Blog Archives

Tag Archives: caribbean

Grote kleine meid

Lizzy gaat voor het eerst bij een vriendinnetje spelen.

Een heel leuk meisje. Iris heet ze. Ze kennen elkaar van de peuterspeelzaal. Daar spelen ze samen altijd prinsesje. En dan hebben ze een kat. Of ze spelen mamma’s. En dan hebben ze een baby.

Iris is wat groter dan Lizzy. Maar ook jonger. En ze heeft blonde krulletjes. Haar moeder ken ik alleen van het halen en brengen op de peuterspeelzaal. Ik heb al opgezocht waar ze wonen. Ik wil natuurlijk niet te laat komen, op de eerste officiële speeldate van mijn dochter.

Lizzy heeft het er al dagen over. “Iris en ik gaan ons verkleden,” zegt ze dan. “En dan mag ik haar slippers passen. Leuk hè, mamma!” Ik glimlach. “Vind je het niet erg dat mamma dan weggaat?” vraag ik haar. Maar nee, dat vindt ze niet erg. Ik kom haar toch weer ophalen?

En dat is natuurlijk zo. Ik kom haar weer ophalen. Bij dat vriendinnetje. Hartstikke normaal, zo’n speeldate. Niets bijzonders, gewoon leuk. Lizzy denkt er verder niet over na, ze gaat gewoon spelen. Heel gewoon hoor, spelen bij een vriendinnetje. “Ja, ja,” knik ik. “Natuurlijk.” Mijn grote kleine meid gaat alléén uit spelen. Heel gewoon.

Maar waarom ben ík dan zo zenuwachtig?

100.000

Zo zeg, dat ging hard ineens!

Zat ik gewoon nietsvermoedend in de tuin een potje backgammon te spelen terwijl om precies 22.33 uur de honderdduizendste bezoeker zich meldde! Esmee1975, jij bent, als honderdduizendste, de winnaar van de poedelprijs. Mail je adres maar door, jij krijgt een bijzonder origineel hoofddeksel in de vorm van een prinsessenkroon.

En dan nu, rattatarattata, dé winnaar van dé prijsvraag. Wie o wie gaat er met de hoofdprijs vandoor. Niet Mamosisi, Summer04, Jetsels, Vall64, ikke-ik, Pac of Lonnie, alhoewel die er allemaal heel dichtbij zaten. De prijs gaat ook niet naar Laddertje. Om de simpele reden dat Ladder is gediskwalificeerd wegens posten na sluitingsdatum. Nee, de enige echte winnaar is degene die er met slechts tien minuten verschil (zondag 23 juli om 22.43 uur) het dichts bij zat; Llinda! Van harte gefeliciteerd meid, je hebt het verdiend! Overigens is zal een oplettende lezer constateren dat er eigenlijk twéé winnaars waren; Zowel Llinda als MonaF zaten slechts tien minuten van de juiste tijd af. Een onhandige situatie kunnen wij u zeggen. De beslissing is dan ook uiteindelijk gebaseerd op het feit dat Llinda haar voorspelling één dag vóór MonaF deed en het daarom dus ‘moeilijker’ had. MonaF, we hopen dat je hier begrip voor hebt en voor jou natuurlijk verder alle eer en lof!

En dan nu, Gaston, wat heeft Llinda gewonnen? (Champagne wordt ontkurkt, glitters dwarrelen naar beneden.) Llinda wint een boek. Uit Esthers eigen boekenkast. En wel het laatste boek dat zij las voor de boekenclub en waarvan zij bijzonder onder de indruk was. Het boek “De Gouden Kooi” van Zeinab Salbi. (Paul heeft het bijna uit.) En dat is nog niet alles, neeeee, dat boek is ook nog eens voorzien van een persoonlijke column. Handgeschreven, doordacht en speciaal voor Llinda aan het papier toevertrouwd. Tjonge jonge, dát zijn nog eens persoonlijke prijzen!

Llinda, ik zou zeggen, klik even op ‘blog eigenaar’ rechts van deze tekst en stuur Esther een e-mail met daarin je adres. Dan krijg jij de prijs zo snel mogelijk thuisgestuurd. En nogmaals, van harte gefeliciteerd!

En voor alle anderen die zo trouw hebben gelezen, gepost en gescheidsrechterd de afgelopen maanden, weken en dagen; slaap zacht en tot morgen!

Disc-reet

Kinderen zijn slim, en dat is soms bést lastig.

Zo heeft het dochtertje van een vriendin, net als Lizzy, heel lang volgehouden dat ze ‘uit haar billen’ plaste. “Ach,” zei ik, “dat maakt toch niet uit, dat ze het zo noemt?” “Nee,” reageerde de vriendin, “dat vond ik ook. Totdat ik opeens hoorde dat mijn dochter op het schoolplein stond te verkondigen dat mamma háár ‘op de billen’ had.”

Sinds dat verhaal houd ik iets meer rekening met kleine potjes, grote oren en ogen op steeltjes. De eerlijkheid van kinderen is vertederend, dat is waar. Maar wanneer de caissière op de hoogte wordt gesteld van het feit dat pappa een piemel heeft, en mamma niet, ben ik niet vertederd maar genegeerd. (Ook al maakt iederéén met een kind iets soortgelijks mee.)

Bepaalde zaken, vrouwenzaken bijvoorbeeld, probeer ik dan ook een béétje uit het zicht te houden. Hoge kastjes, klemmende laatjes en de deur kan af en toe bést even op slot. Maar dat ik blijkbaar tóch niet discreet genoeg was geweest, bleek vanmorgen tijdens de koffie. Opa en oma waren nét binnen en ik stond klaar om naar mijn werk te gaan. Ineens ging Lizzy op tafel staan en trok haar onderbroek uit. Vervolgens stopte ze deze vol met babydoekjes van Annabel en hees de boel daarna weer netjes op.

“Zo mamma," zei ze, "nu heb ik ook witte doekjes in mijn onderbroek. Nét als jij!”.