Blog Archives

Tag Archives: buiten

Code geel? Grapje zeker.

Read more...

We hebben er weer één. En wát voor een?! Code Geel!

En nee, Code Geel waarschuwt niet voor rondslingerende bananenschillen. Code Geel is het officiële weeralarm dat door het KNMI wordt afgekondigd bij drie spatten regen en een paar windstoten. De bijbehorende waarschuwing op de website voor Code Geel is: ‘Wees alert!’. Wow! Wees alert! ALERT! Dat ben ik anders echt nooit, als ik onderweg ben.

Read more

Takkenwijven op de boerderie!

IMG_4211“We gaan de moestuin nieuw leven inboren!”

Met die schitterende tutti trapte de reclasseringsambtenaar zorgcoördinator van de kinderboerderij De Schaapskooi in Bilthoven de NLdoet-dag af.

Vandaag waren wij kantoorpikkies – van directeur tot jongste bediende - aan zijn genade overgeleverd. En wat in het begin een beetje voelde als een taakstraf (collega: 'Is er al iemand van bureau Halt gesignaleerd?!') bleek al sneleen bijzonder goede ruil te zijn!

Kekke boerderijlaarsjes

We hadden er een schitterende dag voor uitgekozen. Met een tikkeltje leedvermaak vertelde de coördinator over twee weken geleden, toen er ook een groep vrijwilligers was, hoe doorweekt iedereen was en hoe smerig. Nee, dan hadden wij het beter voor elkaar. In het zonnetje, met onze kekke boerderijlaarsjes nog helemaal schoon, stapten wij het weiland in.

Plaggen scheppen

Maar daar bleek dat we toch wel serieus aan het werk moesten. Spitten moesten we. Putjesscheppen, want er kwam een moestuin. “Als ik de schep, gooi jij de plaggen in de kruiwagen!” riep mijn collega van vakredactie. Zo leuk dat NLdoet, op kantoor hebben we nooit zulke gesprekken. Om ons heen dwarrelde een een groep verstandelijk gehandicapten. "Je moet ze een compliment geven!" fluisterde de één, "O ja!" zei de ander! "Goed gedaan, jongens!" Hij stak zijn duim naar ons op.

Takkenwijven!

Na het scheppen mocht ik met gezellige Incompany-collega takken uit de varkensweide verzamelen. “Wij zijn de takkenwijven”, kopte ik zelf de grap maar in, voor een van de anderen het deed. Chef & co plaatsten het hek een paar meter verder de weide in en Marketing Meisje B. probeerde ondertussen varkentjes Nick & Simon in haar tas mee naar huis te smokkelen! Leuk man, waarom hadden we op kantoor eigenlijk geen huisdieren?

Poep geharkt!

Na een dagje klussen, tuinieren, soppen, maar ook heerlijk lunchen in de zon, zaten we met z’n allen op een bankje met een borrel van het mooie weer genieten. “Na gedane arbeid is het goed rusten”, riep iemand en ik kon niet anders dan het daarmee eens zijn. We hadden echt veel gedaan. Geschept, geschoffeld, poep geharkt en schoongemaakt. Ons bedrijf mocht trots op ons zijn!

Mooie boerin!

Ik nam een slokje wijn, terwijl ik speelde met één van mijn vlechtjes (kapsel aangepast aan de dag) en ik schopte wat modder van mijn laars. Op dat moment reed er een klein ventje op een driewielertje voorbij. Hij stopte, staarde me aan en riep toen met glinsterende ogen: “Mooie boerin! Mooie boerin!”

NL Doet!

En dat was precies hoe ik me voelde, met rode appelwangen (van de wijn) en mijn haar in vlechtjes. Een mooie boerin. Op een mooie dag op een mooie boerderij!

Mooi man. Dat NLdoet! Doe mij nog maar zo'n wisseldagje klussen voor kantoor!

Het kwartelmysterie – lentecadeautjes 1 –

Read more...

Ik zat op mijn knieën voor het hok.

Liz zat naast me. Zij vulde de voerpakjes. En ineens zag ik ze. Verstopt in het kleine huisje lagen drie eitjes, knus tegen elkaar aan. Als een soort Paasverrassing in een nestje van hooi.

“Kijk nou! We krijgen een nestje!” Read more

Frieland

Ik sta bij het duin.

Mijn gezicht is op het zand gericht. Op het wuivende helmgras. Achter me is de zee. Ik hoor geritsel. Het gekrijs van een meeuw. Een kinderstem. “Mamma, vang je me?!” Ben ik dat? Of is het Lizzy?

Ik twijfel. Is het werkelijk dertig jaar geleden dat ik hier stond? Drie jaar oud en met de wereld aan mijn voeten. Niet bang maar opgewonden. Een gele tuinbroek. Twee staartjes aan de top.

De ontmoeting met het eiland is als het weerzien met een oude vriend. Een stille, betrouwbare vriend. Eén die ik véél te lang niet heb gezien. Ik praat in gedachten. “Je bent niet veranderd,” zeg ik. “Je bent hooguit meer jezelf geworden.”

Ik kijk omhoog naar de top van het duin. Of kijk ik nou juist naar beneden? Het perspectief wisselt. Als in een film van Tarantino. Lizzy roept. “Mamma, vang me!” Haar stem komt van boven. Dan zal ik dus wel beneden staan.

“Leuk is het hier hè?” zucht ik. We zitten samen in het zand. “Nou,” knikt Lizzy. “Zo zie je nog eens wat van de wereld.” De wind brengt gegrinnik. Komt het van mij, of van mijn oude vriend? Lizzy haalt een paar schelpen uit haar zak. “Mooi hè?” zegt ze.

Het afscheid is onstuimig. Golven gooien met schuim, de wind slaat tegen de bootramen. Ik ben vergeten dat mijn oude vriend ook zo zijn buien heeft. Vanachter het raam zwaai ik naar de mensen op de kade. Naar mijn vriend. De vriend die altijd blijft

Ik kijk tot ik nog maar een heel klein streepje zie. Dan pas zeg ik dag.

Dag oude vriend. Dag Eiland in de Verte.