Schattig is een foefje van de natuur!

"Blijf nog even zo lief, zo klein. Zo baby.”

Lezers van het eerste uur zullen zich deze blogpost wellicht nog herinneren. Ik schreef het in 2006, na een uurtje ‘babyzwemmen’ met Annabel. Ik had weer genoten van de quality-time met het (toen nog) mollige baby'tje dat met naar blote lijfje in mijn armen lag, onder de warme douche van het zwembad.

Maar ja. Das war einmal.

Anno 2017
Anno 2017 is dat mollige kindje uitgegroeid tot een (bijna) twaalfjarige hinde. Nog even en de basisschooltijd ligt achter ons. Kamp was een feestje (ze is er nog hees van!) en er wordt druk geoefend voor de musical. “Schrijf je in agenda mam, over twee weken is het kennismaking op de middelbare!”

Van BabyBel tot PuberAn
Bij het schrijven van het voorwoord voor het afscheidsboek voor groep 8 sprongen spontaan de tranen in mijn ogen. Ineens zag ik haar weer lopen met haar mooie kleertjes aan, op weg naar de kleuters. Rugzakje om, staartjes in d’r haar. Wat vond ik haar toen groot! En moet je haar nu zien.

Met weemoed
Ik ben niet de enige die met weemoed terugkijkt op de afgelopen jaren. Voor het naar bed gaan, kijken we oude fotoboeken. En altijd zucht Annabel, als ze naar haar 3-jarige alter ego kijkt: “Wat was ik toch schattig!” En ze vraagt: “Vind je me nu nog wel eens schattig?”
Ik snap het. Ik snap het helemaal. Toen ik klein was, schreef mijn vader in mijn poëziealbum over mij als kleuter, hij schreef dat het beeld van mij als klein meisje altijd in hem zou blijven bloeien, als ik ‘eens’ eens groot zou zijn.

Als ik daaraan terugdenk schieten de tranen me ook alweer in de ogen (gaat lekker weer, ik moet nog de musical, de laatste schooldag... zucht). Het maakt dat alles zo… eindig voelt.

Maar. Ik heb daar eens goed over nagedacht. Want hoe schattig ís schattig eigenlijk?

Het probleem met klein en schattig
Het probleem met ‘klein’ en  ‘schattig’ is natuurlijk dat we zijn geprogrammeerd om te houden van dingen die klein en schattig zijn. Baby’s, puppy’s, jonge eendjes. Klein en schattig zijn foefjes van de natuur zodat we ons genoodzaakt voelen voor de hulpelozen te zorgen. Het is bedoeld om irritant, lawaaierig en zorgintensief te bedekken met een mantel der liefde. Zonder klein en schattig zouden we allemaal gillend wegrennen.

Klein en schattig, is eigenlijk heel manipulatief.

Het moet van de natuur
Als de zorg niet meer zo urgent is, stopt de natuur met haar foefje. Klein en schattig vallen weg. Daar maken we ons zorgen om, maar eigenlijk hoeft dat niet. Want: we blijven nu uit vrije wil bij elkaar. We zorgen voor kinderen, hondjes en kippetjes omdat we van ze houden en niet omdat dat moet van de natuur. Eigenlijk is dat veel meer waard, zo op de keeper beschouwd. (Vooral omdat lawaaierig en zorgintensief en zo gewoon zijn gebleven.)

To the moon and back!
Dus. Lieve Annabel je bent misschien niet meer klein en schattig, niet in die betekenis, maar ik hou zo verschrikkelijk veel van je, dat ik je nooit meer kwijt wil en dat ik altijd voor je wil blijven zorgen. En hoe groot en niet-schattig je ook zal worden: ik zal altijd van je houden.

En of we nou warm douchen, puberbingo spelen of samen een fotoboek kijken: bij wat ik voor jou voel, verbleekt het woord ‘schattig’. Echt.

Tagged , ,

5 Responses to "Schattig is een foefje van de natuur!"

  • Misssavannah
    9 juni 2017 - 15:56

    Wat lief

  • MLotte
    9 juni 2017 - 23:20

    Wauw…. mooi beschreven..

  • Cynthia
    12 juni 2017 - 12:21

    Hele mooie blog

  • Esther Vuijsters
    18 juni 2017 - 11:18

    Tnx girls 🙂

  • Gjans
    18 juni 2017 - 12:15

    Lief!!!

Leave a Reply