schoot.

“Mamma,” zei het meisje, “als ze klaar zijn, mag ik dan met jou trouwen?”