In Estherland werkt alles nét even anders

De weg naar mijn nieuwe werk is inmiddels (meer dan) bekend.

Ik reed de route reeds vele malen. Eerst toen ik examens moest doen, toen voor gesprekken over vacatures, en nu omdat ik er een bureau heb. Het is geen lastige route, hij zou geen problemen moeten opleveren. Zóu.

Maar zo werkt het niet. Niet in Estherland.

Estherland

In Estherland gaat het vaak nét even anders. Vooral wanneer er een motorrijtuig bij is betrokken. Situaties in een wasstraat, avonturen onderweg, in Estherland gaan blunderen en verdwalen hand in hand. Zelfs als er een routeplanner aanwezig is. (Of misschien juist: omdát.)

Misschien staat er file?

Het is dan ook niet raar dat het de afgelopen weken al meerdermaal mis ging. En het is dat ik gezegend ben met een dochter die altijd een half uur te vroeg op school wil zijn - twee straten verderop, maar ‘we gaan nu vast weg want misschien staat er file’ - want daardoor heb ik altijd de tijd om te verdwalen.

Links- of rechtsaf

Want dat is wat ik doe. Ik verdwaal. Zelfs na jaren dezelfde route rijden herken ik bomen niet, rijd ik markante huizen voorbij en herinner ik me niet of ik links- of rechtsaf moet. Tel daarbij op een totaal gebrek aan richtinggevoel en een dromerige aard (“wauw, wat een mooie blaadjes dansen hier over de weg”), en een vergissing is snel gemaakt.

Dichter of schrijver?

Zo zorgden ‘vergissingen’ er de afgelopen tijd alweer voor dat ik 1) de afslag miste omdat deze net nieuw was (ik wist eigenlijk dat ik er af moest, maar om onduidelijke redenen luister ik altijd naar de routeplanner als hij er overduidelijk naast zit) 2) de verkeerde kant opreed en daar pas na een kwartier achter kwam (wat gek, ik was toch al voorbij Zeist?) en 3) ineens middenin een woonwijk stond omdat ik zo bij de Van Ostadelaan* te lang bleef stilstaan (niet letterlijk) bij de vraag wat een dichter deed in de schildersbuurt*.

Ongelukjes

Mijn vermetele pogingen om het Nederlandse stratenpatroon te begrijpen zijn inmiddels vermaard, toch blijven ‘ongelukjes’ onderweg gebeuren. Of dat nou ligt aan de routeplanner, mijn aard of Paul van Ostade/ Ostaijen is daarbij om het even. Afgelopen vrijdag ben ik drie keer langs (dezelfde!) McDonald’s gereden. Mijn rijgedrag blijft dankbaar blogmateriaal.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk, de wegen in Estherland zijn dat ook.

* Ik was in de war. Van Ostade is een schilder. Van Ostaijen is een dichter.

Tagged ,

5 Responses to "In Estherland werkt alles nét even anders"

  • Granny
    2 november 2015 - 08:43

    Dat weet je dan ook weer.
    Een zorg minder!!

  • KimAnnemarie
    2 november 2015 - 09:53

    Haha briljant! Vrouw achter het stuur… Ik ben blij dat ik je niet tegenkom op de weg. Ik ben nl nogal snel geïrriteerd door vrouwen die rijden en tegelijkertijd met andere dingen bezig zijn. De scheldwoorden die ik dan uitkraam zijn niet te zuinig, haha! Ik zal ze je besparen…
    Was jij trouwens ook niet ooit eens je auto kwijt? Dat je hem niet terug kon vinden?

  • Joolzz
    2 november 2015 - 13:11

    *schater* Je lijkt mij wel!

  • Tanja
    3 november 2015 - 14:39

    hahaha, ook mijn richtinggevoel is meer dan erg slecht! 😉 Aan de ene kant maar goed dat ik geen rijbewijs heb, al moet ik zeggen dat ik dat ook wel mis.Vooral in de winter 😛 En Liz met haar file, ik moest daar wel om lachen! Wat en optimist 😀

  • thea
    11 november 2015 - 20:35

    herkenning alom. zo blij dat je dit blogt, blijk ik niet alleen te staan hierin

Leave a Reply