Met de beentjes wijd in de stoel

Ineens schoot het me te binnen.

Het was alweer vijf jaar geleden dan mijn ('nieuwe') Mirena werd ingeplugd. Dat betekende dat ik binnenkort weer op appèl mocht, dat ik weer met de beentjes wijd in de stoel mocht, dat ik weer - nou ja, vul zelf maar in - mocht.

Pijnlijke aangelegenheid

De vorige keer herinnerde ik me nog goed. Toen eindigde ik op een brancard omdat ik een wegtrekker kreeg op het moment dat die eendenbek naar binnen gesnaveld werd. Dat was niet supertof. En met dat beeld nog fris in mijn geheugen, leek alleen al het maken van een afspraak een pijnlijke aangelegenheid. Om nog maar te zwijgen over de 'kutdag' die daar ongetwijfeld op zou volgen.

“Mijn doos is toch geen garage?!” riep ik verontwaardigd uit.

Commercieel gedoe

“Het schijnt dat die dingen veel langer meegaan dan vijf jaar”, zei een vriendin, toen ik haar over het naderende onheil vertelde. “Het is alleen maar commercieel gedoe dat je na vijf jaar een nieuwe moet. Net als met auto’s. Daarvan zeggen ze ook altijd dat ze na vijf jaar afgeschreven zijn.”

Economische levensduur

Nou ging de vergelijking tussen de Mirena en de auto wel erg ver – mijn doos was toch geen garage?! - maar Vriendin hád een punt. Ik had dat ook wel eens gehoord, van die levensduur van de Mirena. Ik kón natuurlijk gewoon mijn kop in het zand steken en ‘vergeten’ een afspraak te maken. Ik kon het sowieso wel een half jaartje uitstellen. Toch?!

Zwanger

Die nacht droomde ik dat ik zwanger was. Ik was volkomen in paniek want hoe moest dat nu met mijn nieuwe baan, mijn zojuist herontdekte carrière, mijn kinderen die bijna het huis uitgingen (in dromen overdrijf je altijd een beetje) en die gebroken nachten waar ik nu toch écht wel een beetje te oud voor was.

Aliens everywhere!

Aan het einde van mijn droom werd mijn baby geboren. Het was een jongetje want hij zag blauw. Hij riep ‘vroemmm vroemmmm’ en toen ik hem eens goed bekeek viel me op dat hij op zijn hoofd twee uitstekels had. Eerst dacht ik dat ik een alien had gebaard, maar toen zag ik dat zijn antennes bestonden uit de twee helften van mijn in stukken gebroken Mirena.

Nog die ochtend maakte ik een afspraak bij de dokter.

5 Responses to "Met de beentjes wijd in de stoel"

  • Saskia
    4 maart 2016 - 09:33

    Same here! Zelfde nachtmerrie en angstzweet.
    Net weer achter de rug. Viel dit keer mee, vorige keer was het erger. Maar ik heb dan ook een fantastische dokter.

  • Linda
    4 maart 2016 - 12:36

    Broehahahahaha, je wilt toch een man zijn als je dit leest 🙂

  • Jeroen
    4 maart 2016 - 13:35

    Als ik dit lees ben ik ZOOO blij dat ik een man ben 🙂

  • gjans
    4 maart 2016 - 22:53

    🙂 hij is weer leuk!

  • Tanja
    1 april 2017 - 16:19

    Weer een blog over een serieus thema maar met veel humor beschreven 🙂
    Ik dacht meteen: Er zijn toch voordelen aan door de overgang heen zijn 😛
    Al ging dat bij mij wel zeer rustig en met weinig klachten.

Leave a Reply