Blog Archives

Tag Archives: knuffels

Wil wil er een gratis knuffel?

Read more...

Het lastigste aan opruimen vind ik de knuffels.

De rest van het kinderspeelgoed vind ik niet zo ingewikkeld. Dat is 1) stuk (en dan gaat het in de container) of 2) bijzonder/leuk voor later (achter het schot, voor de kleinkinderen) of 3) verkoopbaar (Koningsdag/kringloop). Of we geven het gewoon weg. Dat kan ook nog.

Read more

Nooit meer alleen in Moomin café

"Dit kan echt alleen een Japanner verzinnen," mail lezeres Nicky.

Moomin café

"Een restauranteigenaar die zo het 'zielig' vindt dat zijn klanten alleen moeten eten, dat hij ze gezelschap laat houden door een gigantische knuffel." In Tokio hoef je nooit meer in alle eenzaamheid aan tafel. Want alleen hier vind je een eetcafé waar je kunt dineren met een Moomin karakter 'Snork Maiden' schuift bij je aan tafel. Zit je dan. Met uit de kluiten gewassen speelgoedbeest. "Part creepy, part cute", aldus een Twitteraar.

moomin-cafe

 

Wendy Tsao brengt met Child’s Own Studio kindertekeningen tot leven

Read more...

Stel je kind kan leuk tekenen. En het heeft veel fantasie. Het maakt een tekening van een prinses, of een grappig fantasiedier. Hoe leuk is het dan om het getekende tot leven te laten komen?

Superleuk, vinden ze bij Childs Own Studio.

Read more

Het openluchtzwembad I

De vrouw was overduidelijk flink zwanger.

Haar buik stak als een grote blanke heuvel boven het water uit. De mensen om haar heen hadden ontzag voor die reusachtige witte boei en maakten allemaal plaats voor haar. Ze dreef heel sereen, samen met haar baby. Ik keek naar haar vanaf mijn plekje op de kant. Ze was prachtig, zoals ze daar dobberde; haar ogen half gesloten, haar blik naar binnen gericht. Waar zou ze aan denken? Aan haar naderende bevalling? Aan haar baby? Of gewoon aan niets? Ik zag dat ze één hand op haar buik legde. Als een soort omgekeerd kommetje. Ze kwam schuin overeind en probeerde zich met één been op de bodem af te zetten. Ze duwde zichzelf richting de rand van het zwembad. Het kostte haar duidelijk moeite om haar buik, en het omgekeerde kommetje daarop, boven water te houden. Ik vroeg me af waarom ze niet gewoon ging staan. Langzaam kwam ze dichterbij; haar buik nog steeds boven water. Toen ze de kant raakte hees ze zichzelf omhoog en ging schrijlings op de rand zitten. Ze haalde haar hand van haar buik en meteen zag ik wat ze had beschermd. Waarom haar buik niet onder water mocht. Onder haar hand zat een lieveheersbeestje. Kleiner dan klein op die enorme buik. Voorzichtig pakte ze het beestje op en zette het op de kant. Ze blies een handkusje in de lucht.

“Goede reis verder,” fluisterde ze.