Sportergernissen op zaterdagochtend

Na de gillende hockeyvaders, omhooggevallen tennismoeders en overfocust turnselectie-ouders, was het een tijdje rustig hier aan het sportfront. Maar nu is er een nieuwe uitdaging: de competitie met andere volleybalouders!

Nr. 1

Ik kan er niets aan doen, ik erger me nogal snel. Vooral aan andere ouders. Het zal wel komen doordat ik zelf altijd de braafste van klas wil zijn en dat andere ouders het soms niet zo nauw nemen. Ergernis nummer één bijvoorbeeld, die komt altijd weer terug: hoe komt het toch dat er altijd mensen (ik noem ze voor het gemak ‘mensen’, maar soms twijfel ik wel) zijn, die zich niet aan de ‘schoeiselregels’ kunnen houden?

Koud he?

Dan sta ik daar weer met steenkoude voeten (op mijn sokken) een team te coachen, en dan zijn er figuren voor wie kennelijk andere regels gelden. Why? Zijn de bordjes ‘Alleen betreden met schone, witte zaalschoenen’ niet duidelijk genoeg? Kan je niet lezen? Of ben je gewoon een gemakzuchtige trut/sukkel en boeit het je niet? Heel vervelend.

(Vroeger had ik dit in het zwembad ook altijd, dan liep ik met m'n slofjes door de modder van andere ouders te baggeren! Lekker hoor, voor die kinderen op blote voeten!)

Ergernis 2: SCHREEUWEN

Ergernis nummer twéé is ook nog vrij algemeen. Sommige ouders SCHREEUWEN GEWOON ECHT TE HARD. Neem nou vanochtend. Ik zal niet eens langs de lijn, maar boven, op de tribune. Die staat vrij ver van het veld af. Naast me stond een moeder het team van haar dochter aan te moedigen. Ze hing voor me langs en gooide er met ‘opgeheven’ vuist allerhande oorlogskreten uit. Gênant, ik heb er geen ander woord voor.

Scoor je niet mee

Dat brengt me ook meteen bij ergernis drie: bij volleybal zijn de velden klein, en dicht op elkaar. In een gesprek kan je er dus maar beter rekening mee houden, dat je misschien naast een ouder zit uit het team van de tegenstander. Met opmerkingen als: “Ze moeten op donkere meisje serveren want die bakt er niets van” en: “Van die kleintjes moeten ze echt wel kunnen winnen!” scoor je niet echt punten.

Erg irritant

En dan is er nog een vrij specifieke volleybalergernis: na elk punt je yell in de strijd gooien is leuk als de wedstrijd heel spannend is, niet als een team met 20 punten achterstaat. Dan wordt het irritant. Het zou leuk zijn als een coach daarin een beetje meedenkt en voorkomt dat het verliezende team nog verder wordt vernederd.

Opletten, scheids!

En tenslotte zijn er natuurlijk nog de standaard-sportergernissen. Ouders die het beter weten dan de scheidsrechter, ouders die het beter weten dan de coach, teveel ouders bij elkaar en chaos bij de wedstrijdleiding. En nee, ik zeg er nooit wat van. Want er is één ding erger dan alle andere ergernissen bij elkaar en dat zijn ouders die andere ouders op hun gedrag aanspreken.

Nu jullie

Zo. Dat is eruit. Ik ben klaar voor vandaag. Met klagen. Met bloggen en met de volleybalwedstrijden. Jullie dan? Graag hoor ik ook jullie sportergernissen. Gedeelde smart is immers halve smart. Fijn weekend!

Fotoheader geleend hier.

3 Responses to "Sportergernissen op zaterdagochtend"

  • Mila
    9 januari 2016 - 12:37

    Helemaal met je eens! Ik irriteer me er ook aan als er ouders zijn die nog harder dan de coach schreeuwen over het veld. Of rare opmerkingen maken over teamgenoten van hun kinderen of de tegenpartij. Ook zijn sommige ouders wel heel erg positief over de prestaties van hun eigen kind. Of het commentaar als er een vrije schop/worp tegen komt: “Hey scheids! Ben je blind ofzo!”. Ook is er een vader die mij elke wedstrijd weer de spelregels wil uitleggen, want buitenspel is natuurlijk niet te begrijpen voor een vrouw. Ik gruwel daar van. Net zoals jij hou ik mijn mond en bijt ik op mijn tong… Ik leg mijn eigen kinderen wel uit dat ik dat gedrag niet normaal vind.

  • Esther Vuijsters
    9 januari 2016 - 12:48

    O Mila, pffff, die vader!

    Nog wat: als ze trouwens niet super gedaan hebben zeg ik ook: “Ik weet dat jullie beter kunnen!” vinden sommige ouders dan ook heel raar, je moet altijd zeggen dat ze het zo goed gedaan hebben. Wat een onzin, je moet wel reëel zijn vind ik.

  • Linda
    10 januari 2016 - 14:00

    De ergste vond ik toch een moeder die bij mij kwam klagen over de coach, want die moest van alles anders doen. Toen ik vroeg waarom ze dat niet tegen heb zei, vertelde ze dat ik dat vast wel kon doen, ik was toch met hem getrouwd……

Leave a Reply