Jong van geest

Mijn moeder stapt uit de auto.

Nou ja, stápt. Het is meer een soort klauterpartij. Eerst één been, dan het bovenlichaam, vastpakken aan de deur, ander been. Ze heeft last van haar knieën en na zo'n lange rit moet ze even op gang komen.

"Gaat-ie mam?" vraag ik, een beetje bezorgd.

Mijn moeder lacht. Het gaat alweer, gewoon even ontkreukelen. Niets aan de hand. Ze loopt alweer als een kievit (soort van), zwikt even, pakt haar tas, haar I-Pad en stiefelt mijn kant op. Ik krijg een kus en een dikke knuffel.

"Hoe is het met je knie?" vraag ik, gerichter nu.

"Ach ja," zegt mijn moeder. "Gaat wel. Het is af en toe lastig, dan ga ik er doorheen, maar ja. Verder gaat het prima. Je went eraan." Als ze langs me heenloopt (altijd direct de keuken in, om haar koeltas met ons (!) avondeten neer te zetten), fluistert ze heel serieus (maar met licht opgetrokken neus). "Ik voel me alleen af toe net zo'n oma!"

5 Responses to "Jong van geest"

  • Moi
    16 april 2015 - 09:31

    LOL….zo herkenbaar!

  • dine
    16 april 2015 - 09:53

    🙂 wat een heerlijke moeder heb jij, geniet ervan !! ( en we weten gelijk van wie jij je humor hebt !)

  • Esther Vuijsters
    16 april 2015 - 09:56

    En het allermooiste, Dine, het was niet grappig bedoeld 🙂

    En ja, ik heb een heerlijke moeder!

  • Granny
    16 april 2015 - 10:58

    :-)))

  • KarenH
    16 april 2015 - 11:38

    Heerlijk hè? Mijn moeder is er ook zo een. Klaagt dat ze geen ‘kipfilet’ armpjes wil, want dat hebben oude vrouwen…. Ze vergeet altijd dat ze bijna 70 is :-).

Leave a Reply