Nou, daar sta ik weer lekker op dan!

“Wat heb jij een stoer shirt aan!”

De verpleegkundige probeert Annabel op haar gemak te stellen. Het is nodig, want ze wás al zenuwachtig en twintig minuten wachten voor een prik - terwijl het ene na het andere kind aangeslagen voorbij komt - gaat je niet in je koude kleren zitten.

Voor een prikkie!

Maar Annabel is een bikkel. Ze geeft geen kik wanneer er twee naalden in haar arm verdwijnen. De Cola-Sissi-prik noemen ze hem bij ons op school. De stereoprik heet hij officieel. Een venijnig spuitje in de ene arm, een toegift in de andere. Eén, twee, drie, klaar!

Negenjaarsprik

Buiten geef ik haar twee stukjes chocolade. “Eentje voor elke prik, als je meer wil gaan we zo nog een prik halen” grap ik. Ze lacht alweer, dat heeft ze toch maar mooi gehad, de negenjaarsprik. Daar kan niemand haar meer mee bang maken. Snel fietsen we naar huis. Annabel wil eigenlijk nog naar turnen, maar dat vind ik niet zo’n goed idee. Stoer zijn is goed, maar twee uur intensief trainen na een dubbele vaccinatie is teveel van het goede. Beter even rustig theedrinken met oma.

Onhandige mamma

In de tuin klimt Annabel van mijn fiets. Dat doet ze echter precies op het moment dat ik me omdraai. Mijn kont zwaait naar achter en mijn tas, die aan mijn schouder hangt, slaat daardoor haar gezicht. En ja, dat doet pijn! Helemaal omdat ze iets in haar oog krijgt. Annabel begint te huilen. "Auw", roept ze.

Och arme

Oma komt direct naar buiten. “Ach lieverdje”, sust ze. “Heeft die prik je zoveel pijn gedaan? Laat eens naar je arm kijken!” Maar Annabel houdt haar handen voor haar gezicht. “Ik huil niet om die prik”, snikt ze. “Maar omdat mama me in mijn gezicht slaat.”

2 Responses to "Nou, daar sta ik weer lekker op dan!"

  • Tanja
    2 oktober 2014 - 23:22

    Hahaha, kijk, zo kom je dus aan een naam 😛

  • Meta
    3 oktober 2014 - 09:11

    o wat erg, ik moet hier heel hard om lachen. t arme kind! helaas overkomt het mij ook met enige regelmaat…

Leave a Reply