Blog Archives

Tag Archives: rob peetoom

De glimlach van een kind

Hij is het prototype ‘enge buurtman’.

Hij is oud, hij loopt mank en hij houdt alles in de gaten. Als er iemand voor zijn huis parkeert, loopt hij naar buiten om te vragen of ze ‘lang blijven’. De plek mag niet bezet blijven, zegt hij, stel dat er een ziekenauto moet komen.

Hij woont samen met zijn zus. Die is ook eng. Ze kijkt altijd nors en ze heeft een hangend ooglid. De mensen in de buurt noemen haar ‘oogje’. Oogje houdt de stoep in de gaten. Wanneer ik langsloop staat ze altijd op. Ze tuurt en gluurt. Totdat ik mijn hand opsteek. Dan zwaait ze.

Ze wonen op een hoek. Omdat ze geen buren wensten, hebben ze het huis naast hen gekocht. Het staat nu leeg. “Dure spouwmuur,” zei Paul toen hij het hoorde. Elke avond maakt de buurtman zijn ronde. Hij inspecteert de hekken van het schoolplein, hij bekijkt geparkeerde auto’s. En hij maakt ruzie met de plaatselijke ‘hangjeugd’. Een dankbare bezigheid.

Vandaag trof ik hem op één van zijn ronden. Hij stond voor het hek en keek. Lizzy rende langs hem heen. Rechtstreeks naar het klimrek. Annabel aarzelde. Net toen ze het pleintje wilde oplopen bedacht ze zich. Ze draaide zich om en rende naar de buurtman. Vlak voor hem bleef ze staan. Ze keek omhoog, sloeg haar twee armpjes stevig om zijn benen en knuffelde hem.

De buurtman keek eerst verbaasd en lachte toen vertederd.

Even was hij gewoon een lieve opa.