Blog Archives

Search Results for: de bek

Kl*tedingetjes

Weet je wat ik nou zo lúllig vind?

Dat als ik een offday heb, er altijd honderdduizend van die kleine kl*tedingetjes misgaan. En dat de héle dag door. Een bak cornflakes over je broek, een lekkende beker in je tas, sleutels kwijt, dat soort geneuzel. Dat stelt toch geen zak voor? Gerommel in de marge is het. Meer niet.

Ik denk dan serieus; waarom gaat er niet gewoon één groot ding mis. Een auto die niet start, een verstopte WC, een kleine meteoor in de achtertuin. Niet echt catastrofaal, maar gewoon om genoeg flink van te balen. En dat het dan ook duidelijk is waarván je baalt.

Want dan heb je tenminste echt wat te zeiken. Als je WC verstopt is, dan is dat lullig. En dan snapt iedereen dat jede pee in de plee in hebt. En dat je naar huis moet omdat de loodgieter komt. Zelfs met een flinke vloeksessie kom je in zo’n geval nog wel weg. Als je daarentegen volkomen over de flos gaat vanwege een klemzittende koffiekandeksel, dan komt dat meteen heel gefrustreerd over.

Kortom, moederende werkers en andere arbeiders verenigt u! Ik pleit ervoor om niet elke keer één bordje te laten vallen. Dat schiet toch niet op. Gewoon zorgen dat het complete servies naar beneden klettert. De hele mieterse bende in één keer op de grond smijten.

Kan je tenminste met goed fatsoen gaan puinruimen zonder dat je wordt gehinderd door het overige servies dat in de lucht moet blijven.

En een héleboel scherven brengen vast ook een héleboel geluk.

Nina

We hebben een nieuwe huisgenoot. Sinds gisteren.

Een ekster. Een kleine, met dons bedekte ekster. “Hij of zij is uit het nest gevallen,” kwam Paul vertellen. Hij wees op een nest heel hoog in de boom. “Ik krijg hem er nooit meer in. En de katten liggen al op de loer.”

Vervolgens ontpopte mijn held zich acuut tot een ware Florence Nagtegaal. Snel regelde hij een onderkomen. Vanaf toen zat de kleine vogel in een doos. Met gaas erover. “Die man van de dierenwinkel zei dat we het eten, wormen enzo, in zijn bekje moesten duwen,” sprak de kersverse vader. “Jij bent toch goed met vogels, Es?” Goed met vogels. Tja. Mijn grasparkieten waren altijd reuze sociaal, maar die heb ik nooit eten in de bek moeten duwen. Zeker geen wurmen.

Maar goed. Zonder eten zou het beest óók niet overleven. En dat terwijl we hem net van een wisse dood hadden gered. Proberen maar dus. Ik pakte het vogeltje stevig beet en smeerde wat eten in zijn bekje. Daarna water, daarna een regenworm. (Paul had de worm netjes in stukjes gesneden en kwam hem op een schoteltje brengen, als was het een nieuwe snack van Unox!) De vogel slikte alles door. “Volgens mij gaat-ie het redden,” zei ik tevreden.

Lizzy doopte de vogel “Nina”. Nina kreeg een plaatsje op het terras alwaar ze opgewekte piepgeluidjes begon te produceren. Ik keek naar het donzen verenbolletje. “Gefeliciteerd,” zei ik tegen Paul, “vanaf nu hebben we víer eksters in huis.”

Blog aan mijn been

Read more...

In de herfst nemen we traditioneel afscheid van de zomer.

Maar dit jaar nemen we ook afscheid van iets anders; mijn blog. Ja beste lezers, de dag die je wist dat zou komen is eindelijk hier: ik hang mijn pen aan de wilgen. Nou ja, dat had ik eigenlijk al gedaan natuurlijk, want ik schreef hier al een tijdje niet meer. Dat is jullie vast al wel opgevallen.

Maar nu ben ik dan zover dat ik het ook echt hardop zeg. Ik stop ermee. Na twintig jaar bloggen gooi ik de kraam dicht.

Read more

Livin’ on the Es

Read more...

Als je zo mijn blogs van de afgelopen weken terugleest, zou je bijna vergeten dat ik er zelf ook nog toe doe. Maar dat is wel degelijk het geval. Ik ben er nog en ik doe er toe. (Paulien Cornelisse zou zeggen: ‘Je mag er zijn!’)

Krimpend zelfvertrouwen

Alhoewel ik wel eerlijk toegeef dat mijn zelfvertrouwen de afgelopen weken een deuk opliep - ik heb besloten dat ik de halve marathon niet ga redden, ik voed mijn kinderen niet goed op (Annabel tijdens het avondeten gisteren: ‘Ik word hier thuis achtergetrokken!’) en als klap op de vuurpijl ontving ik ook dit jaar wéér geen uitnodiging voor het Boekenbal – maar hé, ik leef en ben (relatief) gezond.

Read more

Een elf op-de-schaal-van-puber

Read more...

Annabel heeft het puber-zijn inmiddels aardig onder de knie.

Zo roept ze tegenwoordig standaard ‘Het proefwerk was be-lache-lijk moeilijk en dat vond iederéén', als ik vraag hoe het op school ging, gevolgd door: ‘Ik hoop gewoon dat ik een voldoende heb!’.  Daarnaast heeft ze de badkamer geannexeerd, haar telefoon tot ‘verboden gebied’ verklaard én bouwt ze elke week een fort van ongewassen kleren in haar kamer.

Read more

De reünie

Read more...

Barbara en ik waren vroeg.

Dat was ook niet zo gek want ik moest de reservering bevestigen. “Goeie sfeer”, zei Barbara. Ik knikte. “Ik heb hier de presentatie van mijn boek gehouden en een keer een bloggersbijeenkomst. Goede herinneringen aan.” Ik keek naar buiten en zag de lichtjes van de Koppelpoort.

We hadden net thee besteld toen de eerste gast arriveerde. Een oudere vrouw met zwart haar. Dat bracht me in verwarring, zij was toch veel ouder van 45? Maar wacht eens even, was dat niet…

Read more

Oogappels? Hang hier maar een camera op!

Read more...

Ik weet nog niet goed wat ik er nou van vind. Van die nieuwe serie. Oogappels.

Kijk, het concept is natuurlijk briljant - de combinatie pubers en ouders levert fantastische wrijving op - maar dat betekent niet dat zo’n serie ook slaagt. Om te beginnen vind ik het nogal ‘geacteerd’. Vooral de ‘kids’ zijn niet allemaal even goed ingewerkt. Aan de andere kant, Jeroen Spitzenberger met zijn ongelukkige blik als hij weer op z’n kop krijgt van zijn vrouw, maakt veel goed.

En de thema’s zijn erg herkenbaar.

Read more

De Curlingmoeder en Dart-vader

Read more...

Sinds ik ooit werd gewezen op een artikel over ‘curlingouders’, ben voortdurend bang dat ik ‘er een ben’. En dat is niet vanwege het sneue imago van die sport.

Een curlingouder – het begrip werd geïntroduceerd door de Deense psycholoog Bent Hougaard – wil alles leuk maken voor zijn of haar kind. Elk hobbeltje moet worden weggepoetst en de weg moet zo glad mogelijk zijn. Het gevolg van dit curlingoudergedrag is dat een kind niet leert omgaan met teleurstellingen en geen kans krijgt te ervaren dat ‘op je bek gaan’ niet het einde van de wereld is.

Curlingouder zijn is kut en funest voor je kind. Het is erger dan hockeymoeder, voetbalvader en badmuts-zijn bij elkaar.

Read more

Kleine kechjes worden groot

Read more...

Een puberkamer is zoiets als de Action.

Je gaat er naar binnen om even rond te kijken en je komt naar buiten met ondergoed, sokken, kleding, bestek, borden, een zak chips en allerlei andere onnodige troep.

Beter goed gepikt...

Ik geef het eerlijk toe, ik heb ‘m niet zelf bedacht. Hij werd doorgeappt door een vriendin. Maar dat maakt het niet minder waar. Ik ben echt blij dat Annabel op zolder slaapt, dan kan ik haar kamer het grootste deel van de tijd negeren. Want het is echt niet normaal. Er zou eigenlijk een bordje ‘alleen betreden op eigen risico’ (of: biohazard) moeten hangen.

Read more

Hij wil vrijdag om half tien met je afspreken …

Read more...

“Wie is Timo??”

Mijn dochter slaat haar armen over elkaar en kijkt me aan met judgy blik. Naast haar ligt mijn telefoon. Ze knikt ernaar. “Hij wil vrijdag om half tien met je afspreken.” Het woord ‘afspreken’ wordt beklemtoond.

Opties

Ik ga mijn opties na. Ik kan haar negeren. Maar dan gaat ze doorvragen. Ik kan zeggen dat het haar zaken niet zijn. Wat waar is: ik ben die wijsneus geen verantwoording verschuldigd. Ik kan ook gewoon eerlijk antwoord geven.

Read more