Over de brugklas en groep zeven

Annabel kwam thuis met een wit oor.

Tipp ex, wees nader onderzoek uit. “Had je iets verkeerd gehoord?” vroeg Liz gevat. Annabel haalde haar schouders op. “Ik had het aan mijn hand en toen kreeg ik jeuk aan mijn oor.”

Kop eraf

U ziet. De kop is er af. De meiden hebben hun eerste schooldag – nou ja, schooldág, Liz was met een uur weer thuis – overleefd en er is weer blogmateriaal genoeg. Zo zit Annabel dit jaar ‘vlakbij’ haar vriendinnetje (‘er zit alleen maar een kast tussen!’), praat Liz opeens in achternamen. (“Jánsen voor Frans, pfffff!”) en hebben beiden het té druk met hun mobiel om met mij te kletsen.

Ik: “Jij denkt nu zeker ‘daar heb je mijn moeder weer, die denkt natuurlijk zus en zo. Bla bla. Huiswerk, en dat we dat allemaal hier en daar etc. Babbel. Babbel. Toch? Of niet?’”

Liz: “Nou. Ik denk nu meer zoiets van: ‘O’.”

Geen emotionele blokkade

In tegenstelling tot andere mijlpalen had ik dit keer geen last van emotionele blokkades. Zoiets zit het 'm toch meer in het afscheid, geloof ik. Nu was ik meer plaatsvervangend zenuwachtig. Maar ook trots en opgewonden. Wat zal Liz allemaal meemaken, de komende zes jaar? En hoe zal het met Bel gaan, dit belangrijke jaar in groep zeven?

Geen tranen dus. Toch dep ik met een zoekdoek. Grappig eigenlijk. Hoef ik eindelijk eens niet te janken, heb ik twee ontstoken ogen, ziet het er alsnog uit of ik de hele dag loop te janken.

Eigen huissleutel

Gewapend met een nieuwe tas, een eigen huissleutel en een kus van moeder, trekken de meiden ten strijde. Op naar nieuw jaar, vol nieuwe uitdagingen en nieuwe ervaringen. De sleutel om hun nek staat voor meer verantwoordelijkheid, de tas voor geestelijke bagage.

En die kus? Die staat voor het stapje terug én het stapje harder dat ik – al naar gelang de situatie – voor ze zal zetten. Nu alleen nog even oefenen welk stapje ik wanneer moet doen.

Tagged , ,

6 Responses to "Over de brugklas en groep zeven"

  • Granny
    25 augustus 2015 - 12:26

    Nou bij mij wel een traantje toen ik de foto zag die je stuurde.
    En zenuachtig….
    Inderdaad hoe zal het verder gaan….
    Bel nog wel in een beschermde omgeving.
    Liz nu zweverig….xx

  • Tanja
    25 augustus 2015 - 14:20

    Heb vertrouwen in je meiden, die vinden hun weg wel 🙂 En heel naar, die ontstoken ogen 🙁 Beterschap ermee!

  • CBL
    25 augustus 2015 - 16:55

    Nou, ik heb geen ontstoken ogen, maar wél ogen op sap. En die 2 van mij zijn pas 1 en 3 dus ik heb nog een lange weg te gaan 😉

    Succes met de meiden en beterschap!

  • Dolly
    25 augustus 2015 - 18:47

    Ook ik herinner me de ‘Little twin stars’ nog. Toch? Dat was toch iets van jouw meiden, toen ze klein waren? Jeeeeezus. Wat volg ik je al lang. Ferme schouderklop voor jou!

  • Inge
    26 augustus 2015 - 09:34

    Toffe meiden! Die gaan het helemaal maken.

  • Esther Vuijsters
    26 augustus 2015 - 10:42

    Jaaaaaaa Dolly! Maar dat vinden ze nu nog leuk hoor! Ze ontdekten het pas op latere leeftijd! Maarrrrrr dank voor je schouderklop 🙂

    CBL: sweet.

    Ing, vast he!

    Granny & Tanja, dank dank, lief!

Leave a Reply