Blog Archives

Tag Archives: dialogen

Of je worst lust (Uit de oude doos, 2007)

In de tuin, liggend op een deken. Starend naar de lucht.

“Mam?”
“Ja?”
“Hebben ze in de Hemel ook worst?”
“Uh? Misschien wel ja.”
“Wat voor worst? Hema-worst?”
“Zou best kunnen.”

(…)

“Mam?’
“Ja?”
“Dat noemen ze daar dan zeker Hemel-worst.”

Zoiets zou ik nooit doen! Toch?

Read more...

Zondagmiddag, onderweg naar Bataviastad.

“Ik moet mijn auto schoonmaken,” moppert Paul. “Er zitten overal appelresten.” Ik keek naar het raam naast me. Inderdaad. Appelmoes. Achter me begon Liz te gniffelen. “Pap”, zei ze, “vertel eens even hoe dat ook alweer kwam, met die appel?”

Read more

Nee zeggen

“Weet je nog van dat doosje tic tac in mijn schooltas?”

Annabel kijkt me een beetje verdrietig aan. “Nou. Die zijn op. Allemaal.” Ik kijk mijn dochter aan. Tja. Dat heb je als je alles in één keer opeet.

Maar zo is het niet gegaan, zegt ze.

“Ik was er juist heel zuinig op”, legt ze uit. “Ik wilde er eentje aan mijn vriendje geven. Maar toen zagen de andere jongens het en iedereen wilde er een. Sommige wilden er zelfs twee!”

“Dan had je moeten zorgen dat de andere jongens het niet zagen”, zeg ik. “Of je had gewoon ‘nee’ kunnen zeggen.”

Annabel haalt haar schouders op.

“Ik durf nooit ‘nee’ te zeggen”, bekent ze. "En al helemaal niet tegen een jongen.”

Op dat moment komt Paul de kamer binnen. Hij trekt de kast open, haalt er een nieuw doosje tic tac uit en zegt streng: “hoezo durf je geen nee te zeggen tegen een jongen?”

“Nou gewoon”.

“Hier,” zegt hij. Hij drukt Annabel het volle doosje in haar hand. “Meenemen naar school en dan heel hard gaan oefenen op ‘nee-zeggen’.”

En, als Annabel hem verbaasd aankijkt: “Want dat ga je later nog héél vaak moeten zeggen!”

Jong van geest

Read more...

Mijn moeder stapt uit de auto.

Nou ja, stápt. Het is meer een soort klauterpartij. Eerst één been, dan het bovenlichaam, vastpakken aan de deur, ander been. Ze heeft last van haar knieën en na zo'n lange rit moet ze even op gang komen.

"Gaat-ie mam?" vraag ik, een beetje bezorgd.

Mijn moeder lacht. Het gaat alweer, gewoon even ontkreukelen. Niets aan de hand. Ze loopt alweer als een kievit (soort van), zwikt even, pakt haar tas, haar I-Pad en stiefelt mijn kant op. Ik krijg een kus en een dikke knuffel.

"Hoe is het met je knie?" vraag ik, gerichter nu.

"Ach ja," zegt mijn moeder. "Gaat wel. Het is af en toe lastig, dan ga ik er doorheen, maar ja. Verder gaat het prima. Je went eraan." Als ze langs me heenloopt (altijd direct de keuken in, om haar koeltas met ons (!) avondeten neer te zetten), fluistert ze heel serieus (maar met licht opgetrokken neus). "Ik voel me alleen af toe net zo'n oma!"

Achter de wolken …

Read more...

Het was een beetje een rare week.

Veel afspraken, dingen die anders liepen dan gepland en tussen de bedrijven door slaagde ik er ook nog in om mezelf buiten te sluiten. Niet zo handig als de buren niet thuis zijn en je man in Rusland zit. Gelukkig was mijn schoonvader lief en kwam hij – als een koene ridder – zijn schoondochter redden! Leve de reservesleutel!

Read more

Zet dát maar op je blog!

Read more...

Niet dat hier nou altijd alles koek en ei is.

Nee. Natuurlijk niet. Met een – bijna – tiener en een aanstormende puber in huis, is er regelmatig heibel. En dat ligt niet alleen aan de meiden. (Het ligt namelijk ook wel eens een Paul. En héél soms aan mij. Al zal ik dat natuurlijk nooit toegeven.)

Read more