Blog Archives

Tag Archives: fotoblog

Gastblogger Inge roept ‘Bekijk het lekker zelf!’

Read more...

Het gaat zo snel!

In mijn vorige blog beloofde ik dit keer meer over Peru te vertellen. Maar inmiddels ben ik al weer even terug in Brazilië en is er hier ook van alles gebeurd. Carnaval is achter de rug en de WK-gekte begint zijn intrede te doen. Het hostel begint steeds “echter” te worden en ik heb mijn eigen Braziliaanse telefoonnummer. Nu alleen de verblijfsvergunning nog. En mijn terugkeerdatum komt langzaam in zicht. Peru lijkt alweer zó lang geleden…

Klooster in Arequipa

Klooster in Arequipa

Read more

De kip en het ei

Een ozoncabine laat zich nog het best omschrijven als een enorm ei. Je neemt plaats in het ei en ´trekt´ het witte deksel over je hoofd. (Als je het goed doet, steekt uiteindelijk alléén je hoofd boven het gevaarte uit. Als je het fout doet, ga je het benauwd krijgen.)

In het ei is het zo´n 37 graden. Je zit er dan ook bloot in. Terecht. Een kuiken zit ook niet gekleed en gepimpt in zijn schil. Zit best lekker hoor, nakend in die warmte. Voelt beetje als zwemmen zonder zwembroek. Alleen dan eigenlijk mét zwembroek, want je onderbroek is nou net het énige dat je wél aanhoudt.

En dus trekken er regelmatig ge-onderbroekte dames door de zaal. Dat is fijn, want in het ei is het dodelijk saai. Er valt wel wat te kakelen natuurlijk, maar weinig te zien. De voorbij schuivende lingerietjes zijn dan ook méér dan welkom. En stiekem maken alle dames een studie van elkaars ondergoed. Iedereen weet dat er geloerd wordt (niemand zal het toegeven) en iedereen houdt er rekening mee.

Nou ja, iedereen, behalve één. Die heeft er schijt aan. Aan die ongeschreven wetten van de Orde der Onderbroeken. Die komt zonder uitzondering in een string. Een stríng! En als ze nou van die mooie J-lo billetjes had, maar nee. Ze is vierkant! Echt. Mijn twee kadetjes passen makkelijk in één van haar sergeanten! Lachend en lillend komt ze voorbij. Net zo wit als het ei waarin we zitten. Cellulitisoppervlak ter grote van een kist sinaasappelen.

Ze is verder heel aardig. Echt een leuke meid. Ik kakel vaak met haar als ik op stok zit. Maar als ze dan weer langs loopt! Ik kan mijn ogen er niet van afhouden. Van haar achterkant. ’t Is vast in strijd met de grondwet, maar zeg nou zelf, zo’n armetierig flosje tussen die enorme hammen! Dat ziet er toch niet uit?!

Ik kan er niets aan doen. Ik vind het niet kunnen.