Ik staak dus ik ben!

Ik staak!

Ik doe niks meer thuis. Naks. Noppes. Nada. Kleren blijven liggen, ik laat de stofzuiger lekker in de kelder staan en ik ruim niks meer op. Zeker geen rondslingerende sokken. Ook ben ik gestopt met waarschuwen wanneer iemand te laat dreigt te komen, een trommel vergeet of een telefoon laat slingeren. Zoek het maar uit. Aju.

Ik ben het zat

Ik staak omdat het zat ben. Dat gesleep met andermans zooi. Dat honderd keer zeggen: ‘Vergeet je jas/tas/bejaardenpas niet.’ Overal aan moeten denken, altijd maar de poets zijn. Bleeeeh.

Hé, wat maak je me nou?

Het staken op zich gaat best goed, al zeg ik het zelf. Kost opvallend weinig moeite. Ik doe het nu al een week. Er is alleen één probleem. Het vervuilt niet. En het loopt ook niet in de soep. Hoe dat kan? Omdat Paul nu alles doet. Ja, irritant he? Dat vind ik nou ook. Zonder te mopperen pakt hij de stofzuiger, stuurt hij de kinderen naar boven en leegt hij de prullenbakken. Ik zweer je, hij heeft door dat ik in staking ben en hij wil bewijzen dat het niet in de soep loopt.

“Dat is dan mooi toch?!”, zei mijn collega, toen ik haar vertelde van de situatie bij mij thuis. “Klaar toch?”

Echt niet!

Maar nee. Zo werkt het dus niet. Op deze manier kan ik mijn punt niet maken. Ik ben onmisbaar en dat wil ik ook graag blijven. Ik wil alleen gewoon even laten merken hoe onmisbaar ik bén. Om vervolgens gewoon weer alles naar me toe te trekken.

Het is natuurlijk niet de bedoeling dat het leven gewoon doorgaat als ik niets meer doe. Waar blijft de chaos? De totale wanorde? Nou?

Bingen op de bank

Afijn. Misschien moet ik mijn stakingsterrein verder uitbreiden. Niet meer koken. Ophouden met de wc schoonmaken en de rekeningen betalen. Ik zou zelfs kunnen overwegen mijn eigen roze lingerie niet meer apart te wassen en alleen nog maar een beetje te Netflix-bingen op de bank.

Roze handdoeken

Maar stel nou eens hè, dat Paul dat dan óók allemaal nog gaat doen. Dan heb ik straks misschien lichtroze handdoeken – in plaats van wit – maar wat nog veel erger is, dan loopt er misschien nog steeds niets in de soep! Wat als dan blijkt hoe het écht bij ons thuis zit?!

Namelijk: dat mamma helemaal niet onmisbaar is!

Wat dan!??

En jij, ben jij thuis onmisbaar? En dénk je dat dan of bén je het ook? Reageer op de blog en win een setje armbandjes van Jozemiek.

8 Responses to "Ik staak dus ik ben!"

  • Nathalie
    3 april 2015 - 08:47

    Heel herkenbaar! In 2012 ging ik 2 1/2 week met mijn vader naar Indonesië en Papoea. Ik dacht echt dat alles mis zou gaan: kinderen niet of te laat op school, vergeten gymkleren, tandartsafspraken vergeten, surprises voor school niet op tijd af, etc. Ik was bij thuiskomst toch enigszins verbaasd dat alles zo goed was verlopen en dat ze zelfs een dagje naar de Efteling waren geweest. Ook konden de kinderen heel goed zelf brood smeren en zelf van en naar school fietsen. Sindsdien probeer ik me toch minder overal mee te bemoeien en iedereen zelfstandig te laten zijn (ook mijn man). Dan kan ik zelf ook rustiger aan doen!

  • Eline
    3 april 2015 - 08:50

    Hahahaha, altijd lastig zo’n kuil graven voor een ander en er dan zelf invullen. Maar ik zou maar naar die collega luisteren. Mooi toch, lekker rustig 🙂

  • meta
    3 april 2015 - 09:39

    Hahaha, best fijn zo! Ik staak ook al een poosje (interval staking meer), maar dan gebeurt er dus inderdaad niets… overal speelgoed, dikke vlokken stof in alle hoeken, alleen helaas, helaas, ze vinden het niet erg! Ik broed nog op een verbeterde staking.

  • Esther Vuijsters
    3 april 2015 - 09:53

    Hm. Zorgelijk Meta 🙂

  • Diana
    3 april 2015 - 16:17

    Je bent echt wel onmisbaar, maar wel op een andere manier. Geniet gewoon ervan.

  • Scooter
    3 april 2015 - 19:52

    Op het vlak dat jij beschrijft … nee, daar ben ik niet onmisbaar. Net een week flink ziek geweest en alles wat door moest lopen, liep door. Anders dan ik het zou doen, maar dat is dan maar zo 🙂
    En zoals iemand hierboven al zei, we zijn op andere vlakken heel erg onmisbaar 😉

  • Lisette Kleiweg
    4 april 2015 - 04:23

    Ooh, wat herkenbaar! Zo irritant dat je jezelf erop betrapt de enige te willen zijn, dat veroorzaakte een klein oorlogje in mijn eigen hoofd…. Hoop dat het jou beter afgaat !

  • KarinH.
    15 april 2015 - 12:24

    Zou juist willen dat man ziet dat er stof ligt of de was nu echt eens gedaan moet worden. Helaas doet hij niets in huis als het hem niet specifiek wordt opgedragen.
    Onze kleuter wil graag helpen, dat vind ik dan minder, maar hij ziet het wel meteen als mamma heeft schoongemaakt…. komt dat dan omdat het normaal gesproken bij ons thuis niet zo netjes is of omdat we een opmerkzaam kind hebben…

Leave a Reply