Dit is eigenlijk best een grappig verhaal!

Wat ze bij de Albert Heijn kunnen, kan ik ook.

Als gewone stervelingen kwarteleitjes (gekocht bij Appie) onder een lamp kunnen leggen en er na twee weken kuikentjes uit kunnen toveren, kan ik het ook. Ik kan óók op de kleintjes letten. Dus toen de kwartels het voor het tweede jaar op rij vertikten om te gaan broeden, nam ik het ei in eigen hand.

Kwarteldames
De eitjes lagen koud binnen onder de lamp (o nee, warm, het was warm in de doos) of één van de kwarteldames besloot tóch te gaan broeden. (Soort ei-nijd? "Wat zij kan, kan ik ook?" Of had ze óók dat verhaal in de krant gelezen?) Er lagen op dat moment nog wat left-overs in het ene nachthok, daar hing Madame haar rokken over, en daar zat ze dan. Parmantig op 't nest.

Co-eierschap
Al vrij snel sloot ze een pact met één van haar vriendinnen. "Handig", dacht ik nog, "die dames doen een soort co-eierschap", dat scheelt ze wel een paar uur broeden.

Ei-genwijs
Maar weer een dag later zag ik dat kwarteldame II voor zichzelf was begonnen. In het andere nachthokje hadden ook nog twee eitjes gelegen, die had ze kennelijk bij elkaar gevoetbald en daarop was ze gaan zitten. "Je kan me de bout hachelen", moet ze gedacht hebben. "Niks geen co-eierschap!" Vanaf haar nestje keek ze me eigenwijs en strijdlustig aan.

Bloggen over oma-worden
Ik liet ze lekker zitten. De twee broedende tantes. Een week ging voorbij. Ik blogde over 'oma worden' en draaide elke dag 'mijn' eitjes onder de lamp om. Annabel deed het ook vaak. Die praatte ook tegen de eitjes. "Zo'n ei hoort niets", zei Liz dan nuffig. "Nou, jij hoort me toch ook?", zei Annabel.

Hoeveel eitjes lagen daar?
Gisteren gaf ik de kwartels wat lekkers. De meisjes verlieten hun nest en ik kon even gluren! Ik stak mijn hoofd in het nachthok, keek naar binnen en... schrok! In nestje I lagen wel twaalf eitjes! In nestje II lagen er tien! Hadden die kwartels ineens toch flink bij zitten leggen, stiekem, terwijl ze al op het nest zaten.

Alle kwartels verzamelen
Fronsend liep ik weer naar binnen. "Gaat het niet goed?" vroeg Paul, "in het hok?" "Het gaat uitstekend", antwoordde ik, "iets te goed zelfs." En toen Paul me vragend aankeek: "Ik vrees dat we straks met vijfendertig kwartels zitten!"

Tagged ,

One Response to "Dit is eigenlijk best een grappig verhaal!"

  • KarinH.
    25 mei 2016 - 10:42

    Oeps….

Leave a Reply