Op de markt met de sympathieke meiden (not)

“O! Suikerpinda’s! Mogen we suikerpinda’s?”

Ik sta met de meiden op de markt. De geur van versgebrande noten vermengt zich met die van de stroopwafels even verderop. “Even wachten”, zeg ik, “eerst de dingen die we nodig hebben.” Ik vraag om twee ons amandelnoten en dan schrik ik.

Mijn portemonnee! Ineens weet ik zeker dat ik die vergeten ben.

Zenuwachtig rommel ik in mijn tas. Lippenstift, sleutels, Smintjes, genoeg brocante voor de Luikse markt, maar géén portemonnee! Shit.

Vrouwen en portemonnees eerst!

De mevrouw van de notenkraam is zo vriendelijk om mijn tasje achter te zetten. En terwijl ik de kinderen een naburige speelgoedwinkel instuur (‘zoeken jullie maar vast het verjaardagscadeautje voor vriendinnetje K. uit’) informeert Annabel naar de suikerpinda’s. “Eerst mijn portemonnee!” roep ik en ik spring op mijn fiets.

Chaos

Al fietsend ga ik mijn gangen na. Het vertrek verliep zoals gewoonlijk weer chaotisch. Wat ik ook doe, die twee (bijna) tieners kletsen óveral doorheen! Door mij én door elkaar. Echt niet normaal meer, die waffels staan gewoon níet stil. En alles wordt ook nog eens vier keer herhaald.

“Heb ik mijn sleutels?- Wat zeg je? Ja, we gaan op de fiets – Waar? O ja. Aan het haakje, wacht, ik – nee, je mag nu geen appel, je moet fietsen – even kijken, het haakje, sleutels – doe even een andere jas aan die is te warm – sleutels, verder nog iets? – Dat is vervelend zeg, dat je ruzie hebt, maar dit is al eens besproken – deur op slot, tas – nee, je kan niet spelen morgen want we hebben een verjaardag. Eh. Wat zócht ik nou ook alweer?”

Zo gaat het de hele dag door. Vind je het gek dat ik dingen vergeet.

Standje voor de Kletsen

Als we weer voor de notenkraam staan geef ik de meiden een standje. Dat ze eens niet zoveel moeten ouwehoeren, en even moeten kijken of ik niet ergens mee bezig ben. Dat ik door hun geklets dingen vergeet en me niet kan concentreren.

“Nou mam”, zegt Liz verbolgen, “dat is ook niet sympathiek. Dat je ons de schuld geeft als jij je portemonnee vergeet!”
“Nee,” vult Annabel aan. “Wij kunnen er niets aan doen hoor, dat jij oud wordt.”

Eind (goed)

We kopen amandelen, walnoten en kokosschaaf. Maar géén suikerpinda’s. Ik word namelijk oud. En ik ben opééns vergeten dat ik die wel had wíllen kopen.

8 Responses to "Op de markt met de sympathieke meiden (not)"

  • Scooter
    9 november 2014 - 12:57

    Een brede glimlach op de zondagochtend! 🙂

  • Scooter
    9 november 2014 - 12:58

    Volgens mij moet het tijdstip van je site nog aangepast worden? Bij mij is het nu 11:57 uur, niet 12:57 uur … 😉

  • leeuwtje (Gea)
    9 november 2014 - 13:39

    Inderdaad niet sympathiek van je. 😉
    Heb mijn portemonnee altijd in mijn broekzak.
    Met een huissleutel eraan. Anders overkomt mij zoiets denk ik veel te vaak. 😉
    En ook de belangrijkste pasjes zitten daarin.
    Mijn moeder zei eerder wel eens: het is maar goed dat “je gat” vast zit.
    Anders zou je die ook nog kwijt raken. 😮

  • Esther Vuijsters
    9 november 2014 - 13:54

    O ja, scooter, ff kijken hoe dat ook alweer moet.

    Ik ben eigenlijk helemaal niet zo vergeetachtig Leeuwtje, het komt gewoon echt door dat gelul!

  • moi
    9 november 2014 - 18:12

    Dit is de reden daarvoor: http://chzb.gr/1tIsOx9
    Is geen spam site hoor, gewoon cheezeburger.com.

  • Tanja
    10 november 2014 - 08:12

    Hahaha Moi, dit is een hele goeie. Ik heb hem meteen gedeeld! Esther, hoe ik het deed weet ik niet maar als we weg gingen sloot ik me even helemaal af voor hun geklets. Ik hoorde ze dan helemaal niet en ging met een vaste routine na of ik niets vergat. Ik heb altijd maar 1 handtas in gebruik, daar zit het meeste al in 🙂

  • dine
    10 november 2014 - 12:17

    en bij ons werd inderdaad regelmatig gezegd : en nu gewoon effe 5 minuten je mond dicht want ik heb het gehad….:-)

  • Eline
    10 november 2014 - 13:03

    Hahaha, duidelijk Dine 🙂 En de links is inderdaad leuk!

Leave a Reply