Mijn moeder weet raad

Je leest het steeds vaker: we pamperen onze kinderen.

Alles is ‘prachtig’, ‘briljant’ en ‘ach je hebt je best gedaan’ (terwijl dat lang niet altijd zo is). En als een leraar eens uit zijn slof schiet, of de voetbalclub deelt het kind niet hoog genoeg in (lees: conform eisen ouders), dan kan je rekenen op een reprimande, of op z’n minst een flinke discussie.

Het gevolg: verwende prinsjes en prinsesjes die totaal ongeschikt zijn voor het echt leven.

Uitzondering

Ik wed dat elke moeder die zulke berichten leest, bij zichzelf nagaat of zij zo’n pamperaar is. En ik vraag me af of ze allemaal, net als ik, denken dat juist zij de uitzondering zijn. Want dat is wat ik denk. Ik ben de uitzondering. Ik ben niet zo. Ik leer mijn kinderen de les van het echte leven. Ik ben geen softie.

Tenminste, dat dacht ik.

Maar toen gebeurde er iets met de huisdieren, de kwartels in dit geval. (Huisdieren maken deel uit van mijn opvoedplan, je moet ervoor zorgen en soms gaat er een dood, tja, dat hoort erbij.) Een van de kwartels was ziek en zat zielig en met opgezette veren in een hokje. De andere vogels begonnen haar te pikken.

Ei ei ei

Aldus zette ik de betreffende kwartel apart, in een eigen hokje, in de woonkamer. Lekker warm en rustig. Ik sprak haar bemoedigend toe want waarschijnlijk kon ze haar ei niet kwijt. Ik was tevreden over hoe ik dat had aangepakt. (Ach ach, arme koet!)

Waar doet die hier?

En toen kwam mijn moeder. Die vroeg waarom er een kwartel in de woonkamer stond.

“Nou,” zei ik, “die was niet lekker.”
“Die moet je gewoon in d’r hok laten.”
“Maar de andere vogels pikten haar.”
“Daar moeten ze tegen kunnen. ”
"Dat is zielig!"
"Als je ze apart zet, worden ze straks nog meer gepikt, dat is pas zielig!"

Het kwarteltje keek ons vragend (bijna schuldig aan). Ze deed een stapje opzij en voilà, daar lag haar ei. “Hup”, zei mijn moeder, “meteen terugzetten. Anders wennen ze aan de warmte en heeft ze straks een groter probleem.”

Kopje thee?

Braaf zette ik de kwartel terug in haar hok. Ze stapte wat onwennig rond en sloot zich daarna aan bij de rest. Voor mijn moeder haalde ik een kopje thee. Ik nam me voor vaker naar haar te luisteren. Daar kon ik nog wat van leren.

(Maar ik kon het toch niet laten om even later te grappen dat ik blij was dat ze niet bij mijn bevallingen was geweest.)

Tagged , ,

2 Responses to "Mijn moeder weet raad"

  • Granny
    24 maart 2016 - 10:27

    :-))

  • Tanja
    26 maart 2016 - 02:49

    Hahaha je bent in ieder geval wel een dieren pamperraar! 😛 Leuke foto!

Leave a Reply