Paul is op stoere-mannen missie

Paul is op stoere-mannen missie.

Samen met een collega is hij gisterochtend vertrokken. Naar de Krim. Vraag me niet precies wat ze er gaan doen, maar om half vijf in de ochtend stond hij naast mijn bed voor een emotioneel niet al te wakker afscheid. De held vertrok in korte broek met camouflageprint.

Emotioneel

De weekjes dat Paul weg is, zijn altijd druk. Zo ook het komende. Annabel is bijna jarig, er komt weer een examen aan en wat te denken van Liz die bijna afscheid neemt van ‘haar’ groep acht. Spannend allemaal. En misschien zelfs een beetje emotioneel.

'Slaap lekker!'

Gelukkig is het tegenwoordig makkelijk om met elkaar in contact te blijven. Een fotootje van het hotel, een belletje, een appje voor het slapengaan, je hoeft niet meer fysiek bij elkaar te zijn om ‘Mag ik dan bij jou?’ te kunnen vragen op moeilijke momenten. Smartphones zijn als onzichtbare zilveren lijntjes. Ze verkleinen de afstand en vergroten het bereik.

Maar dan moet je hem natuurlijk niet vergeten mee te nemen.

Liz was degene die het ontdekte. “Hij is zijn telefoon vergeten!” riep ze geërgerd, toen het door haar gestuurde berichtje met een omtrekkende beweging weer bij ons in de huiskamer terugkwam. Daar op de schoorsteenmantel lag het toestel van Paul. Te trillen en te pingen. “Hoe moet ik hem nu welterusten zeggen ’s avonds?!”

Russische posterijen?

Ik probeerde de boel nog te sussen door te zeggen dat hij vast wel een keertje vanuit het hotel zou bellen. Of misschien – hoe ouderwetsch – een kaartje zou sturen. (Hoewel, ik hoor niet zulke beste verhalen over de Russische posterijen, ik hoor sowieso niet zulke beste verhalen over Rusland, maar goed, dat zei ik maar niet, tot nu toe komt hij elke keer weer heelhuids thuis.) “We horen heus wel wat van hem”, zei ik waarbij ik mijn best deed niet al teveel Goodnight Saigon in mijn stem te leggen. Maar Liz kon het niet bevatten.

Ongelooflijk!

Ze staarde naar haar vaders telefoon in haar hand. Naar haar eigen tekstberichtje. “Je telefóón”,  zuchtte ze ongelovig. “Hoe kan je nou je telefoon vergeten? Echt, dat is altijd het eerste waar ik aan denk als ik de deur uitga.”

Tja. En dát, mijn lieve dochter, dát is nou wat ze noemen 'een generatiekloof'.

Tagged , , ,

3 Responses to "Paul is op stoere-mannen missie"

  • Tanja
    15 juni 2015 - 22:41

    Hahaha, de generatiekloof 🙂 Mijn lief vergeet regelmatig zijn telefoon, als hij boodschappen gaat doen zodat ik niet nog iets door kan bellen 🙁 Maar verder letten “de oudjes”goed op dat ze hun telefoon bij zich hebben. Dat is drie keer gecheckt voordat we op vakantie gingen, incl. de opladers 🙂 Tja, in Rusland is het wel erg lastig denk ik met je mee. En een mooie omschrijving: Smartphones zijn als onzichtbare zilveren lijntjes. Ze verkleinen de afstand en vergroten het bereik.
    Jullie krijgen een drukke week, dan vliegt die om 🙂 En staat Paul weer voor jullie neuzen 😉

  • Mariella
    16 juni 2015 - 17:20

    Telefoon vergeten? Da’s simpel joh!
    Hier ligt ie (bijna) altijd in een laatje, in “het washok”.
    We kunnen soms ook rustig 100 km van huis bedenken dat we dat weekend compleet onbereikbaar zijn want telefoon, laptop en tablet vergeten….. echt, onwijs simpel! 😉

  • Ellen
    17 juni 2015 - 15:28

    Haha ja die generatiekloof! Mijn mobiel blijft regelmatig thuis, 8 van de 10 keer als ik naar de supermarkt ga bijvoorbeeld. Vind het zo onzinnig daar te lopen bellen! Maar alles onder de 25 lijkt wel vergroeid met dat ding! Hoewel…. sommigen daarboven ook wel 🙂
    Als mijn wederhelft in Rusland zou zitten zou ik het zeker fijn vinden die te kunnen bereiken, appjes en foto’s zijn dan toch wel erg prettig! Geruststellend ook, even ledematen tellen 🙂

Leave a Reply