Ik ga naar Kroatië en neem mee… een rolstoel (Deel I van II)

kroa7We waren Oostenrijk nog niet uit of het noodweer brak los.

Het regende en bliksemde zó hard dat we er gewoon bang van werden. Straks hield de auto ermee op en dan? Stonden we daar. In sodding Slovenië! Na een uur hield de regen op en raakten we verzeild in een helse file bij Koper, waar we urenlang in de blikkerende zon vaststonden. De temperatuur liep op tot veertig graden. Dit leken de zeven plagen van Egypte wel!

kroa21Calamares

Tegen de tijd dat we onze bestemming bereikten was het donker en vielen we bijna flauw van de honger. De eerste portie calamares met uitzicht op zee & zwembad smaakte dan ook goddelijk. We spoelden de inktvisjes weg met witte wijn en Spezi. Zo. Nu was de vakantie écht begonnen.

Verkennen met sterke man

De eerste paar dagen waren we vooral aan het verkennen. Ons appartement was prima, vooral het balkon was fijn. Prima om daar de dag te beginnen met uitzicht op zee en de geur van koffie & pijnbomen. De camping was best groot – met veel trappen – en hoe kwamen we nou bij dat hooggelegen zwembad met die rolstoel? Het was maar goed dat we een sterke man bij ons hadden!

Tandpastpwater
Nog een spelletje Annabel?

Nog een spelletje Annabel?

Bij de rotsen komen was voor Liz onmogelijk, maar het naburige strandje was – met wat kunst en vliegwerk – redelijk goed bereikbaar. Je kon er zelfs een tweepersoonsbed huren, op het strand! Rolde je zo het ‘tandpastawater’ in. (Annabel verwijst hiermee naar Listerine.) Dat was écht vakantie 3.0!

Dat bed, dat hadden wel natuurlijk wel verdiend, deze vakantie. (Engelse vrouw: "Wij hebben een baby, wat een gedoe!" Ik: "Ja he? Wij hebben ook zoiets, alleen onze baby is plus- 50 kg en heeft overal commentaar op!) Vooral ook omdat onze 'eigen' bedden in het appartement keihard waren (Paul noemde slapen gaan 'planking'). Maar het mooist vonden de meiden zwembad ’t Rondje (zelf bedachte naam, het was – duh – een rondje) want daar was het heerlijk rustig en daar kon Liz overal staan. Zie ook de foto onderaan deze blog.

Zielig kindje ...

kroa6Het duurde even voor we erachter kwamen dat het zwembad privé was (en bij een hotel hoorde). Tja, het was ook wel íets te luxe voor onze drie sterren. “Nou, als ze me wegsturen, ga ik wel heel zielig kijken”, zei Liz strijdlustig. Uiteraard stuurde niemand ons weg. Wie stuurt er nou een gehandicapt kind weg. We hebben er de hele vakantie heerlijk gezwommen. Zelfs nieuwe vrienden gemaakt (nadat we ze hadden laten beloven ons niet te 'verraden').

Rolstoel = asset

De rolstoel bleek sowieso een asset deze vakantie. Kroaten zijn echt enorm begaan met de gehandicapte medemens. Nergens hoefde Liz te betalen (en soms de ‘duwer’ ook niet, lees hier het verhaal over het Wonder van Porec), ze kreeg cadeautjes in de kerk en deuren gingen letterlijk voor haar open. Zoals hier in het amfitheater van Pula. (Annabel: “Hadden die Romeinen geen lift of zo?”)

P1040881“Liz, we moeten zo weer betalen, kijk jij even zielig?”

Schuldgevoel?

Volgens Paul was het allemaal uit schuldgevoel.

"Zo. En nu?"

"Zo. En nu?"

“Je duwt je een breuk in dit land!” mopperde hij. Toch duwde hij zijn dochter helemaal naar boven over het gladde en ongelijke marmer van Rovinje zodat ook zij de relieken van de heilige Sveta Eufemija kon ‘aanraken’. Die was er immers speciaal voor de bescherming van de kinderen. Paul verdiende sowieso een lintje deze vakantie. Ondanks de hitte mopperde hij niet. De enige opmerking die ik hem hoorde maken was toen ik voorlas uit de reisgids.

Ik: “Pula staat bekend om zijn kunstgallerietjes.”
Paul: “En zijn beroerde wegen.”

Morgen deel II van II

 

Tagged ,

Leave a Reply