Knuffelstress!

leiden1Zo. Dat was een leuk weekend. Met een minder leuk einde.

Het begon allemaal heel zoet. Door de sneeuw reden we naar Leiden. Heerlijk, een weekendje geen keukenstress, maar logeren in een viersterrenhotel. Met speelruimte, zwembad én een schildpaddenvijver. En dat voor maar € 75,- inclusief ontbijt.

Maar ja, als je dan vervolgens ergens onderweg een gezinslid kwijtraakt ...


Ik zie, ik zie ...

leiden2We begonnen die zaterdag met een bezoek aan Leids museum Boerhaave alwaar we werden getrakteerd op een anatomische les in een soort mini-Imaxtheatertje. Erg leuk. Daarna volgden een galerij vol antieke 'Zander' fitnesstoestellen, tot de verbeelding sprekende 'oude' medische apperatuur én een erg leuke tentoonstelling over licht en gezichtsbedrog. Vooral Annabel vond het allemaal erg interessant. “Wat is dat?” riep ze, toen ze een anatomisch model zag vol botten en bloedvaten. “Dat is hoe jij er van binnen uitziet!” zei Paul. “Nou,” zei Annabel, “dan ben ik wel erg blij dat ik een uiterlijk heb!”

“Ik zie ik zie wat jij niet ziet en de kleur is… mamma!”

Een oceaan om in te vluchten

’s Middags werd er gespetterd in het hotel. Klein zwembad, groot plezier. De kinderen hadden niet eens door dat wij halverwege de zwempartij richting de ‘ocean’ bar waren vertrokken. Het buffet ’s avonds was druk, maar het eten was prima. “Kunnen we hier niet elke avond eten, zolang we geen keuken hebben thuis?” Eh... tja. De spareribs waren wel errug lekker....

“Wil jij ook verse muntthee? Ja, ik ben dol op die takken!”

leiden3Pakezel

De volgende dag gingen we op de koffie bij 'lokale' vriendin M. We vonden het te koud voor het strand dus werd het winkelen & sightseeing in Leiden. Ook mooi. Behalve dan voor Paul, want die was, op stap met vier vrouwen, pakezel én wandelende pin. Maar, het moet gezegd, hij droeg het als een man. (En hij had wel het lekkerste taartje bij de thee!)

Even wachten ...

Na een pizzaatje ter afsluiting reden we ietwat verlaat naar huis. Om vervolgens tot de ontdekking te komen dat Ed, de knuffel van Annabel, niet mee teruggekomen was. Wat dom! We hadden de hotelkamer gecheckt maar kennelijk de bedden overgeslagen! Paniek! Paniek in de tent! zonder Ed is het pet!

Tranendal

En zo eindigde het weekend in tranen. “Ed… Edje…”, snikte Annabel. We belden het hotel maar Ed was nog niet gevonden. Annabel viel huilend in slaap. En ik moet eerlijk zeggen, ik was ook aangeslagen. Arme Ed. Zat hij daar in z’n eentje in dat grote familiehotel. Zonder zijn familie...

leiden4Maar gelukkig ....

Gelukkig werd ik net gebeld door het hotel. Ed was terecht! “Hij heeft goed geslapen hoor!” zei het meisje van de receptie. “En hij zit hier nu op jullie te wachten.” En dus gaat het weekendje weg voor Paul vandaag nog even door. Hij gaat zo terug naar leiden. Om Ed te halen.

Dank jullie wel, lieve mensen van het Holiday Inn Leiden. Voor het superleuke weekend en de goede zorgen voor onze Ed.

2 Responses to "Knuffelstress!"

  • Scooter
    26 januari 2015 - 12:05

    Gelukkig dat Ed gevonden is. Niets erger dan je beste vriendje kwijt zijn.

  • muis
    26 januari 2015 - 22:29

    Oh erg is dat hè zo’n knuffel die achterblijft. Wij hebben het 1 keer dat de knuffel in Maastricht achter gebleven was, ongeveer 230 km verderop

Leave a Reply