Blog Archives

Tag Archives: Annabel

Schattig is een foefje van de natuur!

Read more...

"Blijf nog even zo lief, zo klein. Zo baby.”

Lezers van het eerste uur zullen zich deze blogpost wellicht nog herinneren. Ik schreef het in 2006, na een uurtje ‘babyzwemmen’ met Annabel. Ik had weer genoten van de quality-time met het (toen nog) mollige baby'tje dat met naar blote lijfje in mijn armen lag, onder de warme douche van het zwembad.

Maar ja. Das war einmal.

Read more

(Op) Kamp (Amersfoort)!

Schitterende  korte film (5 minuten) waarin op eigentijdse wijze de visie van kinderen op kinderrechten wordt gegeven. Gemaakt door Groep 8 van School op de Berg in Amersfoort, opgenomen deels op deel, deels bij Kamp Amersfoort waardoor verleden en heden door elkaar lopen.

De film duurt slechts vijf minuten en is het kijken waard.

Eén ei is geen ei

Read more...

Wie al wat langer meeleest, weet het ongetwijfeld.

Mijn moeder is amateurregisseur annex cameravrouw en ze filmt niet onverdienstelijk! Wij (als gezin) hebben dan ook flink wat ‘materiaal’ op de plank liggen, uit diverse periodes, compleet met voice-over en bijpassende muziek.

Het is heerlijk om die filmpjes zo nu en dan terug te kijken.

Read more

Uit de serie ‘Doe meer met je blog’ #1 Open de discussie

Read more...

Tja. Je kunt niet de hele dag met je neus in de boeken zitten.

Dus hé, doe eens een gek, schrijf nog een blog. Moet ook wel. Beetje inkomen. Over een maand sta ik ergens een gastcollege te geven over ‘haal meer uit je blog’. Komt ze aan, sinds december inactief op d'r blog.

Practice what you preach babe!

Afijn. Het komt goed uit dat ik net nu een blog wil schrijven want ik heb jullie hulp nodig. Ik wil het ergens met jullie over hebben. En wel: over kinderen & kettingbrieven via whatsapp. Want ik weet niet hoe dat bij jullie gaat, maar ik vind ze zorgwekkend. En, verrassend: alle kinderen doen er aan mee. Niet gek, als ze ziet wat ze elkaar sturen.

Read more

Stukjes Hemelblauw – blogtour –

img_9445Annabel (11) over Stukjes Hemelblauw:

Ik ben Annabel. Ik ben elf jaar en vandaag schrijf ik mijn eerste boekreview.

Mijn review gaat over het boek Stukjes Hemelblauw van Sue Durrant. Ik heb het boek samen met mijn moeder gekregen en ik heb beloofd dat ik er een stukje over zou schrijven. Vandaar.

Heel mooi boek

Stukjes Hemelblauw is een heel mooi boek. Het gaat over Zac en Ira, ze wonen in een kindertehuis. Dat kindertehuis heet Skilly en Ira schrijft over het leven in het kindertehuis in haar dagboek. Als ze er komen wonen is er een grote storm, daar begint het verhaal mee.

Ze vergelijkt dingen

Het boek is heel leuk geschreven, ook al is niet alles wat er in het boek gebeurt leuk, en ik vind het ook heel leuk dat Ira alles zo beeldend beschrijft. Ze vergelijkt ook vaak dingen, bijvoorbeeld: toen er door de storm vrachtwagens waren omgewaaid, schreef ze dat het net leek of er omgevallen olifanten op de weg lagen. Ik snap dan precies wat ze bedoelt!

Ik heb het boek nog niet helemaal uit, het is niet een heel makkelijk boek om te lezen. Maar het ook gezellig om soms stukjes samen met mama te lezen. Dan lezen we om de beurt. En heb je het gezien? Gisteren was het boek bij De Wereld Draait Door! Ik denk dat Matthijs het nu ook gaat lezen!


Esther (43) over Stukjes Hemelblauw:

fullsizerenderIk doe het niet zo vaak meer, een boek reviewen.

Maar voor Stukjes Hemelblauw maak ik een uitzondering. Niet alleen omdat het is geschreven voor een jonge doelgroep (vanaf tien jaar) en ik het dus samen met mijn dochter kan lezen, ook omdat het er zo prachtig uitziet.

Hemelblauwe kaft

De kaft is – hoe kan het ook anders – hemelblauw met daaromheen een kaftbeschermer in de vorm van een ruitjesraam. Prachtig, en dan heb ik het nog niet over de inhoud van het boek.

Foto van een hond

Annabel vertelde het al: Stukjes Hemelblauw gaat over M-ira-cle en Zac-ery. Ze wonen in een kindertehuis en ze willen graag bij elkaar blijven. Ze willen ook graag hun moeder en vader  terugvinden, maar dat is lastig want ze hebben alleen een foto van de hond die ze vroeger thuis hadden.

‘Er waren zoveel bomen dat ik alleen maar stukjes hemelblauw kon zien als ik omhoog keek.’

Ira beschrijft de reis naar de toekomst op verschillende manier. Met oog voor detail, met humor en vaak: met een poëtische triestheid. ‘Weet je te ontroeren zonder sentimenteel te worden’, staat er op de achterkant en dat is precies hoe het is. Ik had een paar keer echt tranen in mijn ogen. Niet alleen vanwege de confronterende kinderwaarheid, ook vanwege de onhandige manier waarop de volwassenen met diezelfde waarheid omgaan.

img_9448Stukjes hemelblauw vallen op hun plek

Stukjes Hemelblauw is een verdrietig verhaal en een feelgoodmovie tegelijk. Kinderen van Bolderburen meets Het Achterhuis. En als het einde dan komt, volkomen onverwachts voor wel Ira als Zac als voor mij, dan is het goed zoals het is.

De stukjes van stukjes Hemelblauw zijn op hun plek gevallen.

Stukjes Hemelblauw | Sue Durrant | Augustus 2016 | Amsterdam | 208 pagina's | Meis en Maas | Vanaf tien jaar

‘Heb je ze de hele weg gedragen?’ vroeg ze.

Zac knikte.

‘Dat is een klein wondertje’, zei ze.

Want wonderen kunnen groot of klein zijn. Groot als iemand bijvoorbeeld over het water kan lopen en klein als er geen eieren zijn gebroken.

De vlugge voetjes van Annabel

Read more...

Annabel is geen ochtendmens. Niet bepaald.

Als wij allemaal al lang en breed achter de kom rechtsdraaiende yoghurt zitten, dan komt Madame Morning-no-so-fine de trap afgesjokt. (Als je geluk hebt.) Tot voor kort sjouwde Paul haar op zijn rug naar beneden. Insane, ik weet het. Maar ja. Het blijft toch je kind hè.

Read more

Ik ga de loedermoeders missen!

Read more...

Ik sta niet zo vaak meer op het schoolplein.

De kinderen gaan zelf naar school, ik ben de spreekwoordelijke early bird sinds ik in Bilthoven werk, en dat gaat echt prima. Mag ook wel. Liz zit in de tweede van de middelbare school en Annabel is alweer halverwege groep 8. Maar dat neemt niet weg dat die laatste het nog wel fijn vindt als ik een keertje meeloop.

Read more