Maar verder gaat het goed

‘Mamma! Lig je nou gewoon te pitten op de bank?!’

Een beetje verward kijk ik op. Eh… hoofd op het kussen, oogjes dicht…. een verlaagd bewustzijn. Het lijkt er wel op.

“Welnee. Ik was dit boek aan het lezen.”
“Met je ogen dicht?”

Ik houd het Handboek Contentstrategie omhoog. “Dit is zware kost, ik lag daar gewoon even over na te denken.” Liz rolt met haar ogen, pakt haar tas en vertrekt naar boven om huiswerk te maken.

Schuldig

Acuut voel ik me schuldig. Op de een of andere manier voel ik me altijd schuldig als ik lanterfanter terwijl mijn kinderen huiswerk maken. En áls ik het dan toch doe – op de bank met een tijdschrift, met een spelletje op de iPad - moet altijd de neiging onderdrukken om me te gaan verantwoorden: ‘Toen jij net geboren was, had ik echt núl seconden voor mezelf!’ ‘Weet je wel hoeveel uur ik ’s nachts met jou heb opgelopen’ En: ‘Vroeger had ik nooit vrij!’

Slaat nergens op, weet ik.

Ik heb het ook met eten. Ik doe me naar de meiden toe altijd gezonder voor dan ik ben. Alsof ik altijd alleen maar worteltjes eet en nooit aanval op een pak koekjes. Een goed voorbeeld geven, is natuurlijk mooi maar dit is wel een beetje raar. Want die heupen van mij komen echt niet alleen van de worteltjes. Dat weten die meiden ook wel. (“We horen je heus wel naar de kast lopen als wij net naar boven zijn!”)

Dom calvinistisch gedoe

Wat een dom calvinistisch gedoe eigenlijk. Alsof je niet mag genieten als anderen het zien. Alsof het altijd in een hoekje moet en je ervoor moet schamen. Daar is toch helemaal geen reden voor?! Ik werk hard, ik help waar nodig maar en als er tijd over is, dan kun je daar toch wat leuks mee doen?! Op de bank liggen bijvoorbeeld.

Daar heb ik geen Handboek Contentstrategie als excuus bij nodig. Toch?

Een mooi inzicht, zo vlak voor de feestdagen. Evengoed ga ik vanavond wel een beetje op tijd naar bed. Want alle mooie inzichten ten spijt, in slaap vallen boven een boek betekent dat ik echt een beetje te moe ben. (Of het boek is saai, dat is ook ook wel een beetje zo.)

Maar verder gaat het prima met mij. 'k Heb zin in Kerst. Ga ik lekker lanterfanten en lekkere dingen eten. Jullie dan?

2 Responses to "Maar verder gaat het goed"

  • Moi
    15 december 2018 - 12:30

    Hihi, Herken het zo, dat schuldgevoel als er nog van alles moet en je het liefste gewoon ff niks doet. Maar ik kan het tegenwoordig gelukkig steeds meer, gewoon ff niksdoen, lief voor jezelf zijn. En volgende keer gewoon antwoorden als ze er iets van zegt; Ja, dus?

  • Tanja
    16 december 2018 - 07:41

    Heel herkenbaar en een hele goede conclusie. Zoals je zelf al zegt, genieten is niets om je voor te schamen of je voor te moeten verantwoorden. Juist die kleine geniet momenten maken deze jachtige tijden leuker 🙂
    Of zoals Moi het al heel treffend zegt “lief zijn voor jezelf”.
    Dat mag en dat moet zelfs volgens mij!
    Volgens mij is dat schuldig voelen meer een vrouwen-ding dan een mannen-ding 😀

Leave a Reply