Mijn grens, jouw grens

6.30 uur op het schoolplein.

Het Franse meisje was in tranen toen ze de bus in moest. Dat kon twee dingen betekenen: of ze was ontzettend blij dat ze weer naar huis mocht (‘dat nooit meer’) óf ze had erg van de uitwisselingsweek genoten. Als ik keek naar de intensiteit waarmee zij en Annabel elkaar vasthielden, gokte ik op dat laatste.

Prachtige week
Het was een prachtige week geweest. Van het dagje Amsterdam tot het spelletje Uno, het was een feestje. Mazzel met het weer en mazzel met het meisje want ze sprak goed Engels. (Andere moeder: ‘Niet te doen! Ik vind in het Nederlands communiceren met een puber al lastig, laat staan in het Frans!’) Annabel en haar ‘fransje’ waren veel de hort op geweest. Het had er ingehakt: Annabel had geen stem meer en beide meisjes zagen bleek om hun neus.

Ziekmelden
De bus reed weg en hier en daar ving ik op dat leerlingen werden ‘ziekgemeld’. Annabel wilde ook thuisblijven maar ik zei nee. ‘s Avonds een vent, 's ochtends een vent! Naar huis, tas pakken en naar school. Chop chop.

"De leraar vroeg serieus wat ik hier deed, op school."

Tigermom
Afijn, tigermom zat nog niet op d'r werk of er werd gebeld: of ze in de pauze naar huis mocht want het ging echt niet. ‘Ik moest huilen omdat ik zo moe was,’ kraakte ze, ‘en de leraar vroeg serieus wat ik hier deed op school.’ (Heel eerlijk: dat vraag ik me ook wel eens af, maar dat is een andere blog!) Hm. Vooruit dan maar. Naar huis. Bed in en bijkomen.

Ze had het geprobeerd
De rest van de dag dacht ik erover na. Misschien moest ik haar wat meer vrijheid geven. Ze had het deze week tenslotte echt heel goed gedaan. Verantwoordelijk, sociaal en niet moody. En zo'n week hakte erin, daar moest je écht even van bijkomen. Goed dat ze dat aangaf. Kennelijk was ze steeds beter in staat haar eigen grenzen te bepalen en bewaken. Ze was bezig een volwassen meisje te worden.

Afijn. Het gevoel hield aan tot een uur of drie. Toen belde ze opnieuw. Ze was 'best wel' uitgerust. Of ze naar een vriendin mocht. En of ze daar mocht blijven logeren.

Leave a Reply