Op het strand

strand1

Het was een prachtige dag.

De zon blikkerde op het strand en gaf zilveren randjes aan de langsdrijvende wolken. Een studie in zwart-wit met een vleugje blauw. De golven waren perfect, een enkele kitesurfer trotseerde de kou danste op de koppen.

Mul zand

De meiden liepen aan de vloedlijn. Paul rende naar de golven en Annabel volgde. Liz liep gestaag verder. Over het harde gedeelte, zoals ik haar had geadviseerd. Met haar gekwetste knie mocht ze niet in het mulle zand. Eigenlijk mocht ze momenteel nogal veel niet.

Pijnlijk

strand3Ik zag haar kijken naar Annabel die wegrende voor de meeuwen. Haar silhouet tekende zich af tegen de zon, ik zag haar gezicht niet, maar kon de uitdrukking daarop wel raden. Op ‘gewone’ dagen, als ze op de fiets naar school ging of naar fysiotherapie leek het allemaal normaal, maar geconfronteerd met een rennend en springend zusje werden de beperkingen opeens pijnlijk duidelijk. Drie maanden geen sprintje trekken, dat is wat, voor een kind.

Gescheurde meniscus

Een paar keer per dag gaat ze door haar knie. Of hij schuift over elkaar. Ze gaat trouw twee keer per week naar fysiotherapie en doet elke dag haar oefeningen. Maar een gescheurde meniscus en een afgescheurde kruisband zijn niet zo maar genezen. Woensdag bespreken we de uitkomst van de laatste test. Misschien toch een operatie, heeft de orthopeed gezegd.

Vloedlijn

strand2Ik knijp mijn ogen tot spleetjes tegen de felle zon. Het strand lijkt wel een ijsbaan, zo glad. Ik zie Liz staan met haar hoofd in de wind. Ze bukt zich om een schelp op de rapen. Een figuurtje in sepia, alleen aan de vloedlijn.

Het is een prachtige dag. Met de bekende silver lining.

Maar ook met een paar donkere wolken.

 

Tagged , ,

5 Responses to "Op het strand"

  • dine
    9 februari 2015 - 10:05

    Allez, dit gaat weer over, over een tijdje kan ze dit hopelijk ook weer allemaal, en het klinkt heel afgezaagd en belerend maar er zijn gevallen waarvan het zeker is dat een kind dat nooit meer zal kunnen …..kop op het komt goed ! 🙂

  • Esther Vuijsters
    10 februari 2015 - 08:15

    He Dine, ik heb je reactie net nog eens teruggelezen maar ik wil er toch graag even op reageren. Een afgescheurde kruisband gaat niet over. Die is afgescheurd en groeit niet meer aan, dat kan alleen met een operatie. En op je twaalfde al een dusdanig letsel hebben dat je knie altijd een zwakke plek blijft vinden wij hier vrij heftig. Of het goedkomt is dus nog maar de vraag. Natuurlijk zijn er ergere dingen, maar dat vind ik hier nu even niet van toepassing.

  • Jelte
    10 februari 2015 - 09:06

    Mooie foto’s en sterkte met knie.

  • dine
    10 februari 2015 - 10:06

    sorry had ik niet begrepen…natuurlijk is het vervelend, ik kan me dat voorstellen, mijn reactie kwam voort uit het feit dat ik een kind heb dat een duurzaam probleem heeft waar echt heel moelijk mee te leven is, iets dat heel zichtbaar is, waarmee het heel moeilijk is geweest in haar puberjaren , en waar ze al heel lang mee worstelt, vergelijken is altijd onmogelijk maar soms denk ik: was het maar zo iets, dat zou haar leven echt minder moeilijk hebben gemaakt…maar ik kan me voorstellen dat jij je ook zorgen maakt !

  • Esther Vuijsters
    10 februari 2015 - 10:11

    We snappen elkaar. 🙂

Leave a Reply