Je kan me nog meer vertellen

maanIk was onderweg naar de supermarkt toen het me opeens opviel.

Wat stond die maan dichtbij. Dat was toch niet normaal meer? Té dichtbij leek het wel. "Misschien is het supermaan", schoot het door me heen. Maar zelfs voor een supermaan leek deze afstand me te klein. En bovendien, nu ik eens beter keek, leek de afstand te krimpen. Was de maan op ramkoers?

En ineens zag ik het. Er stond nóg een planeet in de buurt, naast de maan. Een soort tweede aarde, en ook deze was véél te groot. Wat was hier aan de hand?

Deeltjesversneller

Ik besloot de boodschappen te laten zitten. Als we eraan gingen, dan met z'n allen. De kinderen waren thuis, Paul ook, dus ergens kwam dat goed uit. Ik hoopte  maar dat ik op tijd kwam, want in de verte zag ik al stukjes aarde wegvallen. Het zag er een beetje uit als in de filmpje waarin de aarde in een zwart gat verdwijnt. (Destijds erg populair toen CERN met hun deeltjesversneller begon te experimenteren.)

Einde?

Maar tegen de tijd dat ik bij huis was, stopte alles. De maan en de andere planeet stonden stil. Ze lagen tegen de aarde aan en het afbrokkelen was ook gestopt. Nét voor onze wijk. Ergens was ik opgelucht, maar aan de andere kant, moesten we nu gaan zitten wachten op het Einde? Dat was ook weer zo wat.

Fin-des-temps-gevoel?

Gek genoeg gebeurde er verder niets. Het werd weer dag en daarna weer nacht. Het leek alsof die bollen met elkaar versmolten waren. Ik zag zelfs mensen voorzichtig overlopen, van de ene bol naar de ander. Eens kijken hoe het daar was, leken ze te denken. Het bijna-einde gaf ons wat onverschrokkens, alsof we niets meer te verliezen hadden. Ik gedachte noemde ik het Fin-de-temps-gevoel.

Close encounter

Ik ging ook maar eens kijken en tot mijn verbazing liepen er vreemde wezens over de maan. Ze hadden een soort witte pakken aan en zagen er niet vijandig uit. Eerder verbaasd, alsof zij ook geen idee hadden wat ze met deze close encounter aan moesten. Er liepen ook mensen tussen en er leek zelfs wat interactie te ontstaan.

En ineens, vanuit een ooghoek zag ik een bekende. Wie liep daar nou? Ik keek nog eens goed en ja hoor, daar liep Sigourney Weaver. Ik keek nog eens goed en ja, ze was het echt.

Dat geloof je toch niet?

Sigourney Weaver. Natuurlijk. Een maan op ramkoers, een tweede aarde en een handje vol aliens, prima. Maar Sigourney Weaver? Wát een slechte casting zeg.

Ik koos dat moment uit om wakker te worden. Het was mooi geweest.

Leave a Reply