Koe met sterren (uit de oude doos)

In Groningen, in een reuzenrad. Annabel is zes jaar.

“Ik wil nooit een konijn eten,” zegt Annabel. “Want konijntjes zijn lief.”
“Is een koe niet zo lief dan?” vraag ik.
“Niet zo lief als een konijn. Maar misschien kunnen we helemaal geen vlees meer eten?”
“Nou, dat vind wel een beetje ver gaan.”
“Bovendien,” mengt Paul zich in het gesprek, “gaat het niet alleen om eten. We gebrúiken ook dingen van de dieren.”
“Wat dan?”
“Schapenwol, runderhuid, veren. Jouw laarsjes zijn van koeienhuid gemaakt.”

Een paar uur later hebben we de landelijke omgeving achter ons gelaten en zitten we hoog boven de stad Groningen. In een reuzenrad. We kijken uit op de Martinitoren en ik maak een paar foto’s. Annabel is ons eerdere gesprek echter nog niet vergeten, in plaats van omhoog kijkt de kleine Klets omlaag, naar haar mooi, glimmende laarsjes.

“Toch vind ik het raar,” zegt ze opeens. “Ik heb nog nooit een zilveren koe met sterren gezien.”

One Response to "Koe met sterren (uit de oude doos)"

  • KarinH.
    17 maart 2015 - 16:06

    Geeft mooie momenten met zo’n beelddenker.

Leave a Reply