Sportieve Annabel wint weer!

Annabel zit inmiddels alweer een tijdje op volleybal.

Ze is echt dol op ‘haar’ sport. Ze kijkt elke week uit naar de training (in kneuterig gymzaaltje) en ze heeft het erg naar haar zin met haar vriendinnen/teamgenootjes. Vooral de competitiewedstrijdjes vinden de meiden helemaal geweldig.

Er is alleen één maar.

Nog maar net begonnen

Het team van Annabel wint nooit. Dat komt deels omdat ze nog niet zo lang competitiespelen en deels omdat ze vrij hoog zijn ingedeeld. Dat laatste is vanwege de leeftijd van Annabel: ze is een jaar ouder dan de rest. De meisjes – gemiddeld negen jaar – staan daardoor regelmatig tegenover elf- en twaalfjarigen.

Maar het mag de pret niet drukken.

Elke week weer hebben de meiden goeie hoop. En elke week worden ze een klein beetje beter. Afgelopen zaterdag was een keerpunt. De eerste wedstrijd (twee helften van een kwartier) ging al heel goed en het eerste kwartier van de tweede wedstrijd…. wonnen ze!

Technisch gezien stelde het natuurlijk niet zoveel voor - het tweede kwartier verloren ze, dus ze wonnen eigenlijk niet eens écht – maar BLIJ dat ze waren! Echt, je had ze moeten horen juichen. Alsof ze Olympisch goud hadden gewonnen.

Mamma! Zag je dat!?

Na de wedstrijd rende Annabel naar me toe. “Mamma”, zei ze, “weet je nog toen ik in de turnselectie zat? En toen ik die medaille won bij de districtskampioenschappen?”

(Eens even kijken, gaat dit over die keer dat je het na twee selectierondes mocht opnemen tegen de beste turnsters van Midden-Nederland? Waar de krant bij was en zo? Hm. Ja. Herinner ik me nog wel vaag.)

“Nou, ik ben nu nog blijer dan toen!”

Zo zie je maar weer

Het enthousiasme bij sport is niet afhankelijk van niveau. (En ik ben allang blij dat ze niet meer van die enge dingen op de balk doet!) En Annabel? Die huppelt alweer naar haar vriendinnen. Om te overwinning te vieren. Wat een lekker ding is het toch.

Tagged ,

Leave a Reply