Blog Archives

Tag Archives: leeftijd

Dan weet je dat je oud wordt…

Read more...

Het EK van '88
Stel je zit aan de lunchtafel. Het gesprek gaat over het Nederlands elftal. 'We' balen dat 'ze' niet meedoen deze zomer want het sfeertje rondom die wedstrijden is altijd zo leuk. Je vertelt over die ene wedstrijd, Nederland-Engeland die jij destijds heb bijgewoond en hoe cool dat was. En dan zegt een collega vol ontzag: "Wow! Jij hebt gewoon het EK van 1988 meegemaakt!"

Read more

Wie denkt dat een bevalling pijnlijk is leze deze blog!

tegel“Mam”, vraagt Annabel. “Hoe is het om oud te zijn?”

Kindervragen. Altijd leuk. Vooral als ze zo lekker confronterend zijn. “Ga jij ooit dood?” “Hoe worden baby’s gemaakt?” “Hoe is het om oud te zijn?” Even overweeg ik mijn dochter door te sturen naar oma, maar het is duidelijk dat ze nu een antwoord wil. Nog vóór de volleybaltraining van start gaat.

Read more

Sinds ik voor Libelle schrijf …

Read more...

Sinds ik voor Libelle schrijf, gebeuren er vreemde dingen.

Zo hoorde ik van een vriendin, dat de voormalig stadsdichter van Amersfoort mij – destijds serieuze kandidaat voor de rijmpartij - had omschreven als ‘die ene die voor Libelle schrijft’. Nice.

Niet leuk wanneer je gehele oeuvre zonder pardon wordt ingedikt tot ‘voer voor damesbladen’.

Read more

Happy Birthday!

Paul wordt zesendertig.

“Misschien moeten we het dit jaar weer eens vieren,” zeg ik. (Zoals ik elk jaar zeg). Neuh, antwoordt Paul. (Zoals hij elk jaar antwoordt.) Geen zin. “Maar doordat we het nooit vieren komen er de hele dág mensen langs.” “En?” “En dan weet ik niet of ik taart, borrelhapjes of avondeten moet halen.” Paul antwoordt op een manier zoals alleen mannen kunnen antwoorden. “Ach. We zien wel.”

Tja, we zien wel. Natuurlijk. Toch schrijf ik voor de zekerheid een zak patat, bitterballen, cola en drie flessen witte wijn extra op het boodschappenlijstje. En samen met Lizzy scheur ik nog even snel naar de Hema om een taart en saucijzenbroodjes te scoren. “En haal jij nog maar even een fles bacardi,” zeg ik tegen Paul. (Was achteraf niet nodig; hij kreeg er twee ‘voor zijn verjaardag’.)

De rest van de dag verloopt zoals altijd. Rond tien uur staat de eerste taarteter voor de deur. Gevolgd door een paar koffieleuten. Die vervolgens gezellig blijven lunchen. Een vroege borrellaar rond twee uur, een late theedrinker om vier uur en een paar patatgangers rond zessen.

Het is inmiddels een uur of negen. We willen net de tuinhaard aansteken als een paar verse borrellaars hun hoofd om de deur steekt. (Ik vroeg me later af of ik die nou ’s middags ook al had gezien, maar daar ben nooit achtergekomen.) “Géfélícítéééérd!” Smak-smak. Smakkerdesmaksmak.

Rond één uur rollen we - lekker aangeschoten - ons bed in. “Druk dagje.” “Tja. Ik had je gewaarschuwd.” “Hmmm.” “Wel supergezellig!” “Jazeker. Jammer dat we geen chips hadden.” “Tja. Dat krijg je hè? Volgend jaar toch maar écht vieren dan?”

Maar het feestvarken antwoordt niet meer. Hij slaapt al.