Pamper Parent of Tiger Mom?

We gaan Annabel laten testen.

Heel lang heb ik er tegenaan gehikt – ze is gewoon jong, dit is haar karakter, ik stuur het wel een beetje bij – maar nu vind ik het nodig. De reden: ik wil weten wat we (wij, en school) van haar kunnen vragen. Van onze rommelkont.

Sinusritme

Ik ben geen geboren Tiger Mom. Disciplinaire problemen schaar ik onder ‘persoonlijkheid’ en het niveau waarop je zit is goed genoeg. Maar. Zo’n niveau moet dan wel een bepaalde lijn vertonen. Annabel vertoont geen lijn. Annabel vertoont zeer creatief gevormde sinusritmes op haar citotoetsen.

citotoetsen

We oefenen thuis veel. Altijd al gedaan. Maar net als ik denk dat ik ‘het een’ onder de knie heb, wankelt ‘het ander’. Topografie en leerwerk zijn altijd in orde – daarvoor haalt ze prima cijfers - maar haar citoscores (en soms methodegeboden toetsen) schieten alle kanten op. Lezen ging eerst ook niet, maar nu leest ze uitstekend. Wat was er dan eerder aan de hand?

Huisarts?

Volgens school hoort er een relatie te zijn tussen begrijpend lezen en rekenen. Dat geldt voor iedereen. Behalve voor Annabel. Bij de één scoort ze uitstekend, bij de ander onder de maat. Maar wat doe je er aan? Ik dacht aan bijles, maar dat voelt als een slag in de lucht. School noemde voorzichtig de huisarts, maar daar pas ik voor. Naar de huisarts ga je als je ziek bent.

Wat moet ik met een gezond kind bij de huisarts?

Tiger Mom

Het dilemma waarmee ik zit is dit: ik wil best Tiger Mom zijn. Maar dan moet daar een reden voor zijn. Als Annabel met haar zwabberoetsen gewoon ‘op niveau’ zit, dan laat ik dat kind met rust. Maar als ze meer kán dan ze nu laat zien, dan wil ik weten hoe dat komt. En wat we eraan kunnen doen.

Over de streep

Ik weet nog steeds niet of ik er goed aan doe. Aan dat getest. Maar de gedachte aan groep acht en een ongelukkig kind dat niet heeft gekregen wat ze nodig had, trekt me over de streep. School begrijpt het en de formulieren liggen inmiddels klaar.

En nu is het dus afwachten. Afwachten of ik straks Tiger Mom word. Of Pamper Parent.

Welke van de twee ben jij?

8 Responses to "Pamper Parent of Tiger Mom?"

  • dine
    18 maart 2015 - 10:51

    Ik kan me heel goed voorstellen dat dit verwarrend is, en ik neem aan ook frustrerend en inderdaad, hoe vang je het op ? Het lijkt mee goed idee om toch op zijn minst wat duidelijkheid te krijgen, en daarna kun je altijd zien wat je (jullie) er mee gaan doen !
    Je bent in ieder geval een warme en liefhebbende moeder en dat is heel fijn voor jullie rommelkontje !

  • Eline
    18 maart 2015 - 10:56

    Lijkt me een goede stap. Je schreef er al eerder over, dat ze fladderig is. Dat is helemaal prima maar het is wel fijn om te weten wat je dan van haar kan vragen.
    Meten is weten, zeg ik altijd 🙂

    (Beter dan er maar ff wat pillen induwen, zoals naar mijn idee vaak gebeurt)

  • Esther Vuijsters
    18 maart 2015 - 10:58

    Thanx, ik ben ook blij dat ik de stap heb gezet. Het voelt nu niet meer zo als een slag in de lucht.

    School heeft hiervoor binnen de organisatie een speciaal team, er wordt dan vrij breed getest. Intelligentie maar ook onderliggende problemen.
    Inderdaad, meten is weten! Ik ben heel benieuwd.

  • Anne
    18 maart 2015 - 11:16

    Ik snap het verband niet tussen begrijpend lezen en rekenen. Ik was op de basisschool heel goed in begrijpend lezen (en daarna ook altijd) maar rekenen ben ik hopeloos in. Draai ook getallen om, 78 en 87 zijn een drama voor mij. Ik hoorde laatst van mijn moeder dat er op de middelbare school door mijn leraar Nederlands aan dyslectie en dyscalculie is gedacht. Maar omdat ik heel snel lees is daar nooit onderzoek naar gedaan. (Ik las laatst over een methode ‘snellezen’ en ik denk dat ik dat zelf altijd al toepas. Dat ik ‘anders’ lees dan andere mensen.) Last heb ik er niet van, ik solliciteer alleen nooit op banen waar een assessment aan gekoppeld zit. Want op dat soort testen (die vooral de nadruk leggen op cijfers en ruimtelijk inzicht) scoor ik zeer laag. Terwijl ik toch echt drs. voor mijn naam mag zetten 😉
    Hopelijk vinden jullie duidelijkheid want een ongelukkig kind is nooit goed.

  • anirnith
    18 maart 2015 - 11:41

    Ik ben sinds een aantal jaar van “niet hokjes denken” geswitcht naar “een hokje kan ook veel duidelijk geven”… zowel voor het kind zelf als voor ouders, school en andere dichtbij staande mensen…

    Mijn zoon van 15 heeft een heel alfabet aan “stoornissen”
    Toen hij net 5 was hebben we hem laten onderzoeken omdat toen al heel duidelijk was dat hij echt anders was… en ik was eerlijk gezegd “blij” om eindelijk te weten wat er nou zo anders was aan hem en de handvaten te krijgen waardoor we er met z’n allen beter mee om konden gaan… prettiger voor ons maar vooral ook voor hem!

    Helaas werden we qua dyslexie en dyscalculie pas serieus genomen toen hij al 13 was waardoor hij nu een enorme achterstand had/heeft en hij naar de middelbare school gaat…

    Meten is idd weten! En komt er niets uit… dan heb je het in ieder geval ook uitgesloten!

    Succes met de testen en eventuele vragenlijsten!

  • Esther Vuijsters
    18 maart 2015 - 11:51

    Ha, zo denk ik ook een beetje, van ‘niet-hokjesdenker’ naar ‘een hokje kan ook veel duidelijkheid geven’.

  • Saskia
    18 maart 2015 - 18:52

    @Eline, die pillen worden er in mijn ervaring alleen ‘ingeduwd’ na het meten is weten-traject.

  • GJ
    25 maart 2015 - 10:58

    Hier ook een zwabberaar die uiteindelijk gemeten is en wat verrassend: de meetresultaten waren ook heel divers. Met dus geen duidelijke conclusie wat nu bij het kind past. Zelf legt ze de lat hoog en met veel praten mocht ze starten op havo/vwo. Nu haalt ze met geringe inspanning ruime voldoendes…in ieder geval als gemiddelde cijfer – maar nog steeds regelmatig uitschieters naar boven en naar beneden. Niet te peilen dit exemplaar. 😉

Leave a Reply