Nare dromen

Vannacht in mijn bed: een huilende Annabel.

Ze had een nare droom gehad, een nachtmerrie. Er waren twee mensen met een geweer in de straat gekomen, die waren zomaar om zich heen gaan schieten. Annabel was naar binnen gerend, ons huis in. Maar wij geloofden haar niet, wij zeiden 'dat het wel mee zou vallen'.

Ik was verlamd

Op dat moment doken de mensen voor ons raam op, ze schoten naar binnen. "Ze raakten jou mama, je viel neer en je was verlamd, je kon je benen niet meer bewegen." En de mensen schoten door. Toen werd ze wakker, zei ze.

Samen naar de badkamer

Ze was zo verstuur, ik moest zelfs mee naar de WC, ze durfde niet alleen naar de badkamer. Toen we weer in bed lagen, kroop ze dicht tegen me aan. Een beetje zoals de kwartels doen als ze 's avonds in de nachtstrand gaan. 'Lekker koeten', heet dat bij ons. Nu was het niet gewoon lekker, nu was het noodzaak.

In het echt

Ik zakte net weer een beetje weg, had haar voldoende gerustgesteld, viel alweer bijna in slaap, toen ze vroeg: "Mama, dat gebeurt in het echt toch nooit? Dat mensen zomaar om zich heen gaan schieten?"

Tja. Wat zeg dan, als moeder.

One Response to "Nare dromen"

  • Chantal
    22 augustus 2016 - 21:25

    Helaas de bittere waarheid soms… hoop maar dat onze kinderen zo lang mogelijk onbevangen blijven!

Leave a Reply