Straks wordt het allemaal erger!

Annabel is bijna jarig.

Negen jaar wordt de ‘kleine meid’ en net als haar grote zus wil ze dit jaar een slaapfeestje. Nou heb ik niets tegen slaapfeestjes (als ze bij een ander zijn) maar ik heb wel iets tegen wakkerfeestjes, want daar komt het met zo’n bende gillende grieten toch wel vaak op neer.

Puik & in orde

En dus kreeg Annabel dezelfde package-deal als haar zus. Slaapfeestje mag, maar met maximaal vier of vijf meisjes en om twaalf uur gaan de lichten uit en de koppen dicht. Goed goed, natuurlijk was het allemaal puik & in orde. Maar ondertussen zaten Paul en ik alweer zuchtend op de bank de planning te maken.

Slaapfeestjes = hysterisch gedoe = stress = hele weekend naar de vaantjes = trauma

Geniet!

Natuurlijk, ik moet er van genieten. Want straks wordt het allemaal erger. Gisteravond vierde Noami ‘Divorce’ Mendelbaum haar Sweet Sixteen in de tuin van pappa en mamma. Het kind zag er niet uit in haar stoeipakje, stond te tongen onder de neus van haar ouders en liet de troep na afloop lekker liggen. En er zal maar een ongeluk gebeuren op zo’n feestje  (‘wat je niet hoort omdat de muziek te hard staat’ aldus papa David) of, erger, je hebt niet genoeg bier gekocht en je krijgt ongenadig op je flikker van dochterlief! Gesjellig!

Het enige risico dat ík straks loop is dat er de volgende dag eentje zijn kaak verrekt omdat er te uitbundig wordt gegaapt. Of dat er een knuffel in de chaos zoekraakt. Toch?!

U zei?!

Ik wil net beginnen met het schrijven van uitnodigingen als Annabel naar beneden komt met de vraag of we ook een speurtocht gaan doen. Als ik ontkennend antwoord – we hebben al bingo met prijsjes en popcorn – krijg ik zó’n grote mond dat ik mijn pen bijna laat vallen.

“Jij moet lekker zo doorgaan!” roep ik. “Je kan beter niet zo tegen mij praten. Als je nog een slaapfeestje wíl!”

Gevoel voor drama

Annabel gooit haar armen in de lucht in een gebaar van totale wanhoop. Ze rolt met haar ogen “Jij begrijpt het niet”, zucht ze. “Daar kan ik helemaal niets aan dóen.” En met veel gevoel voor drama. “Ik ben in de puberteit!”

Negen jaar. In de puberteit. Natuurlijk. Met haar roze pyjama aan met beertjes erop. En een knuffel in haar hand. Het beeld klopt niet helemaal, maar als ik die ógen zie. De intensiteit van heftig blauw.... dat wordt nog lachen over een paar jaar straks.

Ik denk dat ik deze keer tóch maar eens van dat slaapfeestje ga genieten....

Meer lezen? Op Vrouwonline schrijf ik over... lentekriebels, impertinente vragen en pay-back time!

5 Responses to "Straks wordt het allemaal erger!"

  • Corine
    2 juni 2014 - 10:54

    Wat een heerlijke druif!

  • Gabrielle
    2 juni 2014 - 21:30

    😉 Ik benijd je niet!

  • corrie
    3 juni 2014 - 06:09

    Mijn moeder zei en zegt nog steeds: kleine kindjes, kleine zorgen, grote kinderen ………………
    Ach mens dacht ik dan altijd.
    Maar het is wel waar, mijn grote kinderen zijn intussen 21 en 20, dus we hebben niet meer de zorgjes van echt zorgen voor, maar liefdesverdriet, wel of niet het huis uit willen, niet willen praten over wat hem dwars zit (jongste).
    De telefoon gaat en dan hoor je: ma ik heb een auto ongeluk gehad (gelukkig alleen de auto die in elkaar ligt)
    Geniet maar van je grote kleine meiden.

  • Nicky
    3 juni 2014 - 09:17

    Hahaha heel herkenbaar! Mijn dochters zijn bijna 10 en 13 dus we zitten wel ongeveer in dezelfde fase denk ik. Ze willen zo graag groot zijn maar ondertussen komen ze nog af en toe huilend uit bed met knuffels in hun armen geklemd naar beneden lopen omdat ze zich ergens zorgen over maken. Heerlijk zulke meiden!

  • esther
    3 juni 2014 - 09:29

    Dank voor de mooie reacties. Nicky, ik zit er nog net iets ‘onder’ maar het scheelt niet veel Corry, ik had al zo’n vermoeden…. 🙂

Leave a Reply